บทที่ 78 แผนสกปรกของซาโต้ เคน

ในขณะที่หม่าอวี่เถิงกำลังอธิบายเรื่อง "แมลงสหัสวรรษ" ให้คนทางบ้านฟังอย่างขะมักเขม้น บรรยากาศในห้องทำงานของโซนี่แบตเตอรี่ ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กลับเต็มไปด้วยความกดดันอย่างหนัก นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ คือทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันรุ่งโรจน์ของโตเกียว แสงไฟระยิบระยับประดุจทางช้างเผือก แต่ภายในห้องประชุม ไม่มีใครมีอารมณ์มาชื่นชมความงามนั้นแม้แต่คนเดียว

วาตานาเบะ ยูอิจิ นั่งอยู่หัวโต๊ะ นิ้วเคาะพื้นโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ทุกจังหวะการเคาะทำให้หัวใจของผู้บริหารแผนกต่างๆ ที่นั่งอยู่กระตุกวูบ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของ ทานากะ มิโนรุ หัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนา "คุณทานากะ รายงานผลวิเคราะห์แบตเตอรี่ เล่ยเถิง แอล 1 เป็นยังไงบ้าง? เจอหลักฐานการละเมิดสิทธิบัตรของพวกมันไหม?"

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมเต็มหน้าผากของทานากะ เขาลุกขึ้นยืน โค้งคำนับวาตานาเบะอย่างสุดซึ้ง ใบหน้าฉายแววขมขื่นที่ปิดไม่มิด "ท่านประธานครับ ต้องขออภัยอย่างสูงครับ"

"เรา... เราได้ทำการถอดประกอบแบตเตอรี่ เล่ยเถิง แอล 1 อย่างละเอียด วิเคราะห์ชิ้นส่วนทุกชิ้น และนำไปเทียบกับสิทธิบัตรที่เกี่ยวข้องทั้งหมดของบริษัทเราทีละรายการแล้วครับ" เสียงของทานากะเบาลงเรื่อยๆ แทบจะต้องเค้นออกมาทีละคำ "แต่ว่า... เราไม่เจอหลักฐานการละเมิดสิทธิบัตรที่จะใช้เล่นงานพวกเขาให้ถึงตายได้เลยครับ"

"อะไรนะ?" เสียงเคาะโต๊ะของวาตานาเบะหยุดลงกะทันหัน อากาศในห้องประชุมเหมือนจะแข็งตัว "ไม่มีหลักฐาน?" เขาทวนคำด้วยความสงสัย "เป็นไปไม่ได้! เทคโนโลยีหลักและกำแพงสิทธิบัตรของแบตเตอรี่ลิเธียม ส่วนใหญ่อยู่ในมือบริษัทญี่ปุ่น โดยเฉพาะโซนี่ของเรา บริษัทตงต้าบริษัทเดียว จะหลบเลี่ยงตาข่ายสิทธิบัตรของเราได้หมดจดได้ยังไง?"

ทานากะเหงื่อท่วมหน้า เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นส่งไปให้อีกฝ่ายด้วยสองมือ "ท่านประธาน โปรดดูนี่ครับ การออกแบบของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลนั้น... ชาญฉลาดมากครับ พวกเขาใช้วิธีการที่ดูเหมือนจะล้าสมัยแต่ได้ผลชะงัดในการปรับโครงสร้างแบตเตอรี่ สูตรน้ำยาอิเล็กโทรไลต์ หรือแม้แต่กระบวนการซีลปิดผนึก ทำให้หลบเลี่ยงสิทธิบัตรหลักของเราไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"ยกตัวอย่างเช่น โครงสร้างการม้วนไส้แบตเตอรี่ พวกเขาไม่ได้ใช้โครงสร้างแบบใหม่ล่าสุดของเรา แต่ไปใช้โครงสร้างอีกแบบหนึ่ง ซึ่งกลับทำค่าความหนาแน่นพลังงานได้สูงมาก และมันก็อ้อมผ่านสิทธิบัตรของเราไปพอดี"

"ยังมีเรื่องน้ำยาอิเล็กโทรไลต์ ในสูตรผสมของพวกเขา สัดส่วนของสารเติมแต่งสำคัญหลายตัว ถูกควบคุมให้อยู่นอกขอบเขตการคุ้มครองสิทธิบัตรของเราอย่างแม่นยำ แต่พวกเขาใช้วิธีใส่สารทำให้คงตัวชนิดใหม่ที่เราไม่เคยทดลองมาก่อนลงไปแทน ทำให้ได้ประสิทธิภาพเท่าเทียมหรือดีกว่าเดิมครับ"

ยิ่งทานากะพูด สีหน้าของวาตานาเบะก็ยิ่งย่ำแย่ นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาทางเทคนิคธรรมดาแล้ว นี่แสดงว่าอีกฝ่ายมีความตระหนักในเรื่องสิทธิบัตรสากลที่บริษัทตงต้าทั่วไปไม่มี พวกเขาจงใจหลบเลี่ยงการปิดล้อมทางสิทธิบัตรตั้งแต่ขั้นตอนการวิจัยและพัฒนาเลยทีเดียว

"หมายความว่า เราทำอะไรพวกมันไม่ได้เลยงั้นสิ?" น้ำเสียงของวาตานาเบะแผ่รังสีอำมหิต ทานากะก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าพูด ความเงียบ คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันราวป่าช้า

ทันใดนั้น เสียงราบเรียบเสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบขึ้น "ท่านประธานวาตานาเบะครับ บางที... เราอาจจะคิดผิดมาตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้" ทุกคนหันไปมองต้นเสียง คนพูดคือ ซาโต้ เคน ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด เขาไม่ได้ดูเครียดเกร็งเหมือนทานากะ กลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย วาตานาเบะเงยหน้าขึ้น "คุณซาโต้ มีความเห็นอะไร?"

ซาโต้ เคน ขยับแว่นกรอบทองบนดั้งจมูก "จุดประสงค์ของการฟ้องร้องทางกฎหมาย บางครั้งก็ไม่ได้มีไว้เพื่อชนะคดีเสมอไปนะครับ" เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมงาน โดยเฉพาะทานากะที่เหงื่อท่วมตัว "บริษัทตงต้า โดยเฉพาะบริษัทเอกชนที่เพิ่งก้าวขาออกสู่ตลาดโลกอย่างเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ส่วนใหญ่จะขาดประสบการณ์ในการขึ้นศาลระหว่างประเทศ พวกเขาเปรียบเหมือนทหารเกณฑ์ใหม่ที่เพิ่งลงสนามรบ สิ่งที่กลัวที่สุดคือเสียงปืน"

คำพูดของซาโต้ เคน ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปในทางที่คาดเดายาก "ความหมายของคุณคือ?" วาตานาเบะเริ่มจับจุดอะไรบางอย่างได้ "เราไม่จำเป็นต้องชนะคดีจริงๆ หรอกครับ!" น้ำเสียงของซาโต้ เคน สูงขึ้นเล็กน้อย "เราแค่ต้องลากพวกเขาขึ้นศาล! ยื่นฟ้องข้อหาละเมิดสิทธิบัตรพร้อมกันในตลาดสำคัญของพวกเขา ทั้งอเมริกา ยุโรป และแน่นอน... ในบ้านเราที่ญี่ปุ่นด้วย!"

เขาชูนิ้วชี้ขึ้นมา "ข้อแรก เรายื่นคำร้องขอคำสั่งห้ามจำหน่ายสินค้า (Injunction) ทันที ไม่ว่าศาลจะอนุมัติหรือไม่ แต่การกระทำนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขากลัวหัวหดแล้ว" เขาชูนิ้วที่สองตามมา "ข้อสอง เราใช้ทรัพยากรด้านประชาสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี ปั้นแต่งภาพลักษณ์ให้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกลายเป็น 'หัวขโมยสิทธิบัตร' ผ่านสื่อกระแสหลักทุกสำนัก เราต้องทำให้ลูกค้าทุกคนรู้ว่า สินค้าที่พวกเขากำลังซื้อ มีความเสี่ยงเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์!"

มุมปากของซาโต้ เคน ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย "ท่านประธานลองคิดดูสิครับ แบรนด์สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ยักษ์ใหญ่พวกนั้นกลัวอะไรที่สุด?"

"พวกเขากลัวความไม่มั่นคงของห่วงโซ่อุปทานไงครับ! เมื่อพวกเขาเห็นว่าเล่ยเถิงอินดัสเตรียลกำลังจมปลักอยู่ในโคลนตมคดีสิทธิบัตร และอาจถูกสั่งห้ามขายสินค้าได้ทุกเมื่อ พวกเขายังจะกล้าสั่งออเดอร์อีกเหรอ?"

"ไม่หรอกครับ พวกเขาจะระงับความร่วมมือทันที แล้วหันมาหาซัพพลายเออร์ที่ 'ปลอดภัย' กว่า ซึ่งนั่นจะเปิดโอกาสให้เราได้พักหายใจและโต้กลับ"

"สุดท้าย" ซาโต้ เคน วางมือลงบนโต๊ะ "คดีสิทธิบัตรข้ามชาติคดีหนึ่งต้องใช้เวลาเท่าไหร่? ปีหนึ่ง? สองปี? หรือนานกว่านั้น? ค่าทนายความมหาศาล ขั้นตอนการพิจารณาคดีที่ยืดเยื้อ เพียงพอที่จะลากบริษัทหน้าใหม่อย่างเล่ยเถิงอินดัสเตรียลลงสู่หลุมโคลน สูบเลือดสูบเนื้อกระแสเงินสดของพวกเขาจนแห้ง และทำลายจังหวะการเติบโตของพวกเขาจนพังพินาศ"

"กว่าคดีจะจบ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ตลาดก็คงเปลี่ยนหน้าไปหมดแล้ว ส่วนพวกมัน... ก็คงบอบช้ำสาหัสจนไม่อาจเป็นภัยคุกคามต่อเราได้อีก"

สิ้นเสียงอธิบาย ห้องประชุมเงียบกริบ ทานากะ มิโนรุ มองซาโต้ เคน ตาค้าง เขาคิดว่าตัวเองเสนอเรื่องฟ้องสิทธิบัตรก็ฉลาดแล้ว ไม่นึกว่ายังมีวิธีที่อำมหิตกว่านี้อีก ฟังซาโต้ เคน จบ ดวงตาของวาตานาเบะ ยูอิจิ ก็ลุกวาว จริงด้วย! ทำไมเขาต้องไปติดกับดักความคิดที่ว่า "ต้องหาหลักฐานที่แน่นอน 100%" ด้วยนะ? พวกเขาคือโซนี่! คือยักษ์ใหญ่แห่งวงการ! ยักษ์ใหญ่จะบี้มดสักตัว จำเป็นต้องออกแรงเต็มที่เหรอ? ไม่เลย แค่ยกเท้าขึ้นทำท่าว่าจะเหยียบลงไป ขู่ให้กลัวก็พอแล้ว ชุดคอมโบของซาโต้ เคน ทั้งเจ้าเล่ห์และอำมหิต แต่แทงเข้าจุดตายเป๊ะๆ! นี่สิถึงจะสมกับเป็นวิธีการของเจ้าตลาด!

"พูดได้ดี!" วาตานาเบะตบโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยความตื่นเต้นเหมือนนายพรานที่เจอเหยื่อ เขาชี้ไปที่ทานากะ ออกคำสั่งเด็ดขาด "คุณทานากะ! ตอนนี้คุณไม่ต้องไปสนหลักฐานการละเมิดสิทธิบัตรแบบร้อยเปอร์เซ็นต์บ้าบอนั่นแล้ว! คุณรีบไปร่วมมือกับฝ่ายกฎหมาย คัดเลือกสิทธิบัตรของเราที่มีเป็นพันใบ เลือกเอาใบที่คลุมเครือและมีช่องว่างให้ตีความได้มากที่สุดออกมาสักสองสามใบ! เราจะร่างคำฟ้องเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบครับ!" ทานากะสะดุ้งโหยง รีบโค้งรับคำสั่ง

"คุณซาโต้!" วาตานาเบะหันไปหาผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด "เรื่องประชาสัมพันธ์และสื่อ คุณรับผิดชอบ ผมต้องการให้คนทั้งโลกรู้ว่า เล่ยเถิงอินดัสเตรียล คือหัวขโมยที่ไร้ยางอาย!"

"วางใจได้เลยครับท่านประธาน!" ซาโต้ เคน รับคำอย่างมั่นใจ

วาตานาเบะ ยูอิจิ เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปที่แสงไฟระยิบระยับเบื้องล่าง ราวกับมองเห็นภาพเล่ยเถิงอินดัสเตรียลที่พังทลายลงภายใต้การบดขยี้ของคดีความและกระแสสังคม เล่ยเถิงอินดัสเตรียล คราวนี้แกไม่รอดแน่