บทที่ 180 ปฏิเสธการลงทุน

เมื่อหลิงโหยวพูดจบ ภายในห้องก็เงียบกริบราวกับป่าช้า บางคนเริ่มกระซิบกระซาบพูดคุยกัน เพราะพวกเขารู้สึกว่าคำพูดของหลิงโหยวมีอะไรแปลกๆ พวกเขามองว่าการกระทำของหลิงโหยวคือการ "ปฏิเสธการลงทุน"

แต่แล้วจินขุยอันก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย "ผมคิดว่านายกหลิงพูดออกมาจากใจจริง และนายกหลิงก็เป็นผู้นำที่ดีที่มีความห่วงใยต่อประเทศชาติอย่างแท้จริง เขาไม่ได้กอบโกยผลงานเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตำแหน่งของตัวเองอย่างหน้ามืดตามัว แต่กลับนึกถึงชาวบ้านในหมู่บ้านและตำบลอื่นๆ มากกว่า นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและวิสัยทัศน์ของนายกหลิง รวมถึงคณะผู้นำตำบลหลิ่วซานทุกคนที่มีต่อการพัฒนาการเกษตรและการฟื้นฟูชนบท"

พูดพลางจินขุยอันก็ตบอกตัวเอง "วันนี้ผม จินขุยอัน ขอเป็นตัวแทนเครือตระกูลฉาง สร้างแบบอย่างให้กับเพื่อนร่วมวงการธุรกิจทุกท่าน ต่อไปก้าวแห่งการพัฒนาการเกษตรของเครือตระกูลฉาง จะไม่หยุดอยู่แค่ที่ตำบลหลิ่วซาน แต่จะมุ่งสู่ระดับประเทศ ที่ไหนมีความต้องการ เราก็จะไปพัฒนาที่นั่น และนี่ก็คือปณิธานอันยิ่งใหญ่ของท่านอดีตประธานใหญ่ฉางกั๋วจวิน รวมถึงเป็นการตอบแทนและอุทิศตนให้กับแผ่นดินแม่ด้วย"

และหลังจากจินขุยอันพูดจบ อู๋เสียนอี่ก็ลุกขึ้นยืน ยืดอกแล้วกล่าว "คำพูดของประธานจินและท่านผู้เฒ่าฉาง ชวนให้คนเราเก็บไปคิดทบทวนจริงๆ เชื่อว่าเพื่อนในแวดวงธุรกิจหลายคนคงรู้จักผม ผมเริ่มต้นจากการทำธุรกิจอาหารในมณฑลเหอตงของเรานี่แหละ แต่พอธุรกิจเริ่มเติบโต ก็หันไปจับธุรกิจอุตสาหกรรมและอสังหาริมทรัพย์ที่ทำเงินได้มากกว่า แล้วก็วุ่นวายอยู่กับการหาเงิน หาเงินให้ได้มากๆ ใช้ชีวิตครึ่งค่อนชีวิต สุดท้ายก็ลงเอยด้วยโรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า"

พูดถึงตรงนี้เขาก็มองไปทางหลิงโหยว แล้วกล่าวต่อ "หลังจากได้รับการรักษาจากยอดฝีมือท่านหนึ่ง ผมถึงรอดชีวิตมาได้ และเมื่อรอดตายมาได้ ผมก็เริ่มทบทวนตัวเอง เริ่มปล่อยวาง ผมเกิดและโตที่ชนบท ช่วงก่อนปีใหม่ผมเลยกลับไปอยู่ที่ชนบทระยะหนึ่ง ผมพบว่าความซื่อสัตย์และความขยันขันแข็งของเกษตรกรนั้นสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น มันฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด แต่ว่านะ คนเหล่านี้ทำงานที่เหนื่อยยากที่สุด หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน แต่กลับได้รายได้น้อยนิดที่สุด ผมขอพูดอะไรที่ไม่กลัวว่าจะไปล่วงเกินใครเข้าหน่อยก็แล้วกัน พวกบริษัทและนักธุรกิจไปประชุมกันวันดีคืนดี แล้วก็บอกว่าข้าวของแพงขึ้น ต้องกดราคาผลผลิตทางการเกษตรลงให้ต่ำเข้าไว้ พอเป็นแบบนี้ กระแสนี้ก็พัดกระหน่ำเข้าใส่กลุ่มเกษตรกรที่อ่อนแออย่างรวดเร็ว จนบางปีเกษตรกรทำนามาทั้งปี ขายผลผลิตได้ยังไม่คุ้มทุนเลยด้วยซ้ำ พฤติกรรมแบบนี้เรียกว่าอะไร ผมขอพูดตรงๆ เลยนะ นี่มันพฤติกรรมของพวกนายทุนชัดๆ! การเหยียบย่ำหมู่บ้านแห่งหนึ่งมันง่ายนิดเดียว แต่การจะฟื้นฟูมันกลับยากแสนยาก ผมเคยเห็นสภาพของตำบลหลิ่วซานเมื่อหลายเดือนก่อนมาแล้ว เต็มไปด้วยบาดแผล แม้แต่ถนนก็ยังเดินลำบาก แต่หมู่บ้านและตำบลแบบนี้ ผมเคยเห็นมานักต่อนัก ไม่ใช่แค่ที่นี่ที่เดียว เป็นเพราะอะไร ก็เพราะความยากจนไง เกษตรกรไม่ได้ขี้เกียจ เกษตรกรไม่เคยกลัวความลำบาก แต่พวกเขากลัวความยากจน พวกเขาก็เหมือนกับพวกเรา มีลูกเมีย มีครอบครัวต้องเลี้ยงดู ดังนั้นเพื่อความอยู่รอด เมื่อถึงคราวจำเป็น พวกเขาก็ต้องจำใจทิ้งผืนดินที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูพวกเขามา ทิ้งบ้านทิ้งครอบครัวไปทำงานในเมือง ความยากจนบีบบังคับให้พวกเขาต้องจากไป แล้วใครจะทำนาล่ะ"