บทที่ 302 ทดสอบขีดจำกัดของกฎระเบียบอย่างบ้าคลั่ง

เงินจองสิทธิ์สำหรับบ้านหนึ่งหลังก็แค่ห้าพันหยวน สิบหลังก็แค่ห้าหมื่นหยวน เมื่อเทียบกับการต้องไปบีบบังคับให้บริษัทผู้รับเหมายอมจ่ายเงินหลักแสนเพื่อซื้อบ้านสักหลัง ต้นทุนของวิธีนี้มันถือว่าต่ำกว่ากันมากจริงๆ

แถมขั้นตอนการลงมือทำก็ยังง่ายแสนง่าย แค่ให้บริษัทผู้รับเหมาไปจ่ายเงินจองสิทธิ์ เซ็นสัญญาจองสิทธิ์ให้เรียบร้อยก็ถือเป็นอันเสร็จสิ้น ส่วนเรื่องเงินค่าซื้อบ้านน่ะเหรอ ก็ฉันแม่งยอมทิ้งเงินจองสิทธิ์ไปแล้ว จะให้ไปจ่ายเงินค่าซื้อบ้านบ้าบออะไรอีกล่ะ

พอตู้เหวินปินคิดทบทวนจนเข้าใจถึงขั้นตอนตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ เขาก็ถึงกับนั่งไม่ติดที่ทันที

หลิวหยางมองดูอาการของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าไอ้เวรนี่กำลังคิดแผนการดีๆ อะไรอยู่ จึงรีบพูดดักคอขึ้นมาอีกประโยค "ผู้จัดการตู้ ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อนนะ ว่านี่เป็นเพียงแค่แผนการสุดท้ายในยามที่หมดหนทางจริงๆ เท่านั้น ยังไงซะก็ต้องเน้นไปที่การจองสิทธิ์ของลูกค้าจริงๆ เป็นหลัก!"

พูดจบก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือนซ้ำอีก "ถ้าคุณขืนไปสร้างยอดจองสิทธิ์ปลอมๆ มาเป็นกองเพื่อมาหลอกตาฉันล่ะก็ พอถึงวันเปิดพรีเซลหน้างานเกิดเงียบเหงาหงอย มีแต่ยอดจองแต่ไม่มียอดเซ็นสัญญาขึ้นมาล่ะก็... ถึงตอนนั้นก็อย่ามาหาว่าหลิวหยางคนนี้พลิกหน้าคว่ำไม่เห็นแก่หน้าใครก็แล้วกัน!"