บทที่ 474 ล่วงรู้ความลับแห่งฟ้าดิน! ล่วงรู้ร่องรอยแห่งนักบุญ!

ไม่รอให้จ้าวเฟิงเอ่ยปาก!

ไท่ซ่างเหล่าจวินแหงนหน้ามองขึ้นไปบนห้วงมิติอันลึกลับ แล้วกล่าวช้าๆ ว่า วิถีสวรรค์! มันไม่ใช่วิถีสวรรค์ที่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว! บัดนี้มันถูกเจตจำนงของสิ่งมีชีวิตครอบงำ จนก่อให้เกิดความเห็นแก่ตัวและความปรารถนาส่วนตัวขึ้นมา!

น้ำเสียงของไท่ซ่างเหล่าจวินต่ำทุ้ม ดังกังวานไปทั่วตำหนักโต้วล่วย

ห้วงมิติรอบด้านราวกับได้รับผลกระทบจากน้ำเสียงนี้ ภายในพื้นที่ที่เคยเงียบสงบ กลับบังเกิดความรู้สึกกดดันขึ้นมาลางๆ

ภายในตำหนักโต้วล่วย