บทที่ 261 ตระกูลเฉาแห่งเมืองหลวง

เวลานี้ ณ คฤหาสน์ชานเมืองหลวง ภายในบ้านพักตากอากาศสไตล์โบราณ มีคนนั่งล้อมรอบชายชราผู้หนึ่งอยู่หลายคน ทุกคนล้วนปิดปากเงียบไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

ชายชรากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา "กลายเป็นใบ้กันไปหมดแล้วหรือไง"

เมื่อได้ยินดังนั้น คนเหล่านั้นก็ตกใจจนตัวสั่นเทา ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของชายชราสั่นกระตุกด้วยความโกรธ ตวาดลั่น "ปกติเห็นพูดเก่งกันนักไม่ใช่หรือไง ตอนที่ตบหน้าอกรับปากกับฉัน ไม่ใช่ว่าเก่งกาจกันนักหรือไง วันนี้ทำไมถึงไม่ปริปากกันสักคนล่ะ"

เวลานั้น ชายวัยกลางคนศีรษะล้าน สวมแว่นตากรอบใหญ่ขอบเงินก็เงยหน้าขึ้นพูด "พ่อ ปัญหาไม่น่าจะใหญ่โตอะไรนะ อีกอย่าง อวี้ชวนก็ไม่ค่อยมีผลประโยชน์อะไรอยู่แล้ว เสียไปก็เสียไปเถอะ อย่างมากก็แค่เหมือนเมื่อก่อน รอให้เรื่องซาลงสักพักก็ดีขึ้นเองนั่นแหละ"