บทที่ 438 ความยากลำบากของเทคโนโลยีเอไอ

เสียงอันดังกังวานของหม่ากั๋วเหลียงสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์ ในเสียงหัวเราะนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

ความครึกครื้นของเทศกาลตรุษจีนเปรียบเสมือนกระแสน้ำ เวลาถาโถมเข้ามาก็พัดพากลืนกินทุกสรรพสิ่ง แต่เวลาถอยร่นกลับไปก็รวดเร็วและหมดจดเช่นกัน

หลังจากส่งบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนกลับไปกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ในที่สุดคฤหาสน์หลังใหญ่ก็กลับมาเงียบสงบเหมือนวันวาน

หม่าอวี่เถิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องหนังสือ ในมือถือถ้วยชาที่เย็นชืดไปแล้วเอาไว้

นอกหน้าต่าง แสงแดดฤดูหนาวสาดส่องลงบนสนามหญ้าในสวนอย่างเกียจคร้าน หม่าอีหมานลูกสาวตัวน้อยกำลังวิ่งเตาะแตะไล่จับผีเสื้อ โดยมีจงหงผู้เป็นภรรยาคอยเดินตามเป็นเพื่อน เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็กน้อยดังแว่วมาให้ได้ยิน