บทที่ 297 แต่งตั้งองค์รัชทายาท!!!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของอิ๋งซีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ฝ่าบาทไม่ทรงไว้วางใจกระหม่อมหรือพะย่ะค่ะ?" อิ๋งซีรีบเอ่ยกับอิ๋งเจิ้ง ท่าทางราวกับขุนนางผู้จงรักภักดีที่ถูกทำร้ายจิตใจ "ดูจากท่าทางของท่านเจ้ากรมแล้ว ข้าไม่ไว้ใจจริงๆ นั่นแหละ" มาถึงตอนนี้ แผ่นดินรวมเป็นหนึ่ง อำนาจกษัตริย์อยู่ในมือ อิ๋งเจิ้งก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอีกต่อไป เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไร้เยื่อใยเช่นนี้ สีหน้าของอิ๋งซีก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และในตอนนั้นเอง! ขุนนางหลายคนก็ทำตามรับสั่งของอิ๋งเจิ้ง มุ่งหน้าไปรองน้ำค้างและน้ำพุ ไม่นานนัก หานเฟย ขุยจ้วง หวังเจี่ยน เฝิงชวี่จี๋ แต่ละคนต่างก็ถือชามใส่น้ำพุเดินกลับมา "ปฐมจักรพรรดิ”

“ได้น้ำพุมาแล้วพะย่ะค่ะ" หานเฟยชูชามขึ้นและกล่าว "ขุนนางทั้งหลาย เข้ามาเป็นพยานเถิด" อิ๋งเจิ้งโบกพระหัตถ์ ตรัสด้วยเสียงอันดัง เหล่าขุนนางต่างก็พากันเดินเข้ามาล้อมรอบ ส่วนอิ๋งซีในตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าย่ำแย่มาก ครั้งนี้ ถือเป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายของเขาแล้ว แม้จะดูโง่เขลา แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น น้ำในชามที่เขานำมานั้น ถูกเขาตุกติกจริงๆ ตอนแรกเขาคิดว่าต่อหน้าผู้คนมากมาย อิ๋งเจิ้งคงไม่พูดอะไร แต่เขาก็ประเมินอิ๋งเจิ้งต่ำไปจริงๆ เขาประเมินความมุ่งมั่นของอิ๋งเจิ้งที่จะรับจ้าวเฟิงเป็นบุตรต่ำไป และที่สำคัญ เขากระตุกหนวดมังกรของอิ๋งเจิ้งอีกครั้ง แน่นอน ต่อให้อิ๋งซีไม่ได้ทำอะไรกับน้ำในชามนั้น เมื่อเขากลับไปที่เสียนหยาง เขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดีแน่ ต้องตายสถานเดียว เพราะตั้งแต่ตอนที่เขาเสนอให้พิสูจน์สายเลือด เขาก็มีชื่ออยู่ในบัญชีดำของอิ๋งเจิ้งแล้ว นี่คือข้อห้าม "เอามีดสั้นมา" อิ๋งเจิ้งกวักพระหัตถ์ เหรินเซียวรีบส่งมีดสั้นให้อย่างนอบน้อม อิ๋งเจิ้งเดินเข้าไปรับมีดสั้นมา จากนั้นก็ยกนิ้วชี้ซ้ายขึ้น ใช้มีดสั้นกรีด เลือดสดๆ ก็ไหลออกมาทันที อิ๋งเจิ้งยื่นมือไปเหนือชาม หยดเลือดลงในน้ำใส หยดแล้วหยดเล่า รวมทั้งหมดห้าหยด "ถึงกับต้องหยดเลือดพิสูจน์สายเลือดกันเลย”

“วิธีที่ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย" เมื่อเห็นภาพนี้ จ้าวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเซ็ง แต่ทว่า เลือดกรุ๊ปเดียวกันก็สามารถผสมกันได้จริงๆ "ฟงเอ๋อร์”

“มาเถิด" อิ๋งเจิ้งยิ้ม และยื่นมีดสั้นให้จ้าวเฟิง จ้าวเฟิงเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ เดินเข้าไปรับมีดสั้นมา เขาสลายพลังปราณแท้ในร่างกาย ทำให้ผิวหนังที่นิ้วอ่อนนุ่มลง จากนั้นก็ใช้มีดสั้นกรีดเบาๆ นิ้วก็เป็นแผล เลือดหยดลงในชาม นี่เป็นเพราะจ้าวเฟิงลงมือเอง สลายพลังปราณแท้ เพื่อให้ผิวหนังที่นิ้วอ่อนนุ่มลง ไม่อย่างนั้นมีดสั้นเล่มนี้คงกรีดไม่เข้าหรอก ตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งจนแทบจะจินตนาการไม่ออก ต่อให้ไม่ใช้พลังปราณแท้ป้องกัน หน้าไม้หรือหินกลิ้งก็ทำอะไรเขาไม่ได้ การยกระดับค่าสถานะทั้งหมดมันสุดยอดขนาดนี้แหละ เมื่อเลือดหยดลงในชาม สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ชาม เต็มไปด้วยความคาดหวัง ภายใต้สายตาของทุกคน เลือดในชามค่อยๆ ผสมเข้าด้วยกันในน้ำพุ เมื่อเห็นภาพนี้ อิ๋งเจิ้งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ทว่า มีเพียงน้ำในชามที่อิ๋งซีนำมาเท่านั้น ที่เลือดไม่ยอมผสมเข้าด้วยกัน เมื่อเห็นภาพนี้ ในดวงตาของอิ๋งเจิ้งก็มีแต่ความเย็นชา "ท่านเจ้ากรม”

“จำที่ข้าพูดเมื่อกี้ได้ไหม?" อิ๋งเจิ้งตวาดเสียงเย็น เสียงนี้ ทำเอาอิ๋งซีสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาราวกับคนตาย เขาไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ และคนรอบข้างเมื่อเห็นอิ๋งซีเป็นเช่นนี้ ก็เข้าใจได้ทันที "อิ๋งซี เจ้ากรมราชวงศ์ มีเจตนาจะทำให้สายเลือดของข้าแปดเปื้อน ทำให้ข้าและลูกไม่ได้พบหน้ากัน และยังทำให้ชื่อเสียงของพระมเหสีต้องมัวหมอง”