บทที่ 306 ให้จิ๋นซีฮ่องเต้และขุนนางได้เห็นประวัติศาสตร์ที่แท้จริง!

เมื่ออิ๋งเจิ้งตรัสจบ ไม่ไกลจากนั้น จ้าวเฟิงในชุดฉลองพระองค์ขององค์รัชทายาท มีกระบี่คาดเอว ก็เดินเข้ามาหาอิ๋งเจิ้งอย่างช้าๆ เมื่อเห็นจ้าวเฟิงกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หลายคนรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง และแน่นอนว่าตามมาด้วยความหวาดผวา ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารย่อมต้องกระวนกระวายใจเป็นธรรมดา "เห็นข้ายังมีชีวิตกลับมาได้ มีบางคนคงผิดหวังมากสินะ?" จ้าวเฟิงเดินเข้ามา สายตาเย็นชากวาดมองไปรอบๆ พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน หลายคนถึงกับก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าสบตาด้วย ทว่า จ้าวเฟิงไม่ได้คิดจะพูดพร่ำทำเพลงให้มากความ "เหรินเซียว" จ้าวเฟิงเอ่ยเรียก "กระหม่อมอยู่นี่พะย่ะค่ะ" เหรินเซียวรีบขานรับทันที "ข้าเรียกชื่อใคร ก็จับกุมคนนั้นให้หมด" จ้าวเฟิงสั่งเสียงเย็น "รับทราบพะย่ะค่ะ" เหรินเซียวโค้งคำนับ จากนั้นก็โบกมือ ทหารองครักษ์จำนวนมากก็กรูกันเข้ามาทันที ขุนนางหลายคนในท้องพระโรงมองด้วยความมึนงง แต่บรรดาขุนนางที่มีส่วนร่วมในการลอบสังหารกลับรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด "ขุยจ้วง" สายตาของจ้าวเฟิงจับจ้องไปที่ขุยจ้วง ทหารองครักษ์สองนายเดินเข้าไปหาขุยจ้วงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แม้ว่าจะได้ยินชื่อของอัครมหาเสนาบดีก็ตาม ทหารองครักษ์ ขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิ และตอนนี้จ้าวเฟิงมีอำนาจบริหารแผ่นดินมหาฉิน ทหารองครักษ์ก็อยู่ภายใต้การสั่งการของจ้าวเฟิงเช่นกัน "องค์รัชทายาททรงทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรพะย่ะค่ะ?" มาถึงขั้นนี้แล้ว ขุยจ้วงก็ยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง มองจ้าวเฟิงด้วยความไม่เข้าใจ ราวกับว่าตนเองได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง "ถ้าทำลงไปแล้วยอมรับตรงๆ ข้ายังจะพอชื่นชมเจ้าอยู่บ้าง" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "กระหม่อมไม่เข้าใจว่าองค์รัชทายาทหมายถึงอะไรพะย่ะค่ะ?" ตอนนี้ ขุยจ้วงยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขาเข้าใจดีว่าเพื่อรักษาชีวิตและตระกูลของตน มีเพียงการปฏิเสธให้ถึงที่สุดเท่านั้น "มหาฉินปกครองบ้านเมืองด้วยกฎหมาย”

“ต่อให้องค์รัชทายาทจะเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ มีอำนาจบริหารบ้านเมือง แต่จะมาลงโทษขุนนางเก่าแก่โดยไม่มีหลักฐานไม่ได้นะพะย่ะค่ะ”

“ในอดีตกระหม่อมอาจจะเคยขัดแย้งกับองค์รัชทายาทบ้าง แต่ก็เป็นไปเพื่อบ้านเมืองทั้งสิ้น”

“หากองค์รัชทายาทลงโทษกระหม่อมโดยไม่มีเหตุผล กระหม่อมไม่ยอมรับพะย่ะค่ะ”

“ขุนนางทั้งปวงก็จะไม่ยอมรับ ประชาชนทั้งแผ่นดินก็จะไม่ยอมรับพะย่ะค่ะ" ขุยจ้วงโต้กลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "งั้นหรือ?" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ สีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ "เฉินหลิน”