บทที่ 200 อาการบาดเจ็บสาหัส

เมื่อได้ยินดังนั้น อวี๋ฮวนก็ให้เสี่ยวหลี่นำทางไปก่อน โดยไม่สนใจเจิ้งเนี่ยนเหลียงที่อยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย

เจิ้งเนี่ยนเหลียงใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ นึกในใจว่าหรือผู้นำจากกรมตำรวจมณฑลจะมาเพื่อหลิงโหยว ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แย่แล้วสิ เขาจึงรีบตามไปทันที และไม่ได้ทำท่าทางเชื่องช้าเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับวิ่งเหยาะๆ ตามพวกของอวี๋ฮวนไป พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผังต้าโย่วอย่างบ้าคลั่ง

แต่จนลงบันไดมาใกล้จะถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของหน่วยสืบสวนแล้ว ผังต้าโย่วก็ยังไม่รับสาย ประจวบเหมาะกับที่เดินผ่านหน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง เจิ้งเนี่ยนเหลียงก็พุ่งพรวดเข้าไปทันที แล้วรีบสั่งคนสองสามคนที่อยู่ในห้อง "พวกนาย พวกนายรีบไปหาผู้อำนวยการที่โรงพยาบาลประชาชนอำเภอ บอกให้เขารีบกลับมาด่วน บอกว่าในกองบัญชาการเกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

คนเหล่านั้นลุกขึ้นยืน มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความงุนงง เจิ้งเนี่ยนเหลียงเห็นพวกเขายืนทื่ออยู่ก็ตวาดลั่น "แม่งเอ๊ย รีบไปสิวะ"

เสียงตวาดนี้ทำให้พวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า กรรมาธิการการเมืองที่ปกติทำตัวเชื่องช้า ตอนนี้กำลังร้อนรนจนตาขวางแล้ว พวกเขาจึงรีบคว้าเสื้อคลุมพนักเก้าอี้แล้ววิ่งออกไป