บทที่ 263 ชู้รัก

รถสองคันแล่นเข้าสู่ตัวเมือง หลิงโหยวทอดสายตามองเมืองอวี๋หยางที่คุ้นเคย ภายในใจรู้สึกสงบอย่างประหลาด เขาเปิดหน้าต่างรถ แม้แต่สายลมที่พัดผ่านก็ยังรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ ในอดีตเขาเคยจากบ้านเกิดแห่งนี้ไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งปีในมณฑลเหอตง หลังจากผ่านการเปลี่ยนแปลงมากมาย เขาก็ยิ่งเข้าใจถึงความหมายของคำว่าบ้านเกิดในใจมากขึ้น

รถยนต์แล่นผ่านกระแสการจราจรอย่างรวดเร็ว และเลี้ยวเข้าสู่ลานกว้างของกองบังคับการตำรวจเมืองอวี๋หยาง แม้ตู้เหิงจะมีตำแหน่งเป็นถึงรองอธิบดีตำรวจมณฑล แต่หน้าที่หลักของเขาก็ยังคงเป็นผู้บังคับการตำรวจเมืองอวี๋หยาง ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่เขาจึงทำงานอยู่ที่กองบังคับการตำรวจเมืองมากกว่า

ไม่นานนัก ขณะที่รถกำลังจะแล่นถึงหน้าอาคารสำนักงาน หลิงโหยวก็มองเห็นร่างของตู้เหิง เวลานี้เขากำลังยืนรออยู่ตรงบันไดหน้าอาคารสำนักงาน โดยมีผู้บริหารของกองบังคับการตำรวจเมืองหลายคนยืนอยู่เคียงข้าง

เมื่อรถจอดสนิท หลิงโหยวก็เปิดประตูลงจากรถเป็นคนแรก จากนั้นก็รีบส่งยิ้มและยื่นมือเดินเข้าไปหาตู้เหิงทันที

แต่ตู้เหิงกลับเดินเข้ามาสองก้าว โดยไม่ได้ยื่นมือไปจับมือหลิงโหยว ทว่ากลับกางแขนออกกอดหลิงโหยวแน่นแบบหมีกอด "น้องหลิง พี่ชายคนนี้คิดถึงนายแทบแย่"