บทที่ 197 ศาลเตี้ย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ผังต้าโย่วที่อยู่ในห้องสังเกตการณ์และตำรวจที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งสอบสวนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จนกระทั่งจางปัวลงไปนอนกลิ้งเกลือกร้องโอดครวญอยู่บนพื้น พวกเขาถึงเพิ่งจะได้สติ ตำรวจที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งสอบสวนรีบลุกขึ้นวิ่งเข้ามาดูอาการบาดเจ็บของจางปัว พร้อมกับชี้หน้าหลิงโหยวแล้วตวาดว่า "ทำตัวดีๆ หน่อย อย่านะโว้ย"

เวลานั้นผังต้าโย่วก็ผลักประตูและเดินตรงมาที่ห้องสอบสวน ทันทีที่เปิดประตูห้องสอบสวนออก ผังต้าโย่วก็สบถด่าทอ "ดีล่ะหลิงโหยว แกกล้าทำร้ายเจ้าพนักงานใช่ไหม"

ตำรวจสองนายที่เดินตามเข้ามาติดๆ รีบไปปิดโคมไฟสปอตไลท์ที่ส่องแสงแยงตานั้นเป็นอันดับแรก

หลิงโหยวในตอนนี้ไม่มีความอดทนที่จะต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขาอีกแล้ว เขามองผังต้าโย่วด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "ผู้อำนวยการผัง แล้วพวกคุณหมายความว่ายังไง" พูดพลางเขาก็ก้มมองข้อมือของตัวเองที่กำลังมีเลือดสดๆ ไหลรินและถูกรัดจนเขียวคล้ำ

จากนั้นก็พูดต่อว่า "ผมเข้าใจว่าพอยัดเยียดข้อหาให้ไม่ได้ ก็เลยหน้ามืดตามัวทำเรื่องสิ้นคิดงั้นหรือ"