บทที่ 94 เวรกรรมติดสปีด

กระแสในโลกออนไลน์ลุกลามเร็วมาก หากเป็นข่าวที่ระเบิดตูมตามพอ แค่ห้านาทีก็พุ่งติดท็อปฮอตเสิร์ชได้แล้ว

ขณะที่พี่หยางกำลังนั่งประชุมอยู่ในห้องประชุม เลขาก็รีบร้อนเดินพรวดพราดเข้ามา แต่ไม่ได้เดินไปหาพี่หยาง กลับตรงดิ่งเข้าไปรายงานผู้จัดการแทน

พอกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง พี่หยางก็เห็นผู้จัดการจ้องมาที่ตนด้วยสายตาดุดันแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

คราวนี้ผู้จัดการควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว ความดันโลหิตไม่ต้องวัดก็รู้ว่าพุ่งปรี๊ดขึ้นสูง เขานึกแล้วเชียวว่าพี่หยางกับศิลปินในสังกัดหมอนี่ไม่ช้าก็เร็วต้องก่อเรื่องแน่ รู้อย่างนี้น่าจะจัดการทั้งคู่ไปตั้งแต่คราวก่อน ตอนนี้จะมานึกเสียใจก็สายเกินไปเสียแล้ว

พี่หยางไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอเห็นเลขาคุยกับผู้จัดการเสร็จ ผู้จัดการก็ชี้หน้าด่าเขาฉอด ๆ แววตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

"ผู้จัดการครับ มะ...มีอะไรเหรอครับ"

ตอนนี้ผู้จัดการขี้เกียจแม้แต่อธิบาย ทุกคนในห้องประชุมต่างก้มหน้าก้มตา ในใจรู้สึกสะใจไปพร้อม ๆ กับหวาดกลัว

สะใจเพราะคนที่โดนด่าคือพี่หยาง ปกติหมอนี่ชอบทำตัววางก้ามชวนหงุดหงิด เห็นโดนด่าเข้าแบบนี้ทุกคนก็แอบสะใจลึก ๆ ส่วนที่กลัวก็เพราะสภาพของผู้จัดการตอนนี้น่ากลัวเกินไปจนสติหลุดคลุ้มคลั่งไปแล้ว ดูท่าเรื่องคราวนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แน่

สิบนาทีต่อมา บริษัทก็เปิดการประชุมอีกครั้ง และคราวนี้เป็นการประชุมด่วนที่ไม่มีพี่หยางเข้าร่วม

ผู้จัดการนึกเสียใจเป็นที่สุด ตอนนั้นเป็นเพราะเขาใจดีเกินไปแท้ ๆ ถึงได้เก็บระเบิดเวลาสองลูกนี้ไว้ คราวนี้ดีล่ะ ระเบิดตู้มเข้าให้แล้ว!

แรงระเบิดระลอกนี้ไม่ได้ทำลายแค่ตัวพวกมันเอง แต่ยังลากเอาบริษัท ชื่อเสียงที่บริษัทสะสมมา แผนงานที่เตรียมจะปล่อยเร็ว ๆ นี้ รวมถึงศิลปินคนอื่น ๆ ในค่ายพลอยโดนหางเลขไปด้วยกันหมด

สวีฮ่าวข่ายเห็นข่าวฉาวของตัวเองพุ่งขึ้นติดเทรนด์ฮอตเสิร์ชมากมายขนาดนั้นก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก รีบโทรหาพี่หยางทันที หวังจะให้บริษัทช่วยออกแถลงการณ์และทำ PR แก้วิกฤตให้

โทรไปสิบกว่าสาย ในที่สุดก็มีสายหนึ่งรับจนได้ แต่กลับโดนพี่หยางด่าเปิงกลับมาชุดใหญ่ก่อนจะบล็อกเบอร์ทิ้งไปทันที

คราวนี้สวีฮ่าวข่ายเริ่มกลัวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร พี่หยางจะรีบออกแถลงการณ์ช่วยเขาเป็นคนแรกเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนบริษัทกำลังจะลอยแพเขาแล้ว

เขาไม่สนแล้วว่าข้างนอกจะมีนักข่าวดักรออยู่กี่คน รีบมุ่งหน้าไปยังบริษัททันที

เมื่อสวีฮ่าวข่ายฝ่าวงล้อมของนักข่าวจนมาถึงบริษัทได้ เขาก็พบว่าพี่หยางถูกไล่ออกไปแล้ว สวีฮ่าวข่ายถึงกับอึ้งตาค้าง

เขาถูกพาตัวไปยังห้องประชุม โดยมีผู้จัดการมาพบเขาด้วยตัวเองพร้อมกับฝ่ายกฎหมายของบริษัท

สวีฮ่าวข่ายเห็นผู้จัดการก็รีบทำตัวน่าสงสารทันที "ผู้จัดการครับ คนพวกนั้นในเน็ตใส่ร้ายผมทั้งนั้นเลย คุณช่วยผมหน่อยเถอะครับ สัญญาพวกเราใกล้จะหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ขอแค่คุณช่วยผมผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้ ผมพร้อมจะเซ็นสัญญากับบริษัทต่ออีกสิบปีทันทีเลยครับ"

ผู้จัดการแทบจะกลอกตาบน ตอนที่นายยังไม่ก่อเรื่อง บริษัทยังต้องคิดแล้วคิดอีกว่าจะต่อสัญญาด้วยไหม ยิ่งตอนนี้มีเรื่องฉาวแบบนี้ใครจะไปเซ็นด้วย

"ตอนเซ็นสัญญากับบริษัทก็มีเงื่อนไขระบุชัดเจนว่าศิลปินห้ามมีความรัก แต่นายเล่นคบไปตั้งหกคน นี่ขนาดนับแค่เท่าที่ถูกแฉออกมานะ"

สวีฮ่าวข่ายรีบโต้แย้งทันที "ผู้จัดการครับ พวกผู้หญิงพวกนั้นโกหกทั้งเพ ผมไม่เคยยอมรับเลยนะว่าพวกเธอเป็นแฟนผม"

คำพูดนี้ของสวีฮ่าวข่ายยิ่งทำให้ผู้จัดการรู้สึกขยะแขยงหนักขึ้น นั่นมันพฤติกรรมเสือผู้หญิงชัด ๆ แชตหลุดในเน็ตก็แฉออกมาหมดแล้ว คุยกับเขาหยอดคำหวานขนาดนั้นแต่บอกว่าไม่ใช่แฟน ถ้าตำรวจจับนายไปคงต้องโดนข้อหาซื้อบริการทางเพศแล้วมั้ง

ผู้จัดการกล่าว "บริษัทไม่มีทางช่วยนายอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้นายเป็นฝ่ายผิดสัญญา บริษัทมีสิทธิ์ที่จะยกเลิกสัญญากับนาย และเรียกร้องค่าเสียหายจากการผิดสัญญาด้วย"

"เรื่องหลังจากนี้ทนายจะเป็นคนคุยกับนายเอง"

ผู้จัดการลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป เขาคือที่พึ่งสุดท้ายของสวีฮ่าวข่ายแล้ว สวีฮ่าวข่ายเองก็รู้ดีว่าถ้าถูกผู้จัดการทอดทิ้ง ตัวเองก็คงจบเห่โดยสิ้นเชิง

สวีฮ่าวข่ายผลักเก้าอี้ออกแล้วคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตึง "ผู้จัดการครับ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ บริษัทจะยกเลิกสัญญากับผมไม่ได้เด็ดขาด"

สวีฮ่าวข่ายยอมให้บริษัทแค่สั่งพักงานดองเค็มเขาไว้ อย่างน้อยเขาก็จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าปรับมหาศาล แถมในอนาคตก็อาจจะยังมีโอกาสคัมแบ็กกลับมาได้อีก

ผู้จัดการเอ่ยเสียงเย็น "ไม่ยกเลิกสัญญาแล้วจะให้ช่วยนายโกหก แล้วรอให้มีเรื่องฉาวหลุดออกมาในเน็ตเพิ่มอีกหรือไง"

คราวนี้สวีฮ่าวข่ายตกใจจนหน้าถอดสีจริงๆ "ไม่นะ จะทำแบบนี้ไม่ได้ ผู้จัดการครับ ผมหาเงินให้บริษัทตั้งเยอะแยะ บริษัทจะทอดทิ้งผมไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ"

"แล้วงานโฆษณาที่ผมถืออยู่ตั้งหลายตัว ลูกค้าก็เป็นคนเลือกผมเองกับมือ พวกเขาชอบผมมาก ตอนนั้นยังบอกเลยว่าถ้าไม่ใช่ผมก็ไม่เอาคนอื่น"

ผู้จัดการหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ชื่อเสียงเน่าเฟะขนาดนี้แล้ว ตอนนี้พวกเขายังจะเอานายอยู่อีกเหรอ ใครให้ความมั่นใจนายมาขนาดนั้น

"ตอนนี้นายลองโทรหาพวกเขาดูสิ ถ้ารับสายล่ะก็ ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเดียวกับนายเลย"

สวีฮ่าวข่ายไม่เชื่อ เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาพี่จ้าว ประธานบริษัทโฆษณาตัวหนึ่งที่เขารับงานไว้ พี่จ้าวเอ็นดูเขามาก ถึงขั้นอยากจะรับเขาเป็นน้องชาย และเคยบอกว่าจะช่วยลงทุนสร้างหนังให้เขาด้วย พี่จ้าวต้องรับสายเขาอย่างแน่นอน

เสียงสัญญาณดังอยู่สองตื๊ด "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."

สวีฮ่าวข่ายยังไม่ยอมแพ้ โทรซ้ำไปอีกสองรอบ แต่ก็ยังได้ยินเสียงตอบรับแบบเดิม

คนที่รู้เรื่องนี้ดีจะเข้าใจทันที ปกติแล้วคนที่ถูกบล็อกเบอร์ก็จะได้ยินเสียงตอบรับอัตโนมัติแบบนี้นี่แหละ

ผู้จัดการมองดูสารรูปเหมือนตัวตลกเต้นแร้งเต้นกาของสวีฮ่าวข่าย ไม่อยากจะเปลืองน้ำลายอีกต่อไป จึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา บริษัทต้นสังกัดของสวีฮ่าวข่ายได้ออกแถลงการณ์สองฉบับ

ฉบับหนึ่งคือการยกเลิกสัญญากับสวีฮ่าวข่าย อีกฉบับคือการยกเลิกสัญญากับพี่หยาง

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น และบริษัทไม่ยอมช่วยออกจดหมายเตือนทางกฎหมาย สวีฮ่าวข่ายจึงทำได้เพียงโพสต์แถลงการณ์ลงเน็ตด้วยตัวเอง ก่อนจะถูกบรรดาแฟนสาวเหล่านั้นแฉกลับอย่างรวดเร็วจนจมดิน

[ไอ้ผู้ชายเฮงซวย เลิกฟอกขาวได้แล้ว ยิ่งล้างยิ่งดำ]

[หลักฐานแชตทนโท่อยู่ตรงนี้แล้ว ยอมรับแมนๆ แล้วออกจากวงการไปซะเถอะ]

[ผู้ชายคนนี้นี่ตลกชะมัด มีใครไปบังคับให้แกไปคบไปนอนกับผู้หญิงพวกนั้นหรือไง]

[สาวๆ พวกนั้นยังยอมให้เขายืมเงินอีก พูดไม่ออกเลยจริงๆ ดาราอย่างเขาแค่พรีเซนเตอร์ตัวเดียวก็ได้ตั้งหลายล้าน จะไม่มีเงินได้ยังไง]

ชื่อเสียงของสวีฮ่าวข่ายบนโลกออนไลน์เหม็นเน่าอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้เขาจะยังไม่ได้ประกาศอำลาวงการ แต่ก็โดนด่าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

หลังจากพี่หยางถูกไล่ออก เขายังคงหลงตัวเอง คิดว่าพอมรสุมนี้ผ่านพ้นไปก็คงได้กลับเข้าบริษัท อย่างมากที่สุดก็แค่ไปอ้อนวอนแม่ของผู้จัดการ ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้สักใบก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง

ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งกลับถึงบ้านตอนเช้า ตกบ่ายตำรวจก็มาเคาะประตูบ้าน แจ้งข้อหาว่าเขารับเงินใต้โต๊ะและต้องถูกควบคุมตัวไปสอบสวน

คราวนี้พี่หยางถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบโทรหาผู้จัดการ แต่ก็พบว่าตัวเองถูกบล็อกเบอร์ไปแล้ว ตำรวจสวมกุญแจมือสีเงินแล้วพาตัวเขากลับไปสอบสวนที่โรงพัก

ซูจี้สิงดูกระแสข่าวบนอินเทอร์เน็ตแล้วรู้สึกพอใจ ขอแค่ไม่ส่งผลกระทบต่อลู่ชิงอวี่อีกก็พอ

ตกเย็น ซูจี้สิงก็ไปรับลู่ชิงอวี่กลับบ้าน สองวันนี้เขามาพักอยู่กับลู่ชิงอวี่เพื่อความสะดวกในการดูแล พรุ่งนี้ลู่ชิงอวี่ต้องเข้าสอบ พิธีการและความพร้อมจึงต้องเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

ทั้งบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบ บัตรประชาชน ดินสอ ปากกาหมึกดำ ยางลบ อุปกรณ์ทุกอย่างถูกซูจี้สิงจัดเตรียมไว้อย่างครบครันเรียบร้อย

เพราะกลัวว่าลู่ชิงอวี่จะท้องเสีย ตอนเช้าซูจี้สิงจึงลงมือทำอาหารเช้าด้วยตัวเอง เขาต้มไข่สองฟองและทำบะหมี่ให้อีกหนึ่งชาม

พอตอนเช้าลู่ชิงอวี่ตื่นมากินไปได้คำหนึ่ง ซูจี้สิงก็รีบลากตัวเขาตรงดิ่งไปยังสนามสอบทันที