บทที่ 230 คุณสมบัติใหม่! พลังวิญญาณ! ศัตรูรุกรานได้ ข้าก็รุกรานได้เช่นกัน!

เมื่อมองดูดวงวิญญาณของเหล่าทหารกล้าแห่งมหาฉินที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากเวหา จ้าวเฟิงนอกจากเฝ้ามองแล้วก็มิอาจกระทำสิ่งใดได้ เขาไร้ซึ่งหนทางเหนี่ยวรั้ง หรือหนทางที่จะคืนชีวิตให้แก่พวกเขา

"พี่น้องทั้งหลาย”

“เดินทางโดยสวัสดิภาพ”

“หวังว่าในชาติหน้า พวกเจ้าจะได้เกิดในยุคที่ใต้หล้าเป็นปึกแผ่น ยุคที่ปราศจากสงคราม" จ้าวเฟิงรำพึงในใจ

ทว่าผ่านเพลิงยมโลกนี้ ทำให้จ้าวเฟิงมองเห็นดวงวิญญาณ และอาศัยพลังจิตสื่อสารกับพวกเขาได้ นั่นย่อมยืนยันได้ว่าโลกใบนี้มิใช่เพียงโลกเล็กๆ ทั่วไป แต่เป็นโลกใหญ่ที่มีขุมนรกและวัฏสงสาร เมื่อมีวัฏสงสาร ย่อมต้องมีเทพเซียน เพียงแต่บนแผ่นดินเสินโจวนี้ เทพเซียนกลับไม่ปรากฏกาย เหตุผลนั้นจ้าวเฟิงไม่อาจทราบได้ แต่ที่แน่ชัดคือฟ้ายังมีฟ้า ในเมื่อพลังปราณของโลกนี้เข้มข้นถึงเพียงนี้ หากไร้ซึ่งผู้บำเพ็ญตนย่อมเป็นเรื่องประหลาด