บทที่ 499 รถโดยสารประจำทางไฟฟ้าล้วน

จับมืออำลา ภายใต้การนำทางของเลขานุการ หม่าอวี่เถิงก็เดินออกจากห้องทำงาน

ประตูห้องปิดลงเบื้องหลัง ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายใน

ขณะเดินอยู่บนระเบียงทางเดินอันเงียบสงบของศาลาว่าการเมือง หม่าอวี่เถิงกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งจะตอบตกลงกับจางจวินซั่วไป

ความคิดของอีกฝ่าย จะบอกว่าเป็นวิสัยทัศน์ที่มองการณ์ไกลต่อพลังงานใหม่ สู้บอกว่าเป็นความหวังของเจ้าหน้าที่รัฐที่กำลังจะพ้นจากตำแหน่ง ซึ่งต้องการทิ้งผลงานชิ้นสุดท้ายไว้ให้กับเมืองแห่งนี้เสียจะดีกว่า

แต่นี่สำหรับหม่าอวี่เถิงแล้ว ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี