บทที่ 565 การเดินทางสู่ชมพูทวีปกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

พร้อมกับที่เสวียนจั้งค่อย ๆ เอ่ยปาก แสงพุทธะอ่อนโยนและศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งก็แผ่ออกมาจากภายในกายของเขา ดุจดั่งดวงอาทิตย์ยามเช้าสีทอง ดั่งปกคลุมทั่วร่างของเขาในพริบตา

แสงพุทธะนี้บริสุทธิ์และอบอุ่น แฝงพลังที่ทำให้ผู้คนเกิดความเคารพยำเกรงอยู่ในใจ ทั้งยังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา ก็ปกคลุมไปกว่าครึ่งนครเสียนหยางแล้ว

นี่มิใช่เพราะเสวียนจั้งจงใจขับเคลื่อนพลังพุทธะ หากเป็นเพราะพุทธธรรมของเขาล้ำลึกถึงขีดสุด จึงก่อเกิดเป็นภาพอัศจรรย์เช่นนี้ขึ้นโดยธรรมชาติ

พุทธธรรมสะท้อนตอบกับฟ้าดิน ราวกับกระทบกฎเกณฑ์ลึกลับบางอย่าง ทำให้ปราณวิญญาณฟ้าดินหลั่งไหลมารวมตัวกันดุจคลื่นสมุทรอันเชี่ยวกราก

ปราณวิญญาณหนาแน่นเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นแถบแสงอันปราดเปรียวสายแล้วสายเล่า ดุจมังกรว่ายเวียนวนรอบกายเสวียนจั้ง ภาพนั้นงดงามตระการตาอย่างยิ่ง