บทที่ 175 เขาคือพ่อของผม

ลู่ชิงอวี่หลบกระสุนแล้วพบว่าแผ่นไม้ผนังด้านหลังของตนถูกยิงจนพรุนแหลก

เชี่ยเอ๊ย ไม่ใช่กระสุนซ้อมหรอกเหรอ ทำไมอานุภาพมันถึงร้ายแรงขนาดนี้วะ

วินาทีถัดมา อีกสองคนก็ตั้งสติได้พลางยกอาวุธขึ้นเล็งใส่ลู่ชิงอวี่ "แกเป็นใครวะ"