บทที่ 584 เสวียนจั้งมีพลังบำเพ็ญติดกาย

เมื่อได้ยินคำพูดของเสวียนจั้ง สายตาของซุนหงอคงกับจูปาเจี้ยจึงค่อย ๆ มองไปข้างหน้า

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขาคือศิลาจารึกโบราณเรียบง่าย บนแผ่นศิลาสลักอักษรขนาดใหญ่สามตัวว่า “เขาหวงเฟิง”

ทั้งสองเงยหน้ามองออกไป ศิลาจารึกนั้นประหนึ่งเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจน ฝั่งนี้ยังคงมีหญ้าเขียวขจีและโอเอซิสกระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทว่าด้านหน้ากลับเป็นทะเลทรายสีเหลืองกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

“กลิ่นอายปีศาจรุนแรงยิ่งนัก” ซุนหงอคงขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงทุ้มต่ำ

“อีกทั้งยังมีไอแค้นรุนแรงมากด้วย” จูปาเจี้ยกล่าวเสริม