ตอนที่ 400 ชักกระบี่ซวนหยวน! บั่นเศียรพระพุทธองค์!

สิ้นเสียงของจ้าวเฟิง แสงสว่างแห่งพุทธะก็วาบขึ้น "อมิตาพุทธ" เสียงสวดมนต์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วย เสียงแตกสลาย ค่ายกลที่จ้าวเฟิงกางไว้อย่างลวกๆ แตกกระจายราวกับฟองสบู่ พระพุทธองค์รูปหนึ่งนั่งสมาธิอยู่บนฐานดอกบัวเก้ากลีบ ลอยลงมาจากความว่างเปล่า ร่างกายเปล่งประกายแสงแห่งพุทธะ ดูศักดิ์สิทธิ์หาใดเปรียบ "ประสีกา (ซือจู่) ผู้มีบุญบารมีล้นเหลือ ท่านมีวาสนาต่อวิถีพุทธของเรา ยินดีจะตามอาตมาเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ เพื่อรับความสุขสงบในดินแดนสุขาวดีหรือไม่?" พระพุทธองค์ผู่สื้อประนมมือ เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เห็นได้ชัดว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่จ้าวเฟิงต่อสู้กับยอดฝีมือของสวรรค์เทียนถิง พระรูปนี้ก็แอบซุ่มดูอยู่แล้ว "ดูเหมือนท่านจะแอบสะกดรอยตามข้ามาตลอดเลยสินะ" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด พระรูปนี้ มีพลังเหนือกว่ากึ่งนักบุญ (จุ่นเซิ่ง) ของสวรรค์เทียนถิง หากวัดกันที่พลังต่อสู้ อาจจะสูสีกับเหวินจ้ง หรือบางทีอาจจะก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งนักบุญขั้นกลางแล้วก็ได้ ที่เอาเหวินจ้งมาเปรียบเทียบ ก็เพราะเหวินจ้งเป็นผู้กุมอำนาจแห่งสายฟ้า พลังต่อสู้ของเขาย่อมไม่ด้อยไปกว่ากึ่งนักบุญขั้นกลาง "ประสีกาช่างมีวิชากล้าแกร่งจริงๆ แม้อาตมาจะพยายามคำนวณชะตากรรมของท่านอย่างไร ก็ไม่อาจล่วงรู้ความลับสวรรค์ของท่านได้เลย แต่ถึงประสีกาจะสามารถปกปิดความลับสวรรค์ได้ แต่ตอนที่จากมา ท่านก็ยังทิ้งกลิ่นอายและร่องรอยของมิติเอาไว้”

“อาตมาตามรอยมิติเหล่านั้นมา”

“ไม่อย่างนั้น คงหาตัวประสีกาไม่พบแน่" พระพุทธองค์ผู่สื้อยิ้มอย่างมีชัย แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความโลภกลับไม่อาจรอดพ้นสายตาของจ้าวเฟิงไปได้ เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้จ้าวเฟิงเผยความลับออกมามากเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่มีฐานดอกบัวเก้ากลีบหลายแบบ แต่ยังต้องมีของวิเศษที่สามารถปกปิดความลับสวรรค์ได้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นจ้าวเฟิงคงไม่สามารถหนีรอดจากการตามล่าของสวรรค์เทียนถิงได้ทุกครั้ง "นิกายพุทธให้เกียรติข้าจริงๆ แฮะ”

“ถึงกับส่งพระพุทธองค์มาเลย" จ้าวเฟิงยิ้ม สะบัดมือ ค่ายกลกระบี่สังหารเซียนก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าทันที "ประสีกา”

“เมื่อเผชิญกับพลังที่เหนือกว่า ค่ายกลกระบี่ที่พอจะใช้จัดการระดับต้าหลัวของท่าน ก็ไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ต่อหน้าอาตมา”