บทที่ 329 ลดไม่ได้ แต่ต้องทุ่มทุนให้หนักกว่าเดิม

"ตึก"

เสียงเคาะครั้งสุดท้ายดังหนักแน่นลงบนโต๊ะ

แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่กลับทำให้ห้องประชุมที่จอแจเงียบกริบลงในทันที

หม่าอวี่เถิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

แววตาของเขาสงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับสระน้ำที่ลึกสุดหยั่ง