บทที่ 300 งานแต่งงานดำเนินไป

"ดูคุณสิ ของเก่าคร่ำครึพวกนี้ยังเห็นเป็นของมีค่าอยู่ได้"

ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของฮั่วเจี้ยนจวินยกจานผลไม้ออกมาจากในบ้าน ปากก็บ่นพึมพำ แต่ก็ยังช่วยจัดวางกรอบรูปใบนั้นไว้บนชั้นวางที่โดดเด่นที่สุดในห้องรับแขกอย่างใส่ใจ

"ของเก่าคร่ำครึที่ไหนกัน นี่มันประวัติศาสตร์นะคุณ"

ฮั่วเจี้ยนจวินขยับแว่นสายตายาว พลางถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง

"นึกถึงตอนนั้น พวกเราไม่กี่สิบชีวิตเบียดเสียดกันอยู่ในเพิงสังกะสีนั่น หน้าร้อนก็ร้อนจนแทบทอดไข่สุก หน้าหนาวก็หนาวจนตัวสั่นงันงก ใครจะไปคิดว่า เวลาแค่สิบกว่าปี บริษัทเราจะพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ พนักงานได้มีบ้านดีๆ แบบนี้อยู่ในเมืองเผิงเฉิง"