บทที่ 392 กลับสู่บริษัท

เวลาคืบคลานไปอย่างเชื่องช้าโดยนับเป็นวินาที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ภายในห้องคลอดก็มีเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดที่พยายามสะกดกลั้นแว่วออกมาเป็นระยะ

เสียงนั้นเปรียบเสมือนเข็มเหล็กเผาไฟแดงฉาน ที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของหม่าอวี่เถิงอย่างโหดเหี้ยม

เขาหลับตาลง ไม่กล้าฟังอีกต่อไป

เขาถึงขั้นรู้สึกเสียใจภายหลัง เสียใจว่าทำไมเมื่อครู่นี้ตัวเองถึงไม่ยืนกรานให้มากกว่านี้ ทำไมถึงไม่บังคับให้ผ่าคลอดอย่างเด็ดขาด