บทที่ 557 มหาทวีปเป่ยจวี้หลูโจว! ดินแดนแห่งการเนรเทศ!

“เพียงดินแดนรอยต่อระหว่างสองมหาทวีป พลังวิญญาณก็เบาบางถึงเพียงนี้แล้ว ย่อมจินตนาการได้ว่าพลังวิญญาณภายในมหาทวีปแห่งนี้จะเบาบางเพียงใด”

จ้าวเฟิงเงยหน้ามองไปไกล สายตาทะลุผ่านห้วงอากาศนับชั้น คิ้วขมวดเล็กน้อย ขณะครุ่นคิดอยู่ในใจ

“สมแล้วที่ถูกเรียกขานว่าดินแดนแห่งการเนรเทศ”

“เนรเทศทุกสิ่งอย่างแท้จริง”

เสียงของจ้าวเฟิงทุ้มต่ำ แฝงความทอดถอนใจอยู่หลายส่วน และดังก้องไปทั่วห้วงอากาศอันรกร้างแห่งนี้