บทที่ 282 จ้าวเฟิง: ฝ่าบาท อย่าทรงคิดอะไรกับท่านแม่ของกระหม่อมเชียวนะ!

เมื่อได้ยินจ้าวเฟิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เซี่ยตงเอ๋อร์ก็ยิ้มออกมา: "เอาสิ!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฟิงก็ชะงักไปชั่วขณะ หวางเยียนเองก็ชะงักไปเช่นกัน "ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ?”

“ท่านยินดีจะไปเสียนหยางกับพวกเราแล้วหรือ?" ใบหน้าของจ้าวเฟิงเผยให้เห็นถึงความดีใจอย่างปิดไม่มิด "จริงสิ”

“ทุกครั้งที่เจ้าต้องพาครอบครัวเดินทางไปมา มันลำบากเกินไป”

“อีกอย่าง ตอนนี้ฟงเอ๋อร์ของแม่ก็มีอำนาจล้นฟ้า แถมยังมีวิชาวรยุทธ์ติดตัว แม่ยังมีอะไรต้องกังวลอีกเล่า?" เซี่ยตงเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม จ้าวเฟิงพยักหน้าทันที: "ในที่สุดท่านแม่ก็คิดตกแล้ว”

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ขอเพียงมีลูกอยู่ ไม่มีใครในแผ่นดินนี้จะทำร้ายท่านได้" ยามนี้จ้าวเฟิงมีความมั่นใจพอที่จะพูดประโยคนี้ออกมาได้ ต่อให้มีผู้ฝึกตนระดับสูงกว่าเซียนอยู่จริง จ้าวเฟิงก็สามารถนำครอบครัวทั้งหมดของเขาเข้าไปซ่อนในโลกใบเล็กได้อย่างแน่นอน หากสู้ไม่ได้ จ้าวเฟิงก็มั่นใจว่าสามารถหนีรอดไปได้ แม้พลังลมปราณของเขาอาจจะยังไม่ถึงระดับเซียน แต่คุณสมบัติทางร่างกายของเขานั้นเหนือกว่าอย่างแน่นอน เพราะต่อให้เซียนจะผ่านการชำระล้างและมีร่างกายแบบเซียน แต่ก็ไม่มีทางที่ค่าคุณสมบัติทุกด้านจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลแบบที่จ้าวเฟิงทำได้ "หลังจากผ่านช่วงปีใหม่นี้ไป”