บทที่ 294 เสียงลือเสียงเล่าอ้าง! เปิดหีบสมบัติได้ของวิเศษล้ำค่า!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฟิงก็ส่ายหน้า: "ข้าไม่ได้อยากรู้หรอก คนที่อยากรู้คือคนในราชสำนักต่างหาก”

“ไม่ว่าองค์ชายใหญ่จะเป็นใคร ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้ามากมายนัก" อิ๋งเจิ้งยิ้ม: "เจ้านี่กล้าพูดจริงๆ นะ ไม่กลัวว่าวันข้างหน้าองค์ชายใหญ่คนนี้จะหาเรื่องเจ้าบ้างหรือ?”

“ข้ามาถึงจุดนี้ได้แล้ว ต่อให้เขาจะหาเรื่องข้า อย่างมากข้าก็แค่ลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด" จ้าวเฟิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะเล่นงานเจ้าหรือ?”

“อย่าลืมนะว่าเจ้ามีอำนาจล้นฟ้า กุมอำนาจทางทหารอยู่นะ!" อิ๋งเจิ้งถามด้วยรอยยิ้ม "ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีเถอะ" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย อย่าว่าแต่ในแผ่นดินนี้เลย ต่อให้เป็นทั่วทั้งโลก จ้าวเฟิงก็ไม่เชื่อว่าจะมีใครสามารถฆ่าเขาได้ ตอนนี้ค่าสเตตัสทุกอย่างของเขาทะลุ 9,000 จุดแล้ว และยังเป็น 9,000 จุดที่ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้วด้วย อีกไม่นานก็คงจะทะลุ 10,000 จุด การพัฒนาความแข็งแกร่งอย่างชัดเจนเช่นนี้ จ้าวเฟิงสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน อย่าว่าแต่ทหารองครักษ์ในเสียนหยางไม่กี่หมื่นนายเลย ต่อให้เป็นกองทัพนับแสน จ้าวเฟิงก็สามารถกวาดล้างได้จนหมดสิ้น นี่คือความแข็งแกร่งที่จ้าวเฟิงมีอยู่ในตอนนี้ ด้วยพลังเพียงคนเดียว ก็สามารถเทียบชั้นกับกองทัพนับไม่ถ้วน องค์ชายใหญ่จะเป็นใคร เขาไม่สนหรอก "ดูเหมือนว่าพลังวรยุทธ์ของเจ้าเด็กนี่จะถึงขั้นไร้เทียมทานแล้วจริงๆ เขาถึงได้มีความเกรงกลัวต่ออำนาจกษัตริย์น้อยลงเรื่อยๆ”

“โชคดีนะที่เขาเป็นลูกชายข้า ไม่อย่างนั้น ในฐานะกษัตริย์ ขุนนางแบบนี้ต้องถูกกำจัดทิ้งแน่นอน" สำหรับจ้าวเฟิง หากเขาไม่ใช่ลูกชาย อิ๋งเจิ้งอาจจะทนได้ เพราะจ้าวเฟิงเป็นคนที่เขาดึงขึ้นมาเอง และสามารถควบคุมได้ แต่สำหรับกษัตริย์องค์ต่อไป ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ เพราะจากการสนทนากับจ้าวเฟิง แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจแสดงออก แต่ก็มักจะเผยให้เห็นถึงความเมินเฉยต่ออำนาจกษัตริย์อยู่เสมอ ดังนั้น หากจ้าวเฟิงไม่ใช่ลูกชาย ก่อนที่อิ๋งเจิ้งจะตาย เขาก็คงจัดการจ้าวเฟิงไปแล้ว นี่แหละคือวิสัยของกษัตริย์ "ในงานบวงสรวงที่เขาไท่ซาน เจ้าก็จะได้เห็นเขาแล้ว”