บทที่ 172 ต้นกำเนิดโทรศัพท์มือถือ "ซานไจ้"

"ท่านประธานหม่า ยินดีต้อนรับครับ! พวกเรากำลังจะรายงานผลการทำงานให้ท่านทราบพอดีเลย!" เหอซิ่วโปดูฮึกเหิมเปี่ยมพลัง "โอ้? พูดแบบนี้ แสดงว่ามีผลงานออกมาแล้วสินะครับ?" หม่าอวี่เถิงถามยิ้มๆ "ถูกต้องครับ!" เหอซิ่วโปผายมือเชิญหม่าอวี่เถิงเข้าไปในห้องประชุม "เราได้ออกแบบและวางแผนชิปโทรศัพท์มือถือตัวแรกของบริษัทเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ!"

ในใจของหม่าอวี่เถิงพลันเกิดความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย ยังไงเสีย นี่ก็คือหมากตัวสำคัญที่เขากับเหรินเหล่าร่วมมือกันวางเอาไว้ โปรเจกเตอร์สว่างขึ้น เหอซิ่วโปยืนอยู่หน้าเวที เริ่มต้นการบรรยาย "ท่านประธานหม่า เชิญดูครับ! ชิปตัวนี้ของเรา ใช้รหัสภายในว่า เค 1 (K1) ใช้สถาปัตยกรรมชุดคำสั่งของ อาร์ม (ARM)..." "ในด้านการควบคุมการใช้พลังงาน เราได้ปรับแต่งอย่างมหาศาล กระแสไฟขณะสแตนด์บายสามารถควบคุมให้อยู่ที่..." "ความถี่สัญญาณนาฬิกาสูงสุด สามารถทำได้ถึง..."

เหอซิ่วโปพูดน้ำไหลไฟดับ ศัพท์เทคนิคต่างๆ พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของหม่าอวี่เถิง กลับค่อยๆ เลือนหายไปทีละนิด สุดท้าย เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เนื่องจากเล่ยเถิงอินดัสเตรียลมีธุรกิจรับจ้างผลิตโทรศัพท์มือถือ เขาจึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับประสิทธิภาพของชิปมือถือกระแสหลักในตลาดพอสมควร เมื่อเทคโนโลยีเครือข่าย 2G สุกงอม โทรศัพท์มือถือจึงไม่ใช่ก้อนอิฐที่ทำได้แค่โทรออกรับสายและส่งข้อความอีกต่อไป การท่องเว็บด้วย แวป (WAP), เกม จาวา (JAVA), เสียงเรียกเข้าแบบ โพลีโฟนิก, หรือกระทั่งฟังก์ชันถ่ายรูปง่ายๆ... มัลติมีเดียและความบันเทิง กำลังกลายเป็นจุดขายใหม่ของโทรศัพท์มือถือ

แล้วชิป เค 1 ในปากของเหอซิ่วโปล่ะ? มันทำอะไรได้บ้าง? โทรออกรับสาย ส่งข้อความ บวกกับฟังก์ชันง่ายๆ อย่างสมุดรายชื่อและการพิมพ์ข้อความ ถ้าพูดถึงการประหยัดพลังงาน เมื่อเทียบกับโซลูชันที่เสถียรแล้วของต่างประเทศในตลาดตอนนี้ ก็ไม่ได้มีความได้เปรียบอะไร พูดถึงความเร็วในการประมวลผล ก็ธรรมดามาก นี่มัน... ของแบบนี้ทำออกมาแล้ว จะขายใคร?

หัวใจของหม่าอวี่เถิง ค่อยๆ จมดิ่งลง จู่ๆ เขาก็ตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงข้อหนึ่ง ตรรกะของชิปไอจีบีทีกับชิปโทรศัพท์มือถือ มันคนละเรื่องกันเลย ไอจีบีทีปัจจุบันใช้ในอุปกรณ์อุตสาหกรรมเป็นหลัก ลูกค้าปลายทางคือองค์กรธุรกิจ ขอแค่ประสิทธิภาพเสถียร พอใช้งานได้ ราคาถูก ต่อให้เทคโนโลยีล้าหลังไปหน่อย ก็ไม่กังวลว่าจะขายไม่ออก แต่ชิปมือถือ คือสิ่งที่ใช้กับสินค้าอุปโภคบริโภคโดยตรง! ประสิทธิภาพของมัน ส่งผลโดยตรงต่อประสบการณ์การใช้งานของผู้ใช้! ในปี 2001 โทรศัพท์มือถือแบรนด์เนมยังถือเป็น "สินค้าฟุ่มเฟือย" ที่ครอบครัวทั่วไปต้องเก็บเงินเดือนหลายเดือนกว่าจะซื้อได้ ใครจะยอมจ่ายเงินแพงๆ ซื้อโทรศัพท์ที่ฟังก์ชันล้าหลังและประสิทธิภาพดาษดื่น? เว้นเสียแต่ว่า จะเป็น "มือถือซานไจ้" (มือถือเลียนแบบราคาถูก)