บทที่ 210 แคว้นเยี่ยนขวัญหนีดีฝ่อ!

เพียงประโยคคำวาจาประโยคนี้ประโยคเดียว

อิ๋งเจิ้งก็มีความกระจ่างแจ้งในใจและล่วงรู้สถานการณ์ในทันที

"เจ้ากำลังจะบอกกล่าวแก่ข้า ว่าเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดในหนนี้แปรสภาพเป็นกลวิธีมาตรการของเยี่ยนตันงั้นรึ?" มุมโอษฐ์ของอิ๋งเจิ้งพลันยกลงเหลือฉลองรอยยิ้มสายหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างมีเลศนัย

"นอกเหนือจากตัวมันแล้ว ข้าพระพุทธเจ้าย่อมมิมิอาจแอบนำเอาตัวเอาใจเข้าไปคิดคำนวณหรือนึกถึงบุคคลอื่นหน้าไหนได้อีกแล้วล่ะพะย่ะค่ะ"

"เพราะอย่างไรเสีย แม้ว่าเยี่ยนหวังจะหารั้งตำแหน่งยอดมหากษัตริย์ผู้ปรีชาสามารถล้ำเลิศไม่ก็ตาม ทว่าตัวมันก็หาได้แฝงไว้ด้วยลักษณะที่โง่เขลาเบาปัญญาจนสิ้นคิดไม่พะย่ะค่ะ"