บทที่ 54: กลับสู่เจียงหนิง

ผู้มาเยือนก็คือหลานชายของท่านผู้เฒ่าสวีที่รีบกลับมาเยี่ยมอาการป่วย บุตรชายของสวีเฉียง สวีเย่าจู่นั่นเอง เขาและฉินเจียวรวมถึงฉินเซียวล้วนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากความสัมพันธ์ที่ดีของรุ่นปู่ พวกเขาย่อมมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเช่นกัน

“เสี่ยวเจียว เธอมาเมื่อไหร่” สวีเย่าจู่ถาม

ฉินเจียวทำเสียงขึ้นจมูก “ฉันกลับมาอวยพรวันเกิดให้คุณปู่สวี เดิมทีคิดว่าจะได้เจอเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าวันเกิดของคุณปู่เธอ เธอก็ยังไม่กลับมา”

สวีเย่าจู่กางมือออกอย่างจนใจ “นิสัยของคุณปู่ฉันเธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ ท่านบอกว่าไม่ให้ฉันลาหยุดงาน ฉันยื่นขอไปหลายครั้งก็ไม่ยอมให้ฉันกลับมา”

ฉินเจียวเบ้ปาก “นี่มันเหมือนกับที่คุณปู่สวีจะทำจริงๆ”

ตอนนั้นเองสวีเย่าจู่ก็เห็นหลิงโหยวที่ลงมาจากรถ เลิกคิ้วแล้วยิ้มถาม “แฟนเหรอ?”

ฉินเจียวเหลือกตาใส่เขา “ไสหัวไป”

หลิงโหยวเห็นคนทั้งสองพูดถึงตนเอง เขาก็เดินเข้าไป

ฉินเจียวแนะนำ “นี่ สวีเย่าจู่ เพื่อนเล่นของฉัน หลานชายของท่านผู้เฒ่าสวี”

แล้วก็กล่าวต่อ “นี่ หลิงโหยว หมอเท้าเปล่าควบตำแหน่งคนขับรถของคุณหนูคนนี้”

ยังไม่ทันที่ฉินเจียวจะแนะนำจบ สวีเย่าจู่ได้ยินคำว่าหลิงโหยวสองคำก็รีบยื่นมือออกไป “ที่แท้คุณก็คือคุณหมอหลิงนี่เอง อาการป่วยของคุณปู่ของผม ต้องขอบคุณคุณมากเลยครับ เดิมทีก็ตั้งใจว่าจะไปขอบคุณคุณถึงที่บ้าน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอที่นี่”

หลิงโหยวเห็นดังนั้นก็จับมือกับสวีเย่าจู่ “คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วครับ”

สวีเย่าจู่มองดูคนทั้งสองกำลังจะลงจากเขาก็ถาม “พวกเธอจะไปไหนกัน?”

ฉินเจียวกล่าว “อ้อ ฉันจะกลับหลินเจียง เขาจะกลับเจียงหนิง”

สวีเย่าจู่มองไปที่หลิงโหยวแล้วรั้งไว้ “ฉันไม่ค่อยได้กลับมาบ่อยนัก หลังจากได้ฟังพ่อเล่าเรื่องของคุณปู่ในครั้งนี้ให้ฟังแล้ว ก็คิดว่าจะต้องมาขอบคุณคุณต่อหน้าให้ได้ อยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะนะ ให้ฉันได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีบ้าง”

หลิงโหยวเห็นว่าสวีเย่าจู่อายุมากกว่าตนเองเล็กน้อย เขาก็กล่าวอย่างเกรงใจ “น้ำใจของพี่เย่าจู่ ผมจำไว้ในใจแล้วครับ แต่ครั้งนี้มาอย่างเร่งรีบ ที่เจียงหนิงยังมีเรื่องบางอย่างที่ผมยังเป็นห่วงอยู่ ก็เลยไม่ขออยู่ต่อแล้วครับ ไว้คราวหน้าเราค่อยมาเจอกันใหม่ครับ”

สวีเย่าจู่เห็นหลิงโหยวพูดมาขนาดนี้แล้ว ก็ไม่กล้าที่จะรั้งไว้อีกต่อไป เขาจึงเสนอให้แลกเบอร์โทรกันไว้ สัญญาว่าต่อไปถ้ามีเวลาจะต้องมาพบปะสังสรรค์กัน

หลังจากทักทายกันอีกสองสามประโยค ฉินเจียวก็ถาม “เธอยังอยู่ที่มณฑลเหอตงเหรอ?”

สวีเย่าจู่พยักหน้า “ใช่ เธอว่างๆ ก็มาหาฉันได้นะ จะเลี้ยงของอร่อยของมณฑลเหอตงให้”

ฉินเจียวหัวเราะ “ได้สิ”

สวีเย่าจู่หันไปมองหลิงโหยวอีกครั้ง “ถ้าน้องหลิงว่างๆ ก็ยินดีต้อนรับไปหาฉันที่เหอตงนะ”

หลิงโหยวหัวเราะ “แน่นอนครับ”

จากนั้นคนทั้งสามก็แยกย้ายกันไป รถคันหนึ่งขึ้นเขา รถอีกคันหนึ่งลงจากเขาไป

หลิงโหยวกับฉินเจียวทั้งสองคนมุ่งตรงไปยังมณฑลเจียงหนิงตลอดทาง ระยะทางกว่าแปดร้อยกิโลเมตร คาดว่าถ้าไม่พักเลยก็คงจะถึงในวันรุ่งขึ้น

ขณะที่ขับรถอยู่บนทางด่วน ฉินเจียวกล่าว “ขับรถดีๆ นะ ฉันจะนอนแล้ว” พูดจบก็ปรับเบาะลง ฉินเจียวเอนตัวลงนอน แล้วก็หยิบที่ปิดตาออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมไว้ แต่ยังไม่ทันจะไปได้ไกลเท่าไหร่ หลิงโหยวเห็นเธอจะหลับแล้ว ก็วางมือลงบนปุ่มปรับระดับเสียงของเครื่องเสียง แล้วก็หมุนอย่างแรง เสียงเครื่องเสียงก็พลันดังกระหึ่มขึ้นมา

ฉินเจียวลุกขึ้นนั่งอย่างแรง ถอดที่ปิดตาออกแล้วมองดูหลิงโหยวอย่างโมโห “หลิงโหยว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วนะที่แกใส่ร้ายคุณหนูคนนี้”

หลิงโหยวหัวเราะลั่น “ฉันขับรถ เธอนอน นี่มันเหตุผลอะไรกัน นั่งขึ้นมาคุยเป็นเพื่อนกันหน่อย”

ฉินเจียวทำเสียงขึ้นจมูก “กับแกไม่มีอะไรดีๆ ให้คุยหรอก ใครจะไปรู้ว่าแกกำลังคิดแผนชั่วอะไรมาทำร้ายฉันอีก”

หลิงโหยวหัวเราะ “ผู้อำนวยการโจวบอกว่าเธอไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นนะ ฉันดูแล้วทำไมไม่เหมือนเลยล่ะ”

ฉินเจียวกล่าว “ลุงตงพูดถูกแล้ว แต่ว่าขึ้นอยู่กับว่าใคร สำหรับแก ฉันจะจำไปทั้งชีวิต”

หลิงโหยวเห็นฉินเจียวเข้าสู่โหมดสนทนาแล้ว เขาก็ถามต่อ “ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอทำงานอะไรอยู่”

ฉินเจียวรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองก็หายง่วงไปหมดแล้ว ก็ปรับเบาะให้ตรง “ธุรกิจนำเข้าส่งออก การลงทุน”

หลิงโหยวประหลาดใจ “โอ้? หรูหราขนาดนี้เลยเหรอ”

ฉินเจียวกล่าวอย่างได้ใจ “จะขอร้องให้ฉันมาลงทุนในสถานพยาบาลเล็กๆ ของแกไหมล่ะ”

หลิงโหยวส่ายหน้า “อย่าเลยนะ เธอลงทุนให้ฉันเป็นสถานพยาบาลใหญ่ฉันก็คงจะยุ่งจนทำไม่ไหวหรอก”

ตอนนี้ฉินเจียวมองดูหลิงโหยวแล้วกล่าว “ฝีมือการแพทย์สูงขนาดนี้ ปกติคงจะหาเงินจากคนไข้ได้ไม่น้อยเลยสินะ”

หลิงโหยวก็พูดล้อเล่น “ใช่แล้ว ฉันรักษาโรคแพงมากเลยนะ อย่างเช่นอาการป่วยของเธอนั่นน่ะ สั่งยาเทียบหนึ่งก็ต้องเก็บเป็นแสนแล้วนะ อย่าลืมว่าพอถึงที่แล้วก็จ่ายค่ารักษาให้ฉันด้วยล่ะ ฉันคำนวณดูแล้วนะ สองเทียบยา สองแสน เห็นแก่หน้าท่านผู้เฒ่า เก็บเธอแค่แสนห้าก็แล้วกัน”

ฉินเจียวได้ฟังก็โมโหจนเขี้ยวสั่น “พ่อค้าหน้าเลือด หมอใจดำ”

หลิงโหยวหัวเราะลั่น “ซื่อสัตย์ทั้งกับเด็กและผู้ใหญ่เลยนะ”

ทั้งสองคนก็พูดคุยหัวเราะหยอกล้อกันไปตลอดทางมุ่งหน้าไปยังเมืองอวี๋หยาง แต่ฉินเจียวกลับไม่เคยเอาชนะหลิงโหยวทางวาจาได้เลยสักครั้ง นี่ทำเอาเธอโมโหมาก

วันรุ่งขึ้นตะวันสายโด่งแล้ว แสงแดดส่องเข้ามาในรถ แสงแดดที่จ้าทำให้ฉินเจียวตื่นขึ้นมา หรี่ตามองไปข้างหน้าแล้วถาม “ถึงไหนแล้ว?”

หลิงโหยวกล่าว “ใกล้จะถึงอวี๋หยางแล้ว”

ฉินเจียวเปิดกระจกเล็กๆ ที่แผงบังแดด เห็นสภาพหน้ามันเยิ้มของตนเอง ก็ทำหน้าบูดบึ้ง “คุณคนขับรถเสี่ยวหลิง เดี๋ยวแวะที่โรงแรมวิมานค์อินเตอร์เนชั่นแนลก่อนนะ ดูท่าแล้วฉันต้องล้างหน้าล้างตาหน่อยแล้ว”

หลิงโหยวหัวเราะแล้วมองดูฉินเจียวแวบหนึ่งแล้วหยอกล้อ “ครับท่านประธานฉิน”

ฉินเจียวเห็นหลิงโห่วมองตนเอง ก็ยื่นมือมาบังสายตาของหลิงโหยว “อย่ามองนะ เครื่องสำอางหลุดหมดแล้ว”

หลิงโหยวหัวเราะ “ตอนเธอนอนหลับน่ะ ละเมออะไร กัดฟัน กรนอะไร ฉันได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้ยังจะกลัวให้ดูอีกเหรอ?”

ฉินเจียวเบิกตากว้างตกใจ โมโห “แกพูดจาเหลวไหล แกสิถึงจะละเมอกัดฟันกรน”

แล้วก็เห็นหลิงโหยวหัวเราะลั่น ยื่นมือออกไปหยิกแขนของหลิงโหยว

หลิงโหยวเจ็บจนร้องขอความเมตตา “ไม่มี ไม่มี ไม่ได้กรนไม่ได้ละเมอ”

ฉินเจียวถึงค่อยปล่อยมือ แต่หลิงโหยวกลับพูดต่อ “แต่ว่ากัดฟันนะ”

ทำเอาฉินเจียวโมโห กล่าวอย่างฉุนเฉียว “กัดฟันก็เพราะว่าโมโหแกนั่นแหละ โมโหจนเขี้ยวสั่นไปหมดแล้ว”

รถวิ่งเข้ามาในตัวเมือง แล้วก็มาถึงหน้าโรงแรมวิมานค์อินเตอร์เนชั่นแนล พนักงานต้อนรับเห็นรถแล้ว ก็ยืนรออยู่ข้างๆ ฉินเจียวก็หยิบหน้ากากอนามัยออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเห็นใบหน้าที่เครื่องสำอางหลุดของตนเอง แล้วก็ลงจากรถ

ส่วนหลิงโหยวหลังจากลงจากรถแล้ว กลับมองไปยังร้านบาร์บีคิวข้างๆ โรงแรมวิมานค์อินเตอร์เนชั่นแนล เขาเห็นว่าที่ประตูมีป้ายเขียนว่าปิดปรับปรุง

ฉินเจียวถาม “มองอะไรอยู่?”

หลิงโหยวหันกลับมา “อ้อ ไม่มีอะไรครับ”

แล้วก็กล่าวต่อ “งั้นผมไปก่อนนะครับ”

ฉินเจียวเท้าสะเอว “ฉันยังไม่ถึงหลินเจียงเลยนะ คนขับรถอย่างแกก็คิดจะประท้วงแล้วเหรอ”

หลิงโหยวจนใจ “ถ้างั้นคุณหนูฉินครับ คุณรีบเข้าไปจัดการตัวเองเถอะครับ ออกมาแล้วผมจะไปส่งคุณกลับหลินเจียง”

ฉินเจียวเดินมายิ้มๆ ที่หน้าหลิงโหยว “อะไรกัน เธอรีบร้อนจะส่งฉันกลับขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่ากลับมาถึงอวี๋หยางแล้ว กลัวว่าผู้หญิงที่ถูกใจคนนั้นจะเห็นเธอเข้าโรงแรมกับฉันแล้วจะเข้าใจผิด?”

หลิงโหยวหัวเราะเบาๆ “ผมจะไปกลัวอะไร ผมกลัวว่าคุณชายเฉาคนนั้นจะรู้แล้วจะโกรธต่างหาก”

ฉินเจียวได้ฟังก็หยิกหลิงโหยวอีกครั้งหนึ่ง “เธอชอบพูดจี้ใจดำคนอื่นนักนะ อย่ามาพูดถึงเขาให้ฉันได้ยิน”

หลิงโหยวหัวเราะ “ได้ๆๆ รีบเข้าไปเถอะ”

พูดจบทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในโรงแรม หลิงโหยวส่งกุญแจรถให้พนักงานต้อนรับ กล่าวขอบคุณคำหนึ่ง พนักงานต้อนรับก็ไปช่วยจอดรถให้