บทที่ 59 เติมเชื้อไฟ

ซูจี้สิงรีบโทรหาลู่ชิงอวี่ทันที ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย ร้อนรนจนเขาต้องบึ่งตรงไปยังบ้านของลู่ชิงอวี่

ซูจี้สิงขับรถมาถึงโครงการที่พักของลู่ชิงอวี่แล้วพุ่งตรงขึ้นตึกทันที เขารู้รหัสผ่านของคอนโดนี้อยู่แล้ว จึงไม่แม้แต่จะเคาะประตู แต่กดรหัสเปิดเข้าไปเลย

แล้วเขาก็เห็นลู่ชิงอวี่สั่งกุ้งเครย์ฟิชมาเต็มโต๊ะ ราวกับคาดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าซูจี้สิงจะมา "พี่ซู มาแล้วเหรอครับ"

ลู่ชิงอวี่ตั้งใจรอซูจี้สิงอยู่แล้ว ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้จัดการส่วนตัวของตน ก่อนจะทำอะไรก็ยังต้องบอกกล่าวกันไว้สักหน่อย

หากซูจี้สิงได้ยินความคิดนี้ของลู่ชิงอวี่คงได้ก่นด่าออกมาแน่ นี่นายยังรู้อีกเหรอว่าฉันเป็นผู้จัดการของนายน่ะ?

ซูจี้สิง "นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แอ็กเคานต์เวยป๋อนายโดนแฮกเหรอ โพสต์อะไรลงไปในเน็ตน่ะ"

ลู่ชิงอวี่ "พี่ซู นั่งลงก่อนสิครับ"

ซูจี้สิงจะมีกะจิตกะใจนั่งลงได้ยังไง เนื้อหาในเวยป๋อของลู่ชิงอวี่มันละเอียดชัดเจนเกินไป แถมยังพาดพิงไปถึงลู่จิ่นเข้าเต็มเปา ตอนนี้พวกแฟนคลับของลู่จิ่นต่างพากันรุมด่าเขาแล้ว

บรรดาแฟนคลับของลู่จิ่นพอเห็นสิ่งที่ลู่ชิงอวี่โพสต์ก็พากันโกรธจัด

"บ้าอะไรเนี่ย สมัยนี้ต้นทุนการกุเรื่องมันต่ำขนาดนี้เลยเหรอ"

"นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันได้ยินในวันนี้เลย ขอร้องเถอะ ก่อนจะแต่งเรื่องช่วยให้มันอิงความจริงหน่อยได้ไหม"

"น่ารำคาญชะมัด อย่ามาเกาะกระแสพี่ชายพวกเราได้ปะ"

"น่าขยะแขยง ตัวเองจะประสาทแดกก็อย่าลากคนอื่นไปด้วยสิ"

ในฐานะผู้จัดการส่วนตัว เวยป๋อของซูจี้สิงเองก็ไม่รอด ถูกแฟนคลับของลู่จิ่นเข้ามาตักเตือนให้ช่วยคุมความประพฤติของลู่ชิงอวี่หน่อย

"นายดูสิว่าตัวเองโพสต์อะไรลงไป รีบลบเดี๋ยวนี้เลย"

ลู่ชิงอวี่ "พี่ซู ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะสารภาพกับพี่ครับ"

ซูจี้สิงพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่

"นายจะทำอะไรอีกล่ะ"

ลู่ชิงอวี่ลุกขึ้นไปรินกาแฟมาให้ซูจี้สิงแก้วหนึ่ง จากนั้นจึงเล่าเรื่องชาติกำเนิดของตนเองให้ซูจี้สิงฟังอย่างละเอียด

ยิ่งฟัง ซูจี้สิงก็ยิ่งอึ้งงัน จนกระทั่งลู่ชิงอวี่เล่าจบ เขาก็ยังตั้งสติไม่ค่อยจะทัน

"นาย... นายพูดเรื่องจริงเหรอ"

เสียงของซูจี้สิงแหบพร่าไปหมด ข้อมูลนี้มันมหาศาลเกินไป แถมเนื้อหายังน้ำเน่าเหนือจริงสุดๆ นี่มันไม่ใช่พล็อตละครที่ศิลปินในบริษัทพวกเขาเคยเล่นเมื่อไม่กี่ปีก่อนหรอกเหรอ ทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงได้!

ลู่ชิงอวี่ "เรื่องจริงครับ"

ซูจี้สิง "แล้วนายวางแผนจะทำยังไง อยากทวงสถานะตัวตนของตัวเองคืนมาเหรอ"

ลู่ชิงอวี่ "ย่อมไม่ใช่แน่นอนครับ ลู่กั๋วจงรู้เรื่องตัวตนของผมมาตั้งนานแล้ว แต่กลับทำเหมือนผมตายไปแล้ว ก็เพราะอดีตของผมมันไม่น่าเชิดชู ตอนนี้อยากจะแอบมารับผมกลับไปเป็นการส่วนตัวก็เพื่อผลประโยชน์ พ่อแบบนี้ผมไม่กล้ารับไว้หรอกครับ"

ซูจี้สิง "แล้วที่นายโพสต์ลงเน็ตแบบนั้น มันไม่ใช่การบีบให้ลู่กั๋วจงยอมรับนายกลับไปหรอกเหรอ"

ลู่ชิงอวี่ยิ้มบาง "ไม่ครับ ผมทำเพื่อตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา และถือโอกาสกำจัดภัยแฝงของตัวเองไปในตัวด้วย"

แม่แท้ๆ ของลู่จิ่นยังมีชีวิตอยู่ คนคนนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง หากวันหนึ่งหล่อนเกิดอยากปกป้องลู่จิ่นไม่ให้ถูกคุกคาม แล้วกระโดดออกมาป่าวประกาศว่าตนเป็นพวกอกตัญญู เป็นคนสารเลว จนทำลายชื่อเสียงของตนขึ้นมา คงเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดใจน่าดู

สิ่งที่ลู่ชิงอวี่ต้องการคือจัดการคนทั้งสองคนให้จบไปในคราวเดียว

ซูจี้สิงมองใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของลู่ชิงอวี่ ในใจพลันรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เด็กคนนี้ต้องแบกรับอะไรไว้มากเกินไปจริงๆ

"เอาเถอะ ชิงอวี่ ฉันเชื่อนาย แต่ในฐานะผู้จัดการส่วนตัว ฉันจำเป็นต้องเตือนนายว่า ตอนนี้นายกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของการทำงาน นายต้องตระหนักถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาจากการกระทำนี้ให้ดี"

ตามหลักแล้ว ตอนนี้ลู่ชิงอวี่เป็นศิลปินของเฮยเจินจู การกระทำทุกอย่างจำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากทางเฮยเจินจูก่อน ทว่าจากความคุ้นเคยที่ซูจี้สิงมีต่อลู่ชิงอวี่ หากเจ้าตัวอยากจะทำอะไรขึ้นมาจริงๆ ย่อมไม่มีใครห้ามได้อยู่แล้ว

จุดนี้เขารู้อยู่แก่ใจตั้งแต่ตอนเซ็นสัญญากับลู่ชิงอวี่แล้ว เด็กคนนี้น้ำหนักตัวหกสิบกิโลกรัม แต่เป็นกระดูกขบถไปแล้วเสียห้าสิบห้ากิโล

ภายนอกดูเป็นเด็กว่าง่าย รู้ความ และเข้าใจคนอื่น แต่ความจริงแล้วขอเพียงเป็นเรื่องที่ตนเองอยากทำ ต่อให้เทวดาหน้าไหนมาก็ขวางไม่อยู่

ซูจี้สิงโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี ย่อมปลงตกกับอะไรหลายๆ อย่างไปนานแล้ว และเขาก็เอ็นดูเด็กอย่างลู่ชิงอวี่จากใจจริง

"เรื่องทางบริษัท ฉันจะช่วยนายให้ได้มากที่สุด ในเมื่อนายวางแผนไว้ในใจแล้ว ก็ลงมือเถอะ"

จุดที่ซูจี้สิงเก่งกาจที่สุดคือการควบคุมกระแสคอมเมนต์ให้ศิลปิน ในเมื่อรู้เจตนาของลู่ชิงอวี่แล้ว ซูจี้สิงจึงรีบกลับบริษัทไปเรียกระดมคนมาทำงานล่วงเวลาทันที ทีมการตลาดต้องเริ่มลุยงานแล้ว

เรื่องราวทุกอย่างย่อมมีสองด้าน ไม่แน่ว่านี่อาจจะช่วยส่งกระแสให้ลู่ชิงอวี่ได้อีกระลอก เพื่อดันให้เขาพุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น

ลู่ชิงอวี่รู้สึกขอบคุณซูจี้สิงมาก คนที่ทั้งกระตือรือร้น มีมโนธรรม แถมยังมีความสามารถรอบด้านอย่างเขานั้นหาไม่ได้ง่ายๆ อีกแล้ว

ตอนเซ็นสัญญาในตอนนั้น จะว่าซูจี้สิงถูกใจตนก็ไม่เชิง เรียกว่าตนถูกใจซูจี้สิงเสียมากกว่า ข้อเรียกร้องในการเซ็นสัญญาที่ดูไร้มารยาทขนาดนั้นในตอนนั้นเขายังยอมตกลงได้ ดูออกเลยว่าเขามีความเด็ดขาดและกล้าได้กล้าเสียมากทีเดียว

ส่วนทางด้านลู่จิ่น เขาแค่นยิ้มเย็นขณะมองดูหนังสือเตือนจากทนายความที่ลู่กั๋วจงโพสต์ ในเมื่อพ่อของเขาจุดไฟขึ้นมาแล้ว เขาก็จะเติมฟืนเข้าไปอีกท่อน คราวนี้จะได้กำจัดเสี้ยนหนามอย่างลู่ชิงอวี่ให้สิ้นซากไปในคราวเดียว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ที่ถูกบันทึกทิ้งไว้และไม่เคยโทรหาเลยสักครั้ง ซึ่งนั่นคือเบอร์ของโจวสี่ แม่แท้ๆ ของเขา

โจวสี่เองก็เห็นคลิปวิดีโอของลู่ชิงอวี่บนอินเทอร์เน็ตแล้วเหมือนกัน เธอทำงานที่โรงพยาบาล พยาบาลสาวๆ หลายคนต่างก็พากันตามกรี๊ดลู่ชิงอวี่ ตอนแรกเธอดูไม่ออกด้วยซ้ำว่านั่นคือลู่ชิงอวี่ พอจำได้แล้วก็ตกใจมาก

เวลานี้ผ่านไปปีกว่าแล้วนับตั้งแต่ได้เจอลู่ชิงอวี่ครั้งล่าสุด เธอเกือบจะคิดว่าลู่ชิงอวี่ตายอยู่ข้างนอกไปแล้วเสียอีก

ทว่าตอนนี้เธอติดต่อลู่ชิงอวี่ไม่ได้ ทั้งยังต้องทำงานที่โรงพยาบาล จึงไม่ได้สนใจอะไรอีก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา โจวสี่นึกว่าเป็นพนักงานส่งพัสดุ แต่พอกดรับสาย ปลายสายกลับเงียบไปพักหนึ่ง

ความรู้สึกที่ลู่จิ่นมีต่อแม่คนนี้ซับซ้อนมาก เขาไม่ได้รู้จักโจวสี่ดีนัก ใจหนึ่งก็อยากให้โจวสี่ออกหน้ามาช่วยเขาทำลายลู่ชิงอวี่ แต่อีกใจก็กลัวว่าโจวสี่จะมาเกาะแกะเขาไม่เลิก

ที่ปลายสาย โจวสี่ส่งเสียง "ฮัลโหล" ไปสองครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ กำลังจะกดวางสาย ทว่าพออีกฝ่ายพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง โจวสี่ก็ถึงกับสะท้านไปทั้งตัว

เรื่องของลู่กั๋วจงทำให้โพสต์เวยป๋อของลู่ชิงอวี่ทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนพุ่งขึ้นติดอันดับฮอตเสิร์ชทันที

วันรุ่งขึ้นตอนลู่ชิงอวี่ไปถึงบริษัท ก็ถูกกองทัพนักข่าวจำนวนมากดักรุมล้อมอยู่ตรงหน้าประตู กว่าจะเบียดเข้าไปข้างในได้ช่างยากเย็นเหลือเกิน

เมื่อคืนเฉินถิงได้ยินเรื่องของลู่ชิงอวี่มาจากซูจี้สิงแล้ว ทำเอาเขารู้สึกสงสารจับใจ เด็กคนนี้น่าสงสารเกินไปแล้วจริงๆ

มิน่าล่ะถึงแต่งเนื้อเพลงอย่าง "เซียวโฉว" ออกมาได้ ที่แท้ชีวิตในอดีตก็ต้องผ่านคืนวันแบบนั้นมานี่เอง

บนอินเทอร์เน็ตตอนนี้เรื่องราวกำลังลุกลามใหญ่โต สาเหตุหลักมาจากแฟนคลับของลู่จิ่นที่ไม่ยอมรามือ ขนาดลู่กั๋วจงยังออกมาปฏิเสธด้วยตัวเอง ทุกคนจึงคิดไปตามๆ กันว่าลู่ชิงอวี่เป็นฝ่ายประสาทหลอนไปเอง

ลู่ชิงอวี่ยังไม่ได้ออกมาตอบโต้อะไร ซูจี้สิงกำลังวางหมากเดินเกมอยู่ เขารู้ดีว่าเรื่องแบบนี้ใจร้อนไม่ได้

ตอนเที่ยง เฉินถิงซื้อกาแฟมาสองแก้วแล้วนั่งรออยู่หน้าห้องเรียนการแสดงเพื่อให้ลู่ชิงอวี่เลิกคลาส เขาอยากจะปลอบใจเด็กหนุ่มในฐานะคนที่ผ่านโลกมาก่อน

วันนี้คนที่เข้าคลาสเรียนนอกจากลู่ชิงอวี่แล้วยังมีศิลปินคนอื่นอีกห้าคน พวกเขาไม่เหมือนลู่ชิงอวี่ พวกเขาต่างก็กลัวเฉินถิงกันทั้งนั้น

นับตั้งแต่มองเห็นเงาร่างของเฉินถิงผ่านช่องกระจกที่ประตู ศิลปินอีกห้าคนก็รีบนั่งตัวตรงแหน็ว ตั้งใจฟังครูผู้สอน แย่งกันยกมือตอบอย่างกระตือรือร้น และให้ความร่วมมือกับการแสดงเป็นอย่างดี

ทว่าลู่ชิงอวี่เหนื่อยมากจริงๆ คนอื่นยืน เขานั่ง คนอื่นนั่ง เขากึ่งนอนกึ่งเลื้อย ถ้าแค่พูดได้ เขาก็แทบจะไม่ขยับเขยื้อนตัวเลย

พอครูผู้สอนบอกเลิกคลาส เฉินถิงก็เดินเข้ามา ศิลปินอีกห้าคนตกใจแทบแย่ รีบลุกขึ้นยืนโค้งคำนับทักทายทันที

เฉินถิงโบกมือปฏิเสธเบาๆ แล้วเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าลู่ชิงอวี่

ทุกคนคิดว่าเฉินถิงจะต้องด่าว่าลู่ชิงอวี่แน่ๆ แต่ผลลัพธ์กลับทำเอาโลกทัศน์ของพวกเขาพังทลาย

เฉินถิงยื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้ลู่ชิงอวี่ด้วยตัวเอง

ทั้งห้าคนยืนแข็งทื่อกลายเป็นหินไปพร้อมกัน

และสิ่งที่ทำให้ทั้งห้าคนรับไม่ได้ยิ่งกว่าเดิมก็คือ ลู่ชิงอวี่กลับทำท่ารังเกียจ

ลู่ชิงอวี่ "อันนี้ไม่อร่อยเลย ขมเกินไปครับ"

กาแฟอีกแก้วในมือของเฉินถิงที่กะจะดื่มเองยังไม่ทันแตะถึงริมฝีปาก พอได้ยินลู่ชิงอวี่พูดแบบนั้น เขาก็สลับแก้วกับลู่ชิงอวี่ทันที

"งั้นนายดื่มแก้วนี้แล้วกัน"

ศิลปินอีกห้าคนถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง