บทที่ 590 ฟ้านอกฟ้าแห่งหงหวง

ลึกเข้าไปภายในวังโตวลวี่

มิใช่ห้องหลอมโอสถหรือหอเก็บสมบัติตามที่คาดคิด หากแต่เป็นตำหนักโบราณอันลึกล้ำ

ภายนอกตำหนัก

อักขระค่ายกลต้องห้ามซ้อนทับกันไหลเวียนไม่ขาดสาย แผ่กลิ่นอายอันทำให้แม้จุ่นเซิ่งยังต้องหวั่นไหว แยกสถานที่แห่งนี้ออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

“สหายธรรม เชิญ”