บทที่ 267 อิ๋งเจิ้ง: ได้เวลาที่จ้าวเฟิงต้องลงมือแล้ว!

เสียงของหานเฟยดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง เมื่ออ่านจบสิ้น สีหน้าของเหล่าขุนนางทุกคนต่างแปรเปลี่ยนไป ลายมือของหวนอีทุกตัวอักษรล้วนเฉียบคมและหนักแน่น แม้จะไม่ได้อยู่ในสมรภูมิแคว้นฉู่ด้วยตนเอง แต่จากรายงานด่วนฉบับนี้ก็ทำให้ทุกคนเข้าใจได้ดีว่าสถานการณ์ก่อนหน้านี้วิกฤตเพียงใด หากไม่ได้รับข่าวจากจ้าวเฟิง กองทัพหานกู่ก็คงพินาศสิ้นไปแล้ว

เมื่อหานเฟยกล่าวจบ ทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง เพราะทุกคนสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นอันเงียบงันของอิ๋งเจิ้ง หมีฉี่ทรยศชาติ! นี่เปรียบเสมือนการตบหน้าอิ๋งเจิ้งอย่างแรง หากไม่ใช่เพราะจ้าวเฟิงส่งข่าวมาเตือนให้รู้ตัวก่อน กองทัพหานกู่คงถูกกองทัพฉู่สังหารจนสิ้นกองทัพไปแล้ว หมีฉี่ผู้นี้เกือบจะทำให้มหาฉินต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ทหารกล้านับแสนนายเกือบต้องมาสังเวยชีวิตเพราะเขา แม้เหตุการณ์เหล่านี้จะยังไม่เกิดขึ้น แต่เมื่อได้ฟังรายงานนี้ทุกคนย่อมคาดการณ์ผลลัพธ์ที่จะตามมาได้

ในความเงียบงันที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก ทว่าในตอนนั้น หานเฟยก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้น "ครั้งนี้ต้องขอบคุณอู่หวานจวินที่ส่งข่าวเตือนแม่ทัพใหญ่หวนอี มิเช่นนั้นกองทัพหานกู่คงจบสิ้นแล้ว"

"หมีฉี่มีสถานะเป็นถึงพระญาติวงศ์ตระกูลกษัตริย์ ใครจะไปคิดว่าเขาจะทรยศชาติได้?"

"แม่ทัพใหญ่หวนอีเองก็ไว้ใจเขา มอบหมายเรื่องเสบียงให้เขาเป็นผู้ดูแล ศึกครั้งนี้ถือว่าอันตรายยิ่งนัก" หานเฟยกล่าวด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น