บทที่ 456 ภายในตำหนักโต้วล่วย

ระยะเวลาห้าปีก็ไม่ได้ถือว่ายาวนานอะไร

การที่สหายทำเช่นนี้ สรุปแล้วมีนัยสำคัญอะไรกันแน่ ตัวเป่าจ้องมองจ้าวเฟิง เห็นได้ชัดว่ามองไม่ออกถึงเจตนาของเขา

ตอนแรกยืนกรานไม่ยอมปล่อยพญาวานรศิลาลูกเดียว แต่อยู่ๆ กลับยอมอ่อนให้อย่างง่ายดาย

นี่เป็นสิ่งที่ทำให้พระตถาคตตัวเป่าต้องสงสัยว่าเรื่องนี้จะต้องมีลับรีบเร้นลับ

ก็เป็นดั่งที่สหายกล่าวมา คราวนี้คือภัยพิบัติแห่งการฟื้นฟูของนิกายพุทธเรา จะขาดนิกายพุทธเราไปไม่ได้