บทที่ 77 ยอดขายพวกเธอเท่าไหร่

"ท่านเฉิน อยู่ที่บริษัทหรือเปล่า"

"เพิ่งกลับมาที่บริษัทพอดีครับ"

"ดีเลย เดี๋ยวผมจะไปหา"

"งั้นผมลงไปรับข้างล่างครับ"

"รับอะไรกัน พวกเราไปเองได้"

ถึงผู้อำนวยการหลี่จะบอกว่าไม่ต้องมารับ แต่เฉินอวี่จะยืนอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง

"พี่เจี้ยน เดี๋ยวจะมีผู้ใหญ่มาตรวจเยี่ยม ทุกคนตั้งใจกันหน่อยนะ"

"ได้"

สั่งเสร็จหนึ่งประโยค เฉินอวี่ก็ลงไปข้างล่างทันที

"นี่ เพื่อนเก่า นายบอกว่าท่านเฉินแห่งหวนอวี่เทคโนโลยีเป็นนักเรียนมัธยมปลายจริง ๆ เหรอ"

"จะไปหลอกนายทำไม"

"นักเรียนมัธยมปลายคนเดียวเปิดบริษัทได้ แถมยังเป็นบริษัทไฮเทคอีก"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"ไม่ใช่บริษัทกระเป๋าเปล่าใช่ไหมเนี่ย"

"จะเป็นบริษัทกระเป๋าเปล่าหรือเปล่า เดี๋ยวนายเห็นก็รู้เอง ถึงแล้ว ข้างหน้านั่นไง"

หลี่เหยียนชี้ไปที่ชั้นสองข้างหน้าแล้วพูดกับชิวกั๋วชิ่ง

"เอ๊ะ เฉินอวี่ บอกแล้วว่าไม่ต้องลงมา เธอนี่ก็..."

พอเห็นเฉินอวี่ยืนอยู่ข้างล่าง หลี่เหยียนก็ขมวดคิ้วพูด

"หึ ๆ ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองไม่คุ้นแถวนี้ ผมก็เลยลงมาชี้ทางให้ครับ"

"ไม่คิดเลยว่าเธอตัวเล็กแต่หัวไว มา ๆ ๆ ขอแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คืออธิบดีชิวกั๋วชิ่ง ดูแลงานด้านภาษี"

"อ๋อ ท่านอธิบดีชิว สวัสดีครับ สวัสดี"

"ส่วนคนนี้ก็คือเฉินอวี่ที่ผมเล่าให้นายฟังก่อนหน้านี้ไงล่ะ"

พอแนะนำถึงเฉินอวี่ ชิวกั๋วชิ่งก็กวาดตามองเฉินอวี่

เฉินอวี่กลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร ยิ้มแล้วยื่นมือขวาออกไป

"หึ ๆ เพื่อนเก่า ก่อนหน้านี้นายบอกว่าเจ้าของหวนอวี่เทคโนโลยีเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ฉันยังไม่เชื่อเลย ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว ท่านเฉิน สวัสดี"

จับมือเฉินอวี่ ชิวกั๋วชิ่งเอ่ยชม

เมื่อกี้ตอนเขากวาดตามองเฉินอวี่ ภาพแรกที่รู้สึกคือเฉินอวี่อายุน้อย

แต่พอเฉินอวี่เอ่ยปาก ชิวกั๋วชิ่งกลับรู้สึกว่าเฉินอวี่เจนจัดมาก หลังจากนั้นชิวกั๋วชิ่งก็มองเฉินอวี่ตลอด เฉินอวี่ก็ยังคงสีหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม ยิ่งทำให้ชิวกั๋วชิ่งประหลาดใจ

ในใจนึกอยู่เงียบ ๆ ว่า สมแล้วที่นักเรียนมัธยมปลายคนนี้ไม่ธรรมดา

ถึงจะยังไม่ได้แสดงอะไรออกมา แต่แค่ความนิ่งของจิตใจแค่นี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนมัธยมปลายคนอื่นเทียบได้แล้ว

กระทั่งผู้ใหญ่จำนวนไม่น้อย ก็ยังไม่มีความสงบนิ่งแบบเฉินอวี่

"เมื่อวานผู้อำนวยการหลี่ชมเธอเป็นชุดเลยนะ บอกว่าเธออายุน้อยแต่เก่ง รับนักเรียนโรงเรียนเขาไปทำงานตั้งหลายคน"

"ผู้อำนวยการหลี่ชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่เล่นไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น มีอะไรที่ทำไม่ดี ต้องขอให้ท่านอธิบดีชิวชี้แนะด้วยครับ ดูสิ พวกเรามายืนทำอะไรกันอยู่ข้างล่าง เชิญท่านผู้ใหญ่ทั้งสองขึ้นชั้นบนก่อนครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ ไปกันเถอะ ท่านอธิบดีชิว"

หลี่เหยียนหัวเราะลั่น แล้วเข้าไปในหวนอวี่เทคโนโลยีตามคำเชิญของเฉินอวี่

"โอ้โฮ ไม่เลว ไม่เลว ออฟฟิศนี่โปร่งสว่างดีนะ"

ถึงจะเคยเห็นในรูปมาแล้ว แต่พอมาถึงหน้างานจริง ชิวกั๋วชิ่งก็ยังอดชมไม่ได้

ไม่ว่าบริษัทนี้จะเป็นยังไง แค่ดูจากอุปกรณ์ที่มีก็ต้องบอกว่ามีกลิ่นอายของบริษัทไฮเทคอยู่จริง ๆ

เพียงแต่พนักงานที่จ้างมาล้วนเป็นเด็กอาชีวะ บวกกับเฉินอวี่เองก็เป็นนักเรียนมัธยมปลาย ต่อให้มีเทคโนโลยีอยู่บ้าง ก็คงไม่สูงนัก แต่ถึงอย่างนั้น ชิวกั๋วชิ่งก็ให้คะแนนสูงมากแล้ว นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งทำผลงานได้ใหญ่โตขนาดนี้ เก่งจนไม่รู้จะเก่งยังไงแล้ว

"ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองชอบชาแบบไหนครับ"

"เฉินอวี่ ฉันว่าเธอนี่อายุน้อยขนาดนี้ ทำไมทำอะไรเกรงใจคนขนาดนี้ พวกเราไม่ดื่มชา ไม่ดื่มน้ำหรอก ไม่แนะนำบริษัทให้ท่านอธิบดีชิวฟังหน่อยเหรอ"

"ผู้อำนวยการหลี่ ไม่ต้องรีบครับ ไม่ต้องรีบ บริษัทน่ะต้องแนะนำอยู่แล้ว แต่ชาก็ต้องดื่มด้วยสิครับ"

"ใช่ ใช่ ใช่ ท่านเฉินพูดถูก เพื่อนเก่า ดูสิ นายยังมีจิตสำนึกไม่สูงเท่าท่านเฉินเลย มา ๆ ๆ ดื่มชาก่อน"

ชิวกั๋วชิ่งดื่มชาไปพลาง กวาดตามองบริษัทไปพลาง

"เวลาทำงานพวกเธอเล่นเกมกันได้ด้วยเหรอ"

พอเห็นพนักงานหลายคนกำลังเล่นเกม ชิวกั๋วชิ่งก็ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ท่านอธิบดีชิวเข้าใจผิดแล้วครับ พวกเขาไม่ได้เล่นเกม พวกเขากำลังทำงานอยู่ครับ"

"ทำงาน เล่นเกมก็เป็นการทำงานด้วยเหรอ"

"ผมขอแนะนำให้ท่านฟังนะครับ พวกเราสร้างเว็บไซต์ขึ้นมาเว็บหนึ่งชื่อ 5173 ซึ่งก็คือเว็บเกม ธุรกิจหลักของเราคือการทำงานคลุกคลีอยู่กับเกมออนไลน์ ดังนั้นเวลาพนักงานของเราทำงาน บางครั้งก็ต้องเข้าไปทำอะไรบางอย่างในเกม บางคนถึงกับต้องเล่นเกมตรง ๆ เพื่อทดลองประสบการณ์ในเกมครับ"

"อ๋อ..."

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ท่านอธิบดีชิวก็พอเข้าใจอยู่บ้าง นี่ก็แค่เว็บไซต์เว็บหนึ่ง

จะบอกว่ามีเทคโนโลยีก็มี

แต่จะบอกว่าไม่มีเทคโนโลยีอะไร จริง ๆ ก็ไม่มี

ช่วงนี้กรมสรรพากรของพวกเขาก็บอกว่าจะทำเว็บไซต์อะไรสักอย่างเหมือนกัน แต่เว็บนั้นก็เป็นแค่ป้ายชื่อไว้ให้คนดูเท่านั้น

ตอนนี้ทำเว็บไซต์ก็ยังไม่เห็นมีกำไรอะไร

เว็บที่หวนอวี่เทคโนโลยีเจ้านี้ทำ ก็คงเหมือนกัน

พอคิดแบบนี้ ท่านอธิบดีชิวก็ผ่อนคลายลง

เฉินอวี่คนนี้น่าจะมีหัวไวอยู่บ้าง ไม่งั้นก็คงเปิดบริษัทไม่ได้

แต่ต่อให้หัวไวอยู่บ้าง สุดท้ายก็ยังเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย คงทำอะไรที่มีเนื้อหาทางเทคนิคสูงมากไม่ได้หรอก

"ขอถามหน่อย พวกเธอสร้างเว็บนี้ใช้เงินไปเท่าไหร่"

"เรื่องนี้..."

เฉินอวี่ปวดหัวเล็กน้อย

พอถามคำถามนี้ออกมา เฉินอวี่ก็รู้ทันทีว่าท่านอธิบดีชิวไม่มีภาพในหัวเรื่องอินเทอร์เน็ตเลย

แต่ก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้ปี 2001 อย่าว่าแต่คนที่ไม่ได้ทำอินเทอร์เน็ตเลย ต่อให้เป็นคนที่ทำอินเทอร์เน็ตเอง ก็ยังคลำหินข้ามน้ำกันอยู่

พวกเขาไม่เข้าใจถือเป็นเรื่องปกติมาก

ถ้าเข้าใจ เฉินอวี่ต่างหากที่จะแปลกใจ

"การสร้างเว็บไซต์ไม่ได้ใช้เงินมากเท่าไหร่ครับ ใช้ไปแค่หมื่นกว่าหยวน ที่ใช้เงินมากกว่าคือส่วนของการดำเนินงานเว็บไซต์มากกว่า"

"หมื่นกว่าเหรอ ก็พอ ๆ กัน เว็บไซต์ของกรมสรรพากรเรา ก่อนหน้านี้ก็มีบริษัทเจ้าหนึ่งบอกว่าจะเอาหมื่นกว่าเหมือนกัน"

"เอ่อ..."

เฉินอวี่ขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

เว็บไซต์ท้องถิ่นที่มีไว้แค่ประชาสัมพันธ์แนะนำแบบนั้นจะเอามาเทียบกับ 5173 ของเขาได้ยังไง

ถ้าเป็นเว็บแบบนั้นจริง ๆ เฉินอวี่ทำเองยังได้ ยังจะหมื่นกว่าอีก ผมคิดพันกว่าก็ทำให้ท่านเสร็จแล้ว เพียงแต่ก็ดีเหมือนกัน ในสายตาพวกเขา เว็บกับเว็บมันมีอะไรต่างกันด้วยเหรอ

แน่นอนว่าเฉินอวี่ไม่ใช่คนคอยให้ความรู้ เขาจะไปมีเวลาที่ไหนมาให้ความรู้ท่านอธิบดีชิวเรื่องพวกนี้

ขอแค่เรื่องภาษีท่านอธิบดีชิวให้สิทธิพิเศษอะไรกับตัวเองได้บ้างก็พอ

แน่นอนว่าเฉินอวี่ก็ไม่ได้อยากเดินประตูหลังอะไร

เขาแค่อยากได้นโยบายสิทธิพิเศษทางภาษีสักสองสามข้อ

ซึ่งแต่ละท้องถิ่นก็มีการสนับสนุนแบบนี้อยู่แล้ว

ขณะที่เฉินอวี่กำลังคิดว่าจะเอ่ยเรื่องภาษีกับชิวกั๋วชิ่งยังไงดี ชิวกั๋วชิ่งกลับพูดขึ้นมาตรง ๆ ว่า "ได้ยินผู้อำนวยการหลี่บอกว่า บริษัทพวกเธอเพิ่งตั้งขึ้นมา เรื่องภาษีเลยยังไม่ค่อยเข้าใจใช่ไหม"

"ท่านอธิบดีชิวเข้าอกเข้าใจประชาชนจริง ๆ ครับ ใช่ครับ บริษัทเราเพิ่งตั้งขึ้นมา เรื่องภาษีมีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้ผมก็เลยฝากผู้อำนวยการหลี่ไว้ อยากถามว่าบริษัทอย่างพวกเรามีนโยบายสิทธิพิเศษด้านภาษีบ้างไหม แน่นอนว่าพวกเราไม่ได้อยากหนีภาษีเลี่ยงภาษีนะครับ อะไรที่ต้องจ่ายก็ต้องจ่าย"

"ท่านเฉินพูดถูกแล้ว ภาษีนี่เก็บจากประชาชนแล้วใช้เพื่อประชาชน อะไรที่ต้องจ่ายก็ต้องจ่ายอย่างแน่นอน ถ้ามีพฤติกรรมหนีภาษีเลี่ยงภาษี นั่นคือการทำผิดกฎหมายชัด ๆ เพียงแต่ในเรื่องภาษีนี้ ประเทศก็มีนโยบายสิทธิพิเศษอยู่ไม่น้อยจริง ๆ อย่างหวนอวี่เทคโนโลยีของพวกเธอนี่ ทางเรามีนโยบายลดหย่อนภาษีสำหรับวิสาหกิจขนาดเล็กและขนาดย่อมอยู่ จริงสิ ขอถามหน่อย ยอดขายรายเดือนของพวกเธออยู่ที่เท่าไหร่"

"เรื่องนี้ จริง ๆ ก็ไม่เยอะครับ ประมาณหลายร้อยหมื่นมั้ง"

"ไม่เยอะก็ดีแล้ว ถ้าไม่เยอะ พวกเราก็จัดตาม... หา เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ยอดขายรายเดือนของพวกเธอมีหลายร้อยหมื่นเหรอ"

ชิวกั๋วชิ่งกำลังจะบอกว่าจะจัดโควตายกเว้นภาษีสำหรับวิสาหกิจขนาดเล็กและขนาดย่อมให้...

แต่พอได้ยินว่ารายได้ต่อเดือนหลายร้อยหมื่น

ชาที่ถืออยู่ในมือแทบจะหกคว่ำ