บทที่ 276 อิ๋งเจิ้งปิติยินดี! เร่งรัดจ้าวเฟิง!

ณ เสียนหยาง! ภายในท้องพระโรง! เหล่าขุนนางกำลังถวายรายงาน แม้ในยามนี้มหาฉินกำลังทำศึกปราบแคว้นฉู่ แต่ก่อนหน้านี้มหาฉินได้กวาดล้างแคว้นสามจิ้นและแคว้นเยี่ยนไปแล้ว อาณาเขตจึงขยายกว้างขวางขึ้นอย่างมหาศาล แผ่นดินหัวเซี่ยกว่าครึ่งตกเป็นของมหาฉิน จำนวนประชากรพุ่งสูงถึงเจ็ดสิบถึงแปดสิบล้านคน (ตัวเลขนี้ไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์จริง ในนิยายประชากรชาวหัวเซี่ยมีมากกว่าร้อยล้านคน) ด้วยประชากรจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ย่อมคาดเดาได้ว่าจะมีฎีกาและกิจการบ้านเมืองจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลเข้ามามากมายเพียงใด และในฐานะกษัตริย์แห่งมหาฉิน พระองค์จะทรงงานหนักหน่วงเพียงใด เรื่องราวสำคัญมากมายล้วนต้องอาศัยการตัดสินพระทัยของอิ๋งเจิ้ง เรื่องที่ต้องนำมาปรึกษาหารือในท้องพระโรง ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่อาจอธิบายให้ชัดเจนได้ในฎีกา จึงต้องนำมาถกเถียงและหาข้อสรุปกันในที่ประชุม ส่วนเรื่องที่สามารถชี้แจงในฎีกาได้ชัดเจน อิ๋งเจิ้งจะทรงจัดการด้วยพระองค์เองที่ตำหนักจางไถ ในฐานะกษัตริย์ อิ๋งเจิ้งทรงทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ นับตั้งแต่ทรงขึ้นครองราชย์และกุมอำนาจบริหารด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงงานอย่างหนักหน่วงและขยันขันแข็ง ทรงอ่านฎีกาทุกฉบับด้วยพระองค์เอง อาจกล่าวได้ว่า พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง แต่ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พระองค์ทรงตั้งปณิธานที่จะเป็นกษัตริย์องค์แรกในประวัติศาสตร์ที่รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียว เป็นบุคคลอันดับหนึ่งตลอดกาล

"กราบทูลฝ่าบาท”

“เมื่อหลายวันก่อน ท่านอู่หวานจวินส่งคนมารายงานว่า สามารถเกลี้ยกล่อมทหารแคว้นฉู่ให้ยอมจำนนได้กว่าหนึ่งแสนนาย”

“ยามนี้กองทัพมหาฉินเกรียงไกรยิ่งนัก กองทัพนักโทษจึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป”

“กระหม่อมจึงขอประทานกราบทูลฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" หานเฟยก้าวออกมาถวายรายงาน