บทที่ 197 หายนะ

จากพระราชดำรัสของอิ๋งเจิ้ง ย่อมล่วงรู้ได้อย่างกระจ่างแจ้งว่า เซี่ยอู๋เชียมีความสำคัญเหนือกว่าราษฎรในเมืองต้าเหลียงเพียงเมืองเดียวมหาศาลนัก

และเจตนาในพระสุรเสียงนั้นก็แจ่มชัดยิ่งยอด หากสถานการณ์วิกฤตจนมิอาจควบคุมไว้ได้จริงๆ พระองค์ก็มิทรงอนุญาตให้เซี่ยอู๋เชียเข้าไปเสี่ยงภัยพิบัติจากโรคระบาดครั้งใหญ่เด็ดขาด สิ่งนี้ย่อมเป็นเพราะความห่วงใยที่เห็นว่าเซี่ยอู๋เชียชราภาพและร่างกายอาจจะอ่อนแอลง

ประการที่สอง หากโรคระบาดครั้งใหญ่บังเกิดขึ้นจริง พระองค์ก็พร้อมที่จะสละชีวิตของคนในเมืองต้าเหลียงเหล่านั้นได้ในทันที

"ฝ่าบาทโปรดวางพระทัยเถิดพะย่ะค่ะ"

"ตัวข้าพระพุทธเจ้าย่อมเข้าใจดี"