บทที่ 302 เสด็จพ่อ อยากเห็นว่าเซียนเป็นอย่างไรไหม?

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเฟิง อิ๋งเจิ้งก็เข้าใจได้ทันที จ้าวเฟิงได้วางแผนการบางอย่างไว้ในใจแล้ว "เจ้าเตรียมตัวจะทำอย่างไร?”

“พ่อจะให้ความร่วมมือกับเจ้าอย่างเต็มที่”

“ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับใคร พ่อจะให้เจ้าเป็นคนจัดการทั้งหมด" อิ๋งเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แล้วถ้าเป็นพระราชโอรสของเสด็จพ่อล่ะพะย่ะค่ะ?" จ้าวเฟิงยิ้ม สิ้นคำพูด สีหน้าของอิ๋งเจิ้งก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ฝูซู เขาไม่ทำเรื่องเช่นนั้นหรอก" อิ๋งเจิ้งถอนหายใจ "ฝูซูคงไม่ทำจริงๆ แต่คนอื่นก็ไม่แน่พะย่ะค่ะ" จ้าวเฟิงยิ้ม "หูไห่อย่างนั้นหรือ?" อิ๋งเจิ้งแสดงความประหลาดใจ: "เขายังกล้าคิดจะลงมือกับเจ้าอยู่อีกหรือ?" ในสายตาของอิ๋งเจิ้ง หูไห่เป็นพระราชโอรสที่ไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรเลย สาเหตุที่ให้เขาเข้าร่วมรับฟังการว่าราชการแผ่นดิน ก็เพื่อใช้เป็นเครื่องมือสร้างความขัดแย้งกับฝูซู เพื่อให้จ้าวเฟิงสามารถพัฒนาได้อย่างราบรื่น และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามคาด ในราชสำนัก กลุ่มผู้สนับสนุนฝูซูและหูไห่ต่างก็ต่อสู้แย่งชิงอำนาจกัน ทำให้จ้าวเฟิงสามารถเติบโตขึ้นได้อย่างรวดเร็ว "เสด็จพ่อ”

“พระองค์ประเมินความเย้ายวนของอำนาจต่ำเกินไปแล้วพะย่ะค่ะ" จ้าวเฟิงยิ้ม "หากเขาทำเช่นนั้นจริง จงไว้ชีวิตเขาเถอะ" อิ๋งเจิ้งถอนหายใจอีกครั้ง ท้ายที่สุดแล้ว หูไห่ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์ อิ๋งเจิ้งยังไม่อาจทำใจเด็ดขาดถึงขั้นฆ่าลูกในไส้ได้ "พะย่ะค่ะ" จ้าวเฟิงพยักหน้ารับคำ "และอีกอย่าง”

“วันนี้เจ้าไปที่ตำหนักจางไถเถอะ พ่อได้สั่งให้บรรดาน้องๆ ของเจ้าไปเข้าเฝ้ามารดาของเจ้า แล้วให้มาเข้าเฝ้าเจ้า”