บทที่ 306 โมโตโรล่ายอมขายหุ้น

ดังนั้นหม่าอวี่เถิงจึงเดินไปนั่งข้างจงหง หยิบปากกาในมือเธอมาถือไว้

"ที่ที่เราอยู่ตอนนี้ไกลจากที่ทำงานคุณไปหน่อยนะครับ"

จงหงเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย

"ผมซื้อรถให้คุณสักคันดีไหม จะได้ไปทำงานสะดวกขึ้นหน่อย"

หม่าอวี่เถิงบอกความตั้งใจของตัวเองออกไปตรงๆ