บทที่ 52: เธอยังหนุ่มแน่น

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ก็ทำเอาทุกคนในที่นั้นตกใจอย่างยิ่ง พวกเขาคาดไม่ถึงว่า ในมือของหลิงโหยว จะยังมีคนที่ช่วยไว้ไม่ได้ ในความทรงจำของพวกเขาได้เหมือนกับคนส่วนใหญ่ที่รู้จักหลิงโหยวแล้ว คือมองว่าหลิงโหยวเป็นหมอเทวดาไปโดยปริยาย ไม่มีคนที่เขาช่วยให้ฟื้นคืนชีพไม่ได้ ไม่มีโรคที่เขารักษาไม่หาย

“เป็นไปได้อย่างไร?” ฉินเจียวได้ฟังก็ตกใจมาก เพราะในบรรดาคนที่อยู่ในห้อง มีเพียงเธอกับหลิงโหยวเท่านั้นที่เคยเห็นชายที่เป็นโรคเลือดออกในกระเพาะอาหารเฉียบพลันคนนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ชีวิตที่ยังคงสดใสอยู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

หลิงโหยวถอนหายใจ “ตอนที่ผมช่วยชีวิตเขา ผมก็รู้ผลอยู่แล้วครับ โรคของเขายืดเยื้อมานานเกินไปแล้ว ช่วยไม่ไหวแล้วครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินก็ถอนหายใจ “ชีวิตไม่แน่นอนจริงๆ”

คนแก่มักจะทนฟังข่าวการจากไปของใครไม่ได้ ท่านผู้เฒ่าฉินก็ไม่ยกเว้น

หลิงโหยวกล่าวต่อ “อันที่จริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องตายเลยครับ เขาสามารถมีชีวิตที่แข็งแรงและสดใสได้”

ท่านผู้เฒ่าฉินได้ฟังก็ฟังออกว่าในคำพูดของหลิงโหยวมีนัยแฝงอยู่ “โอ๊ะ? ว่ามาสิ”

จากนั้นหลิงโหยวก็เล่าเรื่องราวของเสิ่นฝานให้ฟังอย่างละเอียด

ท่านผู้เฒ่าฉินได้ฟังก็ตบที่วางแขนของโซฟาข้างๆ แรงๆ “เหลวไหลสิ้นดี”

การกระทำนี้ ทำเอาคนสองสามคนในห้องตกใจจนตัวสั่น แม้กระทั่งฉินเจียวก็ไม่กล้าพูดอะไร

หลิงโหยวเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าของท่านผู้เฒ่าฉิน รัศมีฆ่าฟันที่ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชนก็พลันปะทุออกมา ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง

“ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้ยังมีวัฒนธรรมข้าราชการที่เลวร้ายขนาดนี้อยู่ นี่มันยังเป็นกองทัพชนชั้นกรรมาชีพที่อยู่ภายใต้การนำของพรรคของเราอยู่หรือเปล่า?”

แม้ว่าท่านผู้เฒ่าฉินจะเกษียณมานานแล้ว แต่สิ่งที่เรียกว่าวัฒนธรรมข้าราชการเหล่านี้เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ผู้นำส่วนใหญ่ก็รู้ดี แต่สังคมแห่งความสัมพันธ์ สังคมแห่งเส้นสายมีมาหลายพันปีแล้ว ไม่สามารถกำจัดให้หมดสิ้นไปได้ ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง แต่มาวันนี้เมื่อได้ฟังข่าวนี้ เขาไม่คิดเลยว่า พฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้จะสามารถฆ่าคนได้แล้ว

ทุกคนไม่กล้าพูดอะไร ท่านผู้เฒ่าฉินครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็พูดกับโจวเทียนตง “รายงานต่อกรมองค์การ ให้พวกเขาสืบสวนเรื่องนี้ ถ้าหากเรื่องนี้เป็นความจริง ให้มณฑลเหอตงดูแลครอบครัวของนายกเทศมนตรีคนนี้เยี่ยงวีรชน คน จะตายเปล่าไม่ได้ ใจ ก็จะปล่อยให้เย็นชาไม่ได้ ยังมีข้าราชการระดับรากหญ้าอีกนับไม่ถ้วนกำลังมองดูอยู่ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้านี้ ไม่ควรที่จะถูกพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมมาดับไฟ”

หลังจากโจวเทียนตงจดบันทึกเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นยืน “ครับ ท่านผู้บัญชาการ”

หลิงโห่วมองดูท่านผู้เฒ่าฉินด้วยน้ำเสียงที่เจือปนด้วยความตื้นตัน “ผมขอขอบคุณท่านแทนท่านนายกเทศมนตรีเสิ่นด้วยครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินโบกมือ แล้วก็ถอนหายใจยาวๆ “ถ้าหากฉันสามารถหนุ่มลงได้อีกยี่สิบปี จะต้องกำจัดกระแสลมชั่วร้ายนี้ให้สิ้นซากไปเลย น่าเสียดาย แก่แล้ว”

แล้วก็หันไปมองหลิงโหยว “แต่เธอยังหนุ่มแน่น”

ความนัยแฝงอยู่ในคำพูด แต่ก็หยุดพูดไป มอบอำนาจการตัดสินใจให้หลิงโหยว

พูดตามตรง ยิ่งท่านผู้เฒ่าฉินได้สัมผัสกับหลิงโหยว ก็ยิ่งชอบหลิงโหยวมากขึ้น เขาเห็นภาพของตนเองในวัยหนุ่มจากตัวของหลิงโหยว ความองอาจ ความไม่นอบน้อมและไม่โอหัง จิตวิญญาณที่ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ เป็นสิ่งที่คนหนุ่มสาวสมัยนี้หลายคนไม่มี ดังนั้นท่านผู้เฒ่าฉินจึงได้มีความคิดบางอย่างเกี่ยวกับหลิงโหยวมานานแล้ว เขาอยากจะให้หลิงโหยวเข้ารับราชการ ในวงการข้าราชการในปัจจุบัน ให้เกิดผลกระทบแบบปลาดุก ให้หลิงโหยวใช้ความองอาจของตนเอง และการสนับสนุนของตนเอง กำจัดกระแสลมที่ไม่เหมาะสมในปัจจุบันเสียบ้าง แต่ครั้งที่แล้วเคยลองหยั่งเชิงเขาดูแล้ว เห็นว่าหลิงโหยวไม่มีความคิดในด้านนี้ ตนเองก็เลยล้มเลิกไป อย่างไรเสียผลไม้ที่บิดมาก็ไม่หวาน แต่มาตอนนี้เขาเห็นว่าความคิดของหลิงโหยวมีการคลอนแคลนแล้ว ดังนั้นจึงรีบตีเหล็กตอนที่ยังร้อนอยู่

ตอนนี้โจวเทียนตงมองดูหลิงโหยวด้วยสายตาที่แฝงความนัยอย่างลึกซึ้ง

ฉินเจียวได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มีความรู้และไหวพริบสูง ย่อมเข้าใจความนัยแฝงในคำพูดของท่านปู่รองของตนเองดี

หลิงโหยวย่อมฟังออกถึงความหมายในคำพูดของท่านผู้เฒ่าฉินเช่นกัน “ผมไม่เคยทำมาก่อน กลัวว่าตนเองจะทำได้ไม่ดีครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินขมวดคิ้วแล้วขึงตา “ใครเกิดมาก็จะทำราชการเป็นเลยหรือไง เธอเกิดมาก็จะรักษาโรคเป็นเลยหรือไง? เอาความมั่นใจตอนที่เธอวินิจฉัยสั่งยาออกมาสิ ก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้แล้ว”

ยังไม่ทันที่หลิงโหยวจะตอบ ท่านผู้เฒ่าฉินก็ลุกขึ้นยืน “ตกลงตามนี้แล้ว ฉันจะจัดการเอง”

พูดจบก็ก้าวเท้ากลับเข้าไปในห้องนอน

เหลือเพียงหลิงโหยวและฉินเจียวโจวเทียนตงสามคนอยู่ในห้องนั่งเล่น แม้ว่าบางครั้งฉินเจียวจะมีนิสัยคุณหนูอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนฉลาดหลักแหลม เธออยู่ข้างกายบิดามาตั้งแต่เด็ก ได้สัมผัสกับข้าราชการประเภทต่างๆ ในสายตาของเธอ ถ้าหากหลิงโหยวทำราชการ ย่อมต้องเป็นหงส์ในฝูงกาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธอก็มีความเชื่อมั่นในตัวหลิงโหยวอย่างบอกไม่ถูก เธอมีลางสังหรณ์ว่าหลิงโหยวจะเป็นข้าราชการที่ดี แม้ว่าเธอจะเคยเห็นคนที่ประจบประแจงผู้มีอำนาจมามากมาย แต่การขึ้นสู่ตำแหน่งของหลิงโหยว กลับได้มาด้วยความสามารถของตนเอง ฝีมือการมองคนของท่านปู่รองเธอก็ยังคงเชื่อมั่นอยู่ ดังนั้นแม้ว่าจะรู้จักหลิงโหยวไม่มากนัก แต่เธอก็ยังคงยอมรับในใจกับหมอบ้านนอกคนนี้แล้ว

ทั้งคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น หลิงโหยวและท่านผู้เฒ่าฉินก็ลงมาทานข้าวเช้ากันแต่เช้า ฉินเจียวก็ตื่นเช้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

บนโต๊ะอาหาร ท่านผู้เฒ่าฉินกล่าว “เทียนฮุยดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวเธอกับฉันไปเยี่ยมสักหน่อยนะ แล้วก็ตรวจซ้ำอีกครั้งหนึ่ง”

หลิงโหยวพยักหน้า “ครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินกล่าวต่อ “จะกลับไปมณฑลเจียงหนิงเมื่อไหร่?”

หลิงโหยวตอบ “วันนี้เลยครับ ออกมาหลายวันแล้ว ต้องกลับไปดูหน่อยแล้วครับ อีกอย่าง อาทิตย์หน้าก็เป็นวันครบรอบสามปีการเสียชีวิตของคุณปู่ของผมแล้วครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินดื่มโจ๊กไปคำหนึ่ง แล้วก็กล่าวต่อ “ดี จัดการเรื่องที่อยู่ในมือให้เสร็จเรียบร้อย อาทิตย์หน้า ฉันจะให้เทียนตงติดต่อเธอไป”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวก็วางถ้วยชามในมือลง ถอดจี้ที่คอออกมาแล้วกล่าว “ท่านผู้เฒ่าครับ ยาเม็ดนี้ยังเหลืออยู่เม็ดหนึ่ง ท่านเก็บไว้เถอะครับ ผมถึงจะสบายใจ”

ท่านผู้เฒ่าฉินมองดูจี้ในมือของหลิงโหยว เขานึกถึงที่หลิงโหยวพูดถึงที่มาของยาเม็ดในจี้ในวันนั้น ว่ากันว่าเป็นยาช่วยชีวิตที่หลิงโหยวกับคุณปู่ของเขาสองคนเดินทางไปหลายที่ ใช้เวลานานมากกว่าจะรวบรวมสมุนไพรมาทำได้สำเร็จ ทั้งหมดมีเพียงสองเม็ดเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเม็ดหนึ่งจะให้สวีเทียนฮุยไปเพราะเห็นแก่หน้าตนเอง ส่วนอีกเม็ดหนึ่งเขาก็ทิ้งไว้ให้ตนเอง สำหรับยาช่วยชีวิตเช่นนี้ เขาย่อมรู้ดีว่ามีค่าเพียงใด

แต่ท่านผู้เฒ่าฉินก็ไม่อยากจะพูดอะไรที่ซาบซึ้งใจ แต่กลับรับจี้มา สวมไว้ที่คอของตนเองโดยตรง “เธอมีน้ำใจแล้ว”

หลิงโหยวกล่าว “ผมหวังว่าท่านผู้เฒ่าจะไม่มีวันได้ใช้มัน”

ท่านผู้เฒ่าฉินหัวเราะ “เกิดแก่เจ็บตาย เป็นเรื่องปกติของชีวิต เธอก็ให้ “ป้ายทองเว้นตาย” กับฉันแล้ว ฉันก็ไม่สามารถจะเรียกร้องอะไรได้อีกแล้ว”

หลิงโหยวจ้องมองไปที่ท่านผู้เฒ่าฉินโดยตรง กล่าวอย่างจริงจัง “ท่านต้องรักษาสุขภาพให้ดีๆ นะครับ”

ท่านผู้เฒ่าฉินตบหลังมือของหลิงโหยวบนโต๊ะเบาๆ “วางใจเถอะ”

ตอนนั้นเองฉินเจียวก็กล่าว “เธอจะกลับไปมณฑลเจียงหนิงแล้วเหรอ?”

หลิงโหยวพยักหน้า “ใช่ครับ”

ฉินเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ฉันก็ควรจะกลับไปมณฑลหลินเจียงแล้วเหมือนกัน พอดีทางเดียวกัน ไปด้วยกันไหม?”

หลิงโหยวสงสัย “เจียงหนิงกับหลินเจียงถึงจะเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เธอบินตรงไปเมืองฉางหยวน มณฑลหลินเจียง ฉันบินตรงไปเมืองอวี๋หยาง มันจะทางเดียวกันได้อย่างไรกัน?”

ฉินเจียวกลับกล่าว “ฉันบอกว่าทางเดียวกันก็คือทางเดียวกัน ขับรถกลับไปก็ทางเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลิงโหยวได้ฟังโจ๊กในปากแทบจะพุ่งออกมา “ขับรถ? พี่สาวครับ แปดร้อยกว่ากิโลเมตรเลยนะครับ”

ฉินเจีย่วมองดูหลิงโหยวแล้วถาม “ใครเมื่อวานบอกว่าจะมาเป็นคนขับรถให้ฉัน? อะไร? ไม่ยอมรับแล้วเหรอ”

อันที่จริงแล้วฉินเจียวหนึ่งคืออยากจะแก้แค้นหลิงโหยวสักหน่อย และที่สำคัญที่สุดก็คืออยากจะให้หลิงโหยวไปกับเธอที่มณฑลหลินเจียงสักครั้งหนึ่ง ไปดูอาการป่วยให้ย่ากับแม่ของเธอ ย่าของเธอเพิ่งจะป่วยไปเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้ก็ยังไม่หายดีเลย

หลิงโหยวได้ฟังก็มองไปที่ท่านผู้เฒ่าฉิน ท่านผู้เฒ่าฉินกลับหลบสายตาของหลิงโหยว กินข้าวต่อไป ท่านผู้เฒ่าฉินก็อยากจะให้หลิงโหยวกับฉินเจียวไปไหนมาไหนด้วยกันให้มากขึ้นอยู่แล้ว

หลิงโหยวถอนหายใจอย่างจนใจ “ได้ครับ เธอก็ไม่กลัวว่านั่งรถนานขนาดนี้จะทำให้เอวพังเหรอ”

ฉินเจียวกลับยิ้มอย่างได้ใจ “ก็ไม่ต้องให้ฉันขับรถนี่นา มีคนที่น่าสงสารกว่าฉันอยู่แล้ว ฉันจะไปกลัวอะไร”