บทที่ 92 การแก้แค้นของซูจี้สิง

สำหรับกระแสวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์เรื่องการสอบเกาเข่าของลู่ชิงอวี่นั้น ซูจี้สิงคิดว่าการออกมาพูดจาข่มขู่หรือท้าทายคงไม่ค่อยได้ผล เพราะการจะพูดจาโอ้อวดแบบนั้นได้อย่างน้อยลู่ชิงอวี่ก็ต้องทำคะแนนให้ได้สัก 500 คะแนนขึ้นไปเพื่อรองรับ แต่ลู่ชิงอวี่คงทำถึง 500 คะแนนได้ยาก ถึงกระนั้นก็ปล่อยให้คนอื่นมาเยาะเย้ยลู่ชิงอวี่แบบนี้ต่อไปไม่ได้เช่นกัน

ซูจี้สิงจึงเลือกแผนสำรอง โดยให้ฝ่ายกฎหมายส่งหนังสือเตือนทางกฎหมายออกไปก่อน

แผนกนี้เป็นแผนกที่ซูจี้สิงชอบที่สุด ฝ่ายกฎหมายที่บริษัททุ่มเงินเดือนก้อนโตจ้างมาทุกปี ต้องใช้งานให้คุ้มค่าคุ้มราคาสักหน่อย

ส่วนสวีฮ่าวข่ายนั้น ซูจี้สิงไม่คิดจะเกรงใจแม้แต่น้อย เขาเกลียดพวกแทงข้างหลังที่สุด ในเมื่อนายเอาเรื่องสอบเกาเข่าของเด็กในสังกัดเรามาเล่น ฉันก็จะเอาเรื่องผลงานห่วยแตกของเด็กในสังกัดนายมาเล่นกลับบ้าง

ทว่าซูจี้สิงไม่ได้สั่งให้คนไปกดคะแนนผลงานของสวีฮ่าวข่ายให้ต่ำลง ตรงกันข้าม เขากลับสั่งให้คนไปปั่นคะแนนให้สูงขึ้น

เดิมทีผลงานของสวีฮ่าวข่ายได้คะแนนอยู่ที่ 5.8 แต่ซูจี้สิงระดมกำลังคนเพียงไม่ถึงวัน คะแนนก็พุ่งทะยานขึ้นไปแตะ 6.6

ทว่าผลลัพธ์จากการทำแบบนี้ก็คือ ซีรีส์เรื่อง "ซานเซิงหยวน" ติดฮอตเสิร์ชเพราะคะแนนพุ่งเร็วผิดปกติ

บรรดาแฟนคลับของสวีฮ่าวข่ายพอเห็นสถิติผลงานของไอดอลตัวเองดีขึ้น ก็นึกว่าเป็นเพราะผู้ชมทั่วไปชื่นชอบ จึงฉวยโอกาสนี้ช่วยกันปั่นคะแนนให้ไอดอลตัวเองยกใหญ่

พอถึงช่วงค่ำ "ซานเซิงหยวน" ก็พุ่งทะลุไปถึง 7.3 ทันที

ในตอนนี้ จากผลงานที่เดิมทีมีคนแค่กลุ่มน้อยมองว่าเป็นละครห่วย ก็กลายเป็นที่รู้จักของคนหมู่มากเข้าจนได้

ช่วงแรก ผู้จัดการส่วนตัวของสวีฮ่าวข่ายคิดว่าเป็นฝีมือของแฟนคลับ และเขาก็รู้สึกว่าการปั่นคะแนนขึ้นมาหน่อยก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ทำให้ผลงานเรื่องนี้ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน จะได้เลี่ยงการได้รับรางวัลไม้กวาดทองคำตอนสิ้นปี

แต่พอคะแนนพุ่งไปถึง 6.6 ผู้จัดการของสวีฮ่าวข่ายก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เพราะมันขึ้นเร็วเกินไป

ทว่าถึงตอนนี้นี่ก็ควบคุมไม่อยู่แล้ว และในโลกนี้ก็มีคำว่าเด้งกลับจากจุดต่ำสุดอยู่

แฮชแท็ก #ซานเซิงหยวนละครห่วย# พุ่งขึ้นอันดับฮอตเสิร์ช ชาวเน็ตจำนวนมหาศาลต่างพากันเข้ามาสับเละ

[ทุนสร้างตั้งสามร้อยล้าน แต่ให้ดูแค่นี้เนี่ยนะ?]

[เห็นชื่อซานเซิงหยวนนึกว่าซีรีส์ใหม่เพิ่งลงจอ ที่ไหนได้ฉายไปสิบแปดตอนแล้ว]

[ละครห่วยอะไรเนี่ย ไม่มีความสนุกสักนิด นักแสดงก็หน้าแข็งเป็นหิน ผลงานห่วยบรมขนาดนี้ได้ 7.3 คะแนน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าปั่นมา]

[ฝั่งสวีฮ่าวข่ายปั่นคะแนนกันเองล่ะสิ กล้าเอาละครห่วย ๆ แบบนี้มาทำร้ายสายตาคนดูไม่พอ ยังหน้าด้านปั่นคะแนนเองอีก]

[เห็นคะแนนพุ่งไวนึกว่าเป็นเรื่องดีเลยกดเข้ามาดู พอดูจบแค่อยากบอกทุกคนว่า คะแนนนี้ไร้เหตุผลสิ้นดี มั่วจนเกินเบอร์]

[รับบทคนรวยเหมือนกัน แต่อันนี้เล่นเหมือนพวกเศรษฐีใหม่บ้านนอกเลย]

บรรดาชาวเน็ตรู้สึกเหมือนโดนหลอก จึงเริ่มระดมกดคะแนนต่ำให้ "ซานเซิงหยวน" อย่างบ้าคลั่ง พอถึงช่วงหกโมงเย็นกว่า ๆ ตอนที่ผู้จัดการของสวีฮ่าวข่ายรู้ตัวก็สายเกินแก้ไปแล้ว รีวิวแย่ ๆ และคะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่างหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

พอถึงสองทุ่มกว่า "ซานเซิงหยวน" ก็เหลือคะแนนเพียง 4.3 เท่านั้น พวกเขาต้องวิ่งวุ่นลบคอมเมนต์กันจนหัวหมุน

ซูจี้สิงเห็นคะแนนนี้แล้วก็พึงพอใจอย่างยิ่ง ปีนี้พวกนายต้องได้รางวัลไม้กวาดทองคำแน่นอน

ทางค่ายต้นสังกัดของสวีฮ่าวข่ายเปิดการประชุมฉุกเฉิน การจะปลุกปั้นศิลปินขึ้นมาสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาไม่อยากให้กระแสดราม่าครั้งนี้ส่งผลกระทบต่ออนาคตของสวีฮ่าวข่าย

ก่อนเริ่มประชุม พี่หยางผู้จัดการส่วนตัวของสวีฮ่าวข่ายถูกเรียกตัวเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัวในห้องทำงาน

ผู้จัดการขมวดคิ้วถามพี่หยาง "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันได้ยินมาว่ามีคนจงใจวางแผนเล่นงานเรา"

สีหน้าของพี่หยางเต็มไปด้วยความกร่าง ท่าทางราวกับหัวหน้าแก๊งนักเลงที่พร้อมจะออกไปฟันคนเพื่อล้างแค้นได้ทุกเมื่อ

"ผู้จัดการครับ ผมสืบรู้แล้ว เป็นฝีมือผู้จัดการของลู่ชิงอวี่ ผมต้องสั่งสอนมันให้รู้สำนึกสักหน่อยแล้ว"

ผู้จัดการมองท่าทางเหมือนโจรป่าของพี่หยางแล้วก็ต้องข่มโทสะในใจ พี่หยางเพิ่งมาเป็นผู้จัดการดาราได้แค่สามปี และยังเป็นญาติจากบ้านเกิดของเขาเอง เขาเคยเตือนเรื่องภาพลักษณ์ไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับทำหูทวนลมตลอด

เนื่องจากผู้จัดการส่วนตัวของศิลปินต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องความเป็นส่วนตัวมากมาย ดังนั้นบริษัทจึงมักเลือกคนที่เป็นญาติสนิทหรือไม่ก็ต้องเป็นผู้จัดการระดับมืออาชีพไปเลย

ซูจี้สิงคือผู้จัดการประเภทหลังอย่างแท้จริง ส่วนพี่หยางนั้นได้มาเป็นผู้จัดการก็เพราะใช้เส้นสายล้วน ๆ

นิสัยของพี่หยางหยิ่งยโสโอหัง วัน ๆ ชอบคุยโวโอ้อวด ยิ่งหลังจากได้มาเป็นผู้จัดการดาราก็ยิ่งเหลิงจนกู่ไม่กลับ

เขานึกว่าวงการนี้ขอแค่มีเส้นสายก็อยากจะไปไหนก็ไป อยากจะทำอะไรก็ทำได้ โดยไม่ได้ตระหนักเลยสักนิดว่า มีคนกลุ่มหนึ่งในวงการนี้ที่ไต่เต้าขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ และความเป็นมืออาชีพของคนพวกนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างพวกเขาจะเทียบได้เลย

พอผู้จัดการได้ยินชื่อซูจี้สิงก็ขมับกระตุกขึ้นมาทันที ถึงเฮยเจินจูจะไม่ใช่บริษัทยักษ์ใหญ่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าซูจี้สิงจะไม่มีชื่อเสียง

นั่นคือคนที่ปั้นราชาและราชินีแห่งวงการบันเทิงขึ้นมาด้วยฝีมือตัวเองเชียวนะ

"ซูจี้สิงเหรอ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาหาเรื่องสวีฮ่าวข่ายได้ล่ะ เท่าที่ฉันรู้ ตอนนี้ศิลปินที่ซูจี้สิงดูแลอยู่คือลู่ชิงอวี่ไม่ใช่เหรอ ศิลปินในสังกัดเราไม่มีใครข้องเกี่ยวกับลู่ชิงอวี่เลยสักคนนี่"

พอพูดถึงเรื่องนี้ พี่หยางก็ยิ่งโมโหจัด ถึงกับตบโต๊ะดังฉาด "ผู้จัดการครับ ก็ไอ้เด็กเวรนั่นน่ะสิที่แย่งกระแสซีรีส์ฮิตของอาข่ายในฉี่เอ๋อไป ซีรีส์ของอาข่ายถึงได้แป้กแบบนี้ไง"

"ผมทนไม่ไหว พอได้ข่าววงในมาว่าลู่ชิงอวี่จะสอบเกาเข่า ก็เลยจ้างคนปั่นแฮชแท็กขึ้นฮอตเสิร์ชสั่งสอนมันสักหน่อย"

ผู้จัดการฟังแล้วถึงกับปวดกบาลขึ้นมาทันที แม่งเอ๊ย ไอ้พี่หยางนี่มันโง่บัดซบจริง ๆ

เขาถึงว่าอยู่ คนเก่งกาจระดับซูจี้สิงไม่มีทางมาหาเรื่องคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลแน่ ชื่อเสียงของอีกฝ่ายในวงการก็จัดว่าดีเยี่ยมมาโดยตลอด

ที่แท้ก็เป็นฝั่งศิลปินตัวเองนี่แหละที่แกว่งเท้าหาเสี้ยนก่อน

คราวนี้กลายเป็นผู้จัดการที่โกรธจนพูดไม่ออก

"แก... แก..."

"ซีรีส์เรื่องนั้นของสวีฮ่าวข่ายคุณภาพเป็นยังไงแกไม่รู้แก่ใจหรือไง เป็นผู้จัดการประสาอะไรถึงเลือกบทห่วยแตกขนาดนั้น แล้วยังกล้าแอบเซ็นสัญญาไม่บอกฉันอีก ตอนนั้นเป็นฉันเองที่ต้องบากหน้าไปคุยกับทางฉี่เอ๋อเพื่อดันกระแสให้ซีรีส์เรื่องนี้ เพราะไม่อยากให้พวกแกต้องขายหน้าจนเกินไป"

ตอนนั้นพี่หยางรับซองเงินก้อนโตจากผู้จัดซีรีส์มา จึงยอมเสี่ยงข้ามขั้นตอนการตรวจสอบของผู้จัดการไป เพราะคิดว่ายังไงตนเองก็เป็นญาติของผู้จัดการ อีกฝ่ายคงทำอะไรตนไม่ได้

พี่หยางพูดอย่างทะนงตัวว่า

"ผู้จัดการวางใจเถอะครับ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเอง เรื่องซูจี้สิงเดี๋ยวผมเคลียร์ให้"

ตอนนี้อารมณ์ของผู้จัดการไม่สามารถใช้แค่คำว่าโกรธมาอธิบายได้แล้ว

"แกคิดจะทำอะไร"

พี่หยางว่า "ซูจี้สิงเล่นงานลับหลังผมแบบนี้ ผมต้องเอาคืนให้สาสมแน่"

ผู้จัดการความดันพุ่งปรี๊ด คว้าแฟ้มเอกสารใกล้มือปาใส่ทันที

พี่หยางถึงกับอึ้งไปเลย

ผู้จัดการชี้หน้าด่าพี่หยางตรง ๆ "มึงยังจะภูมิใจอีกนะ ไอ้ชาติหมา!"

"มึงรู้ไหมว่าซูจี้สิงเป็นใคร"

"ถ้าบริษัทเรามีคนอย่างซูจี้สิงสักคน มึงคิดว่ามึงยังจะได้มาเป็นผู้จัดการอยู่อีกเหรอ"

"ถ้าเทียบเรื่องความสามารถในการทำงาน เขานี่เป็นโคตรเหง้าบรรพบุรุษของมึงเลยนะ"

พี่หยางถูกผู้จัดการสวดเละเป็นชุด แต่พอโดนด่าเสร็จ เขาก็ยังแอบไม่ยอมรับอยู่ดี

"ผู้จัดการครับ พวกเราไม่จำเป็นต้องกลัวเฮยเจินจูขนาดนั้นก็ได้นี่ครับ"

ผู้จัดการโกรธจนควันแทบออกหู "กูไปกลัวเฮยเจินจูตั้งแต่เมื่อไหร่ กูหมายถึงกูกลัวซูจี้สิงต่างหาก ไอ้โง่เอ๊ย!"

ด้วยเส้นสายและความสามารถของซูจี้สิง เขาสามารถกวาดล้างศิลปินในสังกัดเราจนหมดอนาคตได้สบาย ๆ เลย

ผู้จัดการรู้ดีว่าพี่หยางมันโง่เง่าเกินเยียวยา จึงไม่อยากจะพูดไร้สาระกับเขาอีก

"สั่งให้พวกที่ไปคอมเมนต์โจมตีลู่ชิงอวี่หยุดมือเดี๋ยวนี้ แล้วต่อไปนี้ก็ห้ามไปแตะต้องซูจี้สิงอีกเด็ดขาด"

พี่หยางยังคงไม่ยอมแพ้ "งั้นเรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ อย่างนี้เหรอครับ"

ผู้จัดการสวนกลับ "ไม่อย่างนั้นมึงอยากจะทำยังไง ให้ซูจี้สิงเหยียบสวีฮ่าวข่ายให้จมดินมึงถึงจะพอใจใช่ไหม"

สวีฮ่าวข่ายเองก็ไม่ใช่คนประพฤติตัวดีเด่อะไร ผู้จัดการรู้ว่าลับหลังอีกฝ่ายก่อเรื่องไว้ไม่น้อย ซึ่งเรื่องพรรค์นี้ถ้าถูกขุดคุ้ยขึ้นมาคงไม่รอดแน่ หากทำให้ซูจี้สิงโมโหขึ้นมาจริง ๆ มีหวังชื่อเสียงของสวีฮ่าวข่ายคงพังพินาศป่นปี้ในพริบตา

ผู้จัดการเอ่ยเตือน "แล้วฉันขอเตือนแกไว้เลยนะ เรื่องชั่ว ๆ พรรค์นั้นที่สวีฮ่าวข่ายแอบไปคบหากับใครลับหลัง ถ้ามันสร้างความเสียหายให้บริษัทเมื่อไหร่ล่ะก็ พวกแกเตรียมตัวพังพินาศกันได้เลย"