บทที่ 172 เมืองยงเฉิง! หวาหยางไท่เฮา! อิ๋งเจิ้งออกเดินทาง!

จวนองค์ชายใหญ่!

หวังหว่าน ขุยจ้วง และฉุนอวี๋เยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เดิมทีเรื่องที่ดูเหมือนจะมั่นใจว่าสำเร็จแน่นอน กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกะทันหัน

"ช่างน่าเสียดายนัก"

"คราวนี้นับเป็นโอกาสอันดียิ่ง"

"ขอเพียงองค์ชายใหญ่เป็นองค์ชายคนแรกที่ได้มีส่วนร่วมในการหารือราชการแผ่นดิน นั่นย่อมเป็นการประกาศต่อราชสำนักและคนทั่วใต้หล้าว่า องค์ชายคือรัชทายาทในอนาคต"