บทที่ 286 หลี่ซือกระจ่างแจ้ง! อิ๋งเจิ้ง: รัชทายาทในอนาคตคือฟงเอ๋อร์!

ในวินาทีนี้! หลี่ซือเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

เมื่อครั้งที่หวางหว่านและครอบครัวถูกประหารชีวิต หลี่ซือย่อมมีความมักใหญ่ใฝ่สูงในตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย แต่ท้ายที่สุดแล้ว หานเฟยกลับได้เป็นอัครมหาเสนาบดี แม้ภายนอกเขาจะไม่แสดงออก แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง แต่ยังโชคดีที่คนได้เป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายคือหานเฟย ไม่ใช่คนของฝูซู ทว่าเมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน หากวัดที่ความสามารถ หานเฟยอาจเหมาะสม แต่หากวัดที่ประสบการณ์ หานเฟยยังมีไม่มากพอ แต่ตอนนี้ หลี่ซือเข้าใจทุกอย่างแล้ว หานเฟยแทบจะไม่มีเส้นสายในราชสำนัก และไม่ได้ผูกมิตรกับขุนนางคนใด คนเดียวที่เขาสนิทสนมด้วยก็คือจ้าวเฟิง เมื่อครั้งที่จ้าวเฟิงคุมตัวหานเฟยกลับมหาฉิน ทั้งสองก็ได้สานสัมพันธ์อันดีต่อกัน นับแต่นั้นมา ทั้งคู่ก็รู้ใจและกลายเป็นสหายสนิทกันในที่สุด เหตุผลสำคัญที่หานเฟยได้เป็นอัครมหาเสนาบดี ก็คือจ้าวเฟิงนี่เอง

หลังจากที่หลี่ซือตกตะลึง อิ๋งเจิ้งก็เอ่ยขึ้นอีกว่า: "จ้าวเฟิง คือลูกชายคนโตของข้า องค์ชายใหญ่แห่งมหาฉิน และเป็นรัชทายาทของมหาฉินในอนาคต" หลี่ซือเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก บัดนี้เขาไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อไป เพราะเรื่องนี้ ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว ยิ่งใหญ่จนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ แค่การยืนยันว่าจ้าวเฟิงคือพระราชโอรสของฝ่าบาทก็ทำให้เขาตกตะลึงมากพอแล้ว แต่คราวนี้ อิ๋งเจิ้งกลับตรัสอย่างชัดเจนว่าจ้าวเฟิงคือรัชทายาทในอนาคตของมหาฉิน เห็นได้ชัดว่า นี่คือการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ หลี่ซือมองอิ๋งเจิ้งด้วยความหวาดหวั่น: "เหตุใดฝ่าบาทจึงตรัสเรื่องสำคัญเช่นนี้แก่กระหม่อมในวันนี้พะย่ะค่ะ? เรื่องนี้... เป็นเรื่องใหญ่ที่มีผลต่อราชสำนักมหาฉินเป็นอย่างมากนะพะย่ะค่ะ”

“เพราะหลี่โยว เพราะอิ่งเอ๋อร์”