ตอนที่ 390 สร้างความปั่นป่วนในสวรรค์เทียนถิง ปล้นชิงเข่นฆ่า ฮ่าวเทียนโกรธเกรี้ยว!

ในฐานะที่เป็นรากวิญญาณระดับก่อนกำเนิดขั้นสูงสุดที่ปรมาจารย์เต๋าในอดีตประทานให้ ซีหวังหมู่ย่อมมีรอยประทับวิญญาณสลักอยู่บนนั้น ทันทีที่มีคนแตะต้องต้นท้อทิพย์ ซีหวังหมู่จะรับรู้ได้ทันที เพียงชั่วพริบตา ซีหวังหมู่ก็เคลื่อนไหว ร่างของนางหายไปจากตำหนักในสระทิพย์ (เหยาฉือ) อย่างรวดเร็ว

ส่วนในสวนท้อทิพย์ หลังจากถอนรากต้นแม่ของท้อทิพย์แล้ว จ้าวเฟิงก็ไม่รีรอ รีบหนีออกจากสวนท้อทิพย์ด้วยความเร็วสูงสุด เขาเดินออกทางประตูเดิม และในพริบตานั้น แม้แต่ทหารสวรรค์ที่เฝ้าอยู่หน้าสวนก็ไม่ทันสังเกตเห็นว่าเขาจากไปแล้ว วินาทีที่จ้าวเฟิงจากไป ร่างของซีหวังหมู่ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูสวนท้อทิพย์ ทหารสวรรค์ทั้งหลายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงทำความเคารพ "ถวายบังคมพระแม่ซีหวังหมู่ (หวังหมู่เหนียงเหนียง)" ซีหวังหมู่ปรายตามอง ก่อนจะเดินเข้าไปในสวนท้อทิพย์ทันที เมื่อเห็นสภาพภายในสวน ใบหน้าของซีหวังหมู่ก็เปลี่ยนเป็นมืดมนสุดขีด "ใครกันที่บังอาจเช่นนี้?”

“ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้" ซีหวังหมู่ตวาดเสียงกร้าว พลังกดดันอันน่าสยดสยองปะทุออกจากร่าง กวาดล้างไปทั่วสวนท้อทิพย์ในพริบตา ในฐานะพระแม่ซีหวังหมู่แห่งสวรรค์เทียนถิง ผู้ปกครองเทพธิดาทั้งมวล สถานะของนางในสวรรค์เทียนถิงนั้นเป็นรองเพียงคนเดียว ด้วยตำแหน่งที่สูงส่ง นางย่อมมีความเยือกเย็นเป็นธรรมดา แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้นางไม่อาจรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เลย สวนท้อทิพย์ของนางกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ต้นท้อทิพย์นับหมื่นต้น รวมไปถึงต้นแม่ต้นแรก ล้วนถูกถอนรากถอนโคนไปจนหมดสิ้น "พลังแห่งกาลเวลา" ซีหวังหมู่กวาดสายตามอง จากนั้นนางก็ยกมือขึ้น พลังแห่งกฎเกณฑ์ก็ปรากฏ สร้างภาพนิมิตขึ้นมาทันที ภายในสวนท้อทิพย์ ภาพที่จ้าวเฟิงจำแลงกายเป็นหลี่จิ้ง สังหารแม่ทัพสวรรค์สองนาย และถอนรากต้นท้อทิพย์ทั้งหมด ปรากฏชัดเจนแก่สายตาของซีหวังหมู่ ซีหวังหมู่จ้องมองภาพนั้น พลังจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกไปทันที "ช่วงชิงต้นท้อทิพย์ของข้า”

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย" ซีหวังหมู่กล่าวเสียงเย็นชา เห็นได้ชัดว่า ซีหวังหมู่ดูออกทันทีว่าคนที่เข้ามาในสวนท้อทิพย์ไม่ใช่หลี่จิ้งแน่ แต่เพราะไม่ได้เห็นกับตา นางจึงไม่แน่ใจว่าตัวจริงของจ้าวเฟิงคือใคร จากนั้น ซีหวังหมู่ก็แผ่พลังจิตวิญญาณออกไป ครอบคลุมทั่วทั้งสวนท้อทิพย์ เพื่อหาร่องรอยของจ้าวเฟิง "คนผู้นี้ไม่ทิ้งกลิ่นอายไว้เลยแม้แต่น้อยเชียวหรือ?”

“เป็นไปได้อย่างไร?”