บทที่ 322 ธนาคารแม่งไม่ได้โง่นะโว้ย

หลิวหย่งจัวถูกเขาพูดซะจนหน้าแก่ๆ แดงซ่าน บ่นอุบอิบว่า "ผม... ผมหมดสภาพตรงไหนกัน..."

หลิวหยางเลิกคิ้วใส่เขา "ทำไม ไม่ยอมรับเหรอ หรือว่า... นายอยากจะมาประลองกำลังด้วยกันล่ะ"

สมองของหลิวหย่งจัวประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ แต่หลังจากนั้นก็ถูมือไปมาด้วยความเขินอาย เผยสีหน้าท่าทางอยากรู้อยากลองเต็มแก่ "ประธาน... ประธานหลิว แบบนี้... มันจะดีเหรอครับ..."

หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็ยกเท้าเตะก้นเขาไปทีหนึ่งแล้วด่าปนหัวเราะ "ไสหัวไปเลย! ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ แกแม่งดันเอาจริงดิ ฝันไปเถอะ! รีบไปจัดการได้แล้ว!"

พูดจบก็เลิกสนใจหลิวหย่งจัวที่มีสีหน้าตัดพ้อ แล้วเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง