บทที่ 192 เว่ยหวังยอมจำนน! ฎีกาสู่เสียนหยาง!

เรือไม้ลำใหญ่ค่อยๆ แล่นมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงของแคว้นเว่ยซึ่งยามนี้แปรเปลี่ยนสภาพเป็นเมืองบาดาล

ภายใต้ผิวน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ราวกับพัดพากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตของแคว้นเว่ยให้ล่มสลายลงไปจนสิ้น

เมื่อทอดสายตามองออกไป

เมืองหลวงอันเคยเจริญรุ่งเรืองและโอ่อ่าในอดีต บัดนี้มิมิหลงเหลือสิ่งก่อสร้างที่ดีเลยแม้แต่แห่งเดียว มีเพียงภาพซากปรักหักพังอันน่าอนาถใจปรากฏสู่สายตา

ทว่าภายในพระราชวังหลวงของแคว้นเว่ย