บทที่ 574 ต้าฉินเคลื่อนทัพ ความคลุ้มคลั่งของเฮ่าเทียน!

ชั่วพริบตา ห้วงมิติทั่วทั้งผืนราวกับถูกมือยักษ์ไร้รูปลักษณ์กวนปั่น เมฆโลหิตดุจคลื่นมหึมาที่ซัดสาด ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จนบดบังแม้กระทั่งแสงอาทิตย์ซึ่งเดิมส่องอยู่เหนือห้วงมิติ

กลิ่นอายโลหิตอันเข้มข้นและกลิ่นอายสังหารแผ่กระจายออกไป นำมาซึ่งความกดดันอันน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เมฆโลหิตราวกับมีชีวิตอยู่เอง เป็นระยะ ๆ จะมีสายฟ้าสีแดงเลือดพาดผ่านเป็นสาย ๆ

ทุกครั้งที่มันวาบขึ้น ย่อมมาพร้อมเสียงฟ้าร้องอู้อี้ สะเทือนจนฟ้าดินสั่นไหว แรงกดดันแห่งการสังหารอันน่าสะพรึงนั้น ทำให้ฟ้าดินทั่วบริเวณนี้แผ่บรรยากาศที่ยากจะบรรยายออกมา

และในเวลานี้