บทที่ 223 กลับตำบล

เวลานี้ หลิงโหยวที่เดินทางรอนแรมจากเมืองซงหมิงกลับมาถึงตำบลหลิ่วซาน ได้ลงจากรถมินิบัสที่หน้าทางเข้าตำบล แล้วเดินเท้าเข้าไปข้างในเพียงลำพัง ระหว่างทางเมื่อมองเห็นต้นผลไม้ที่ออกดอกบานสะพรั่งตามผืนดินสองข้างทาง ภายในใจของหลิงโหยวก็เบิกบานราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเหล่านี้

และเมื่อหลิงโหยวทอดสายตามองออกไปไม่ไกลนัก ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ประปรายในสวนผลไม้ พวกเขากำลังล้อมวงคุยอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ ต้นผลไม้ พอเดินเข้าไปใกล้ หลิงโหยวก็เห็นชัดเจนว่าคนเหล่านั้นคือหวงกั๋วเทา หลี่เสี่ยง และคนอื่นๆ

เขาจึงไม่ได้ส่งเสียงเรียก เพียงแต่ก้าวเดินช้าๆ ลงจากถนนลาดยาง ลัดเลาะผ่านสวนผลไม้มุ่งหน้าไปทางนั้น เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นว่าพวกเขากำลังยืนหันหลังให้เขา ล้อมรอบต้นผลไม้ต้นหนึ่งและพูดคุยเกี่ยวกับการเจริญเติบโตและการกำจัดแมลงศัตรูพืช

ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงหลี่เสี่ยงเอ่ยขึ้น "ผมยังคงแนะนำให้พวกคุณไปดูที่แปลงทดลองของหมู่บ้านเถาหยวนเรานะ การที่พวกคุณปลูกแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการดึงต้นกล้าให้โตเร็วหรอกนะ มันเป็นการทำลายกฎการเจริญเติบโตตามธรรมชาติของต้นไม้ เมื่อไม่นานมานี้ผู้เชี่ยวชาญจากบริษัทผลไม้ชิวหยวนก็เพิ่งจะมาเตือนพวกคุณแล้วไม่ใช่หรือ"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวหน้าเลขาธิการหมู่บ้านเจ้าของที่ดินผืนนี้หัวเราะแล้วพูดว่า "หมู่บ้านเถาหยวนของพวกคุณคืออะไรกันล่ะ นั่นมันลูกชายคนโตของการปฏิรูปการเกษตรในตำบลเราเลยนะ พวกเราจะไปเทียบได้ยังไง นายกหลิงทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับหมู่บ้านของพวกคุณมากกว่าหมู่บ้านของพวกเราตั้งเยอะ"