บทที่ 559 ห่างจากขอบเขตต้าหลัวแห่งปฐมโกลาหลเพียงวาสนาครั้งเดียว!

“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว”

เมื่อร่างมายาของผานกู่เห็นจ้าวเฟิง เขาก็กล่าวออกมาเบา ๆ

บนใบหน้าของผานกู่ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นประหนึ่งแฝงไว้ด้วยความเมตตาและความคาดหวังอันไร้สิ้นสุด

สุรเสียงของเขาราวกับเดินทางข้ามสายธารแห่งกาลเวลาและห้วงอากาศอันไร้ขอบเขตมาถึง ทั้งเก่าแก่และให้ความรู้สึกใกล้ชิด

“มหาเทพผานกู่รู้ว่าข้าจะมาหรือ?”