บทที่ 497 ลูกสาวผู้น่าสงสาร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในสายตาที่หม่าอวี่เถิงมองไปทางหลี่เลี่ยงปิน ก็เพิ่มความซาบซึ้งใจอย่างแท้จริงขึ้นมาอีกหลายส่วน

"ประธานหลี่ ขอบคุณมากที่เตือนสติ จุดนี้เป็นความสะเพร่าของผมก่อนหน้านี้จริงๆ"

คำขอบคุณอย่างจริงใจประโยคนี้ ทำให้หลี่เลี่ยงปินประหลาดใจเล็กน้อย ความเลื่อมใสที่มีต่อหม่าอวี่เถิงในใจก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

ผู้นำที่สามารถยอมรับความสะเพร่าของตัวเองได้อย่างตรงไปตรงมานั้น พบเห็นไม่ได้บ่อยนัก

...