บทที่ 129 เปลวไฟแห่งความหวัง

หวงกั๋วเทาได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนตัวตรง แต่แล้วก็ถอนหายใจ “ท่านนายกฯ หลิงครับ ท่านยังหนุ่มอยู่ ฟังผมนะ อย่าเพิ่งไปลำบากในตำบลนี้เลย อยู่ที่นี่อย่างสงบๆ สักสองปี เก็บเกี่ยวประสบการณ์แล้วย้ายไปที่อื่น ท่านก็จะหลุดพ้นจากหล่มโคลนนี้แล้วครับ”

หลิงโหยวส่ายหัว “ถ้าผมต้องลงไปอยู่ในหล่มโคลนนี้ล่ะครับ”

หวงกั๋วเทามองหลิงโหยว เห็นแววตาที่แน่วแน่ของหลิงโหยว เขาก็เริ่มจริงจังขึ้น “ท่านนายกฯ หลิงครับ ท่าน...”

หลิงโหยวหัวเราะ “ไม่ปิดบังท่านแล้วครับ เดิมทีอาชีพหลักของผมคือหมอ พูดได้ไม่อายว่าตราบใดที่คนไข้ยังมีโอกาสรอดอยู่ในมือผม ผมก็สามารถรักษาเขาได้ ดังนั้นผมเชื่อว่าตำบลนี้ก็ยังมีทางรอด และผมก็สามารถรักษาให้มันดีขึ้นได้เช่นกัน ท่านนายกฯ หวงครับ ท่านอายุมากกว่าผม ผมขอเรียกท่านว่าพี่หวงนะครับ อยู่ต่อเถอะครับ ผมเชื่อว่าครั้งหนึ่งท่านก็เคยมีความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตำบลหลิวซานนี้ และผมก็เชื่อว่าท่านก็ไม่อยากจากไปอย่างเงียบๆ หรอก”

หวงกั๋วเทาก้มตัวลง ใช้สองมือลูบจากใบหน้าขึ้นไปบนเส้นผม แล้วถอนหายใจ “ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนที่ไม่เคยฝันที่จะสร้างประเทศและสร้างความสงบสุขให้กับประชาชนหรอกครับ แต่ความฝันมันแตกสลายไปแล้วก็เท่านั้น”