บทที่ 57: สมุนไพรวงศ์ดอกหรีดเขา

พนักงานต้อนรับเห็นหลิงโหยวและฉินเจียวเดินออกมา ก็รีบวิ่งไปขับรถมาให้ หลังจากลงจากรถแล้วก็ส่งกุญแจให้หลิงโหยวด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

หลิงโหยวกล่าวขอบคุณคำหนึ่ง แล้วก็ขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับ ฉินเจียวก็ขึ้นมานั่งเช่นกัน

“พวกเราจะไปไหนกันคะ?” ฉินเจียวถามยิ้มๆ

“มหาวิทยาลัยการแพทย์เจียงหนิง”

พูดจบ หลิงโหยวก็เหยียบคันเร่งขับออกไป

เดินทางมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยการแพทย์เจียงหนิงตลอดทาง หลิงโหยวดับเครื่องยนต์แล้วกล่าว “กินข้าวก่อนไหม?”

ฉินเจียวชี้ไปที่ร้านอาหารเล็กๆ แถวๆ เมืองมหาวิทยาลัยแล้วถาม “คุณจะเลี้ยงฉันที่นี่เหรอคะ? อย่างน้อยคุณก็เป็นเจ้าถิ่นนะ”

หลิงโหยวหัวเราะ “อาหารที่นี่อร่อยมากเลยนะ คุณไม่เคยกินร้านอาหารแถวมหาวิทยาลัยเหรอ?”

ฉินเจียวส่ายหน้าแล้วเปิดประตูรถ “ไม่เคยค่ะ ฉันเรียนมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ”

หลิงโหยวถึงกับพูดไม่ออก

“ถ้างั้นก็ยิ่งควรจะลองชิมดูให้ดีๆ”

หลังจากล็อคประตูรถแล้ว ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ขายอาหารผัดพื้นเมืองของอวี๋หยาง หลังจากนั่งลงแล้วหลิงโหยวก็โทรศัพท์ “เลิกเรียนหรือยัง? ร้านอาหารผัดพื้นเมือง มาเถอะ”

เมื่อหลิงโหวิวางโทรศัพท์ ฉินเจียวก็ถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นทันที “อืม? ใครเหรอ? หรือว่าคุณยังมีแฟนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอีก?”

หลิงโหยวเอารายการอาหารยัดใส่มือเธอ “สั่งอาหารเถอะน่า คำถามเยอะจริง?”

ฉินเจียวมองดูรายการอาหารไปพลางถามไปพลาง “ก็ไม่ถูกนะ การคบกับนักศึกษาไม่เข้ากับท่าทีสง่างามของคุณหมอหลิงเลยนะ หรือว่าจะเป็นอาจารย์? ก็ไม่น่าจะใช่เหมือนกันนะ อาจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ อายุก็คงจะไม่น้อยแล้วใช่ไหม อย่างน้อยก็ต้องแก่กว่าคุณเยอะเลยนะ รักต่างวัยเหรอ?”

หลิงโหยวหัวเราะอย่างจนใจ “รายการอาหารก็ยังปิดปากเธอไม่ได้สินะ”

ในไม่ช้า เจ้าของร้านก็เดินเข้ามาถาม “พวกคุณกี่ท่านคะ? ดูว่าจะทานอะไรดี?”

หลิงโหยวกล่าว “สามคนครับ ทำปลาตุ๋นของร้านคุณก่อนเลยครับ”

ฉินเจียวมองดูรายการอาหาร ในนั้นมีอาหารหลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เธอจึงสั่งมาสองสามอย่างด้วยความแปลกใหม่

เจ้าของร้านแนะนำ “อาหารปริมาณเยอะนะคะ แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ มากไปจะเสียของ”

ฉินเจียวไม่เคยมาที่ร้านอาหารแบบนี้มาก่อน ชอบนิสัยที่ซื่อสัตย์และจริงใจของเจ้าของร้านมาก เธอจึงยิ้มแล้วกล่าว “ถ้างั้นก็ตัดสองอย่างนี้ออกไปแล้วกันค่ะ”

แล้วก็พูดกับหลิงโหยว “เดี๋ยวเพื่อนคุณมา ก็ต้องให้เขาสั่งสักสองสามอย่างด้วยสิ!”

หลิงโหยวโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ เธอไม่เลือกกิน คุณเลือกของที่คุณชอบมาเลย”

ครู่ต่อมาทั้งสองคนก็สั่งอาหารเสร็จแล้ว เจ้าของร้านก็ไปสั่งอาหารที่ครัว

หลิงโหยวลวกถ้วยก่อน แล้วก็รินชาร้อนให้ฉินเจียว

“ดื่มชาก่อนสักถ้วยนะครับ”

พูดจบตนเองก็ยกขึ้นมาดื่มไปอึกหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง เด็กสาวที่ถักเปียสองข้างคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกประตู ย่องเข้ามาหาหลิงโหยวอย่างเงียบๆ เพราะว่าหลิงโหยวหันหลังให้ประตู ส่วนฉินเจียวหันหน้าเข้าหาประตู ดังนั้นเธอจึงเห็นการกระทำของเด็กสาวคนนั้น รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง พร้อมกับมองดูภาพนี้อย่างสนุกสนาน

“ทายซิว่าฉันเป็นใคร?” เด็กสาวคนนั้นพุ่งเข้ามาปิดตาของหลิงโหยวทันที แล้วก็จงใจทำเสียงห้าวๆ พูด

หลิงโหยววางถ้วยชาลงแล้วยิ้ม “มีแขกอยู่ด้วยนะ อย่าเล่น”

เด็กสาวคนนั้นรู้สึกเสียอารมณ์เล็กน้อย นั่งลงข้างๆ เขาแล้วทำเสียงขึ้นจมูก “ทำไมพี่ถึงรู้ว่าเป็นหนู?”

หลิงโหยวหัวเราะ “คนที่ตัวมีกลิ่นยาจีนอยู่บ้าง นอกจากพี่แล้ว ก็มีแต่เธอนี่แหละ”

เด็กสาวคนนั้นก็คือน้องสาวของหลิงโหยว หลิงอวิ๋นนั่นเอง เธอทำเสียงขึ้นจมูกก่อน แล้วก็มองไปที่ฉินเจียว ดึงแขนหลิงโหยวแล้วถาม “พี่สาวคนนี้คือ?”

หลิงโหยวแนะนำ “คนนี้เธอเรียกว่าพี่ฉิน”

แล้วก็มองดูฉินเจียวแล้วกล่าว “นี่คือน้องสาวของผม หลิงอวิ๋น เรียนอยู่ที่นี่แหละครับ”

ฉินเจียวไม่รู้ทำไม เมื่อครู่ตอนที่เห็นหลิงอวิ๋นปิดตาของหลิงโหยว ในใจก็รู้สึกแปลกๆ แต่พอได้ฟังหลิงโหยวแนะนำว่าเด็กสาวคนนั้นคือน้องสาวของเขา ความรู้สึกนั้นก็หายไป

เธอยื่นมือออกไปก่อน “สวัสดีจ้ะน้องหลิงอวิ๋น พี่ชื่อฉินเจียวนะ”

หลิงอวิ๋นยื่นมือไปจับมือของฉินเจียว “สวัสดีค่ะพี่ฉินเจียว”

แล้วก็ไม่ได้ปล่อยมือ พูดอย่างชื่นชม “มือของพี่ขาวจังเลยค่ะ แล้วก็ลื่นมากด้วย พี่ใช้ครีมทามืออะไรเหรอคะ”

พอฉินเจียวพูดถึงเรื่องนี้ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที รีบหยิบขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “ใช่ไหมล่ะ พี่ก็คิดว่าครีมทามือของพี่อันนี้น่าสนใจมากเลยนะ ก็อันนี้แหละ ราคาเป็นกันเองมาก แต่ผลลัพธ์ดีสุดๆ”

หลิงอวิ๋นรับมาดมๆ “หอมจังเลยค่ะ ซื้อที่ไหนเหรอคะพี่”

ฉินเจียวกล่าว “เพื่อนของพี่ซื้อกลับมาจากฝั่งฮ่องกงให้ ขวดนี้ให้เธอก่อนแล้วกัน ที่บ้านพี่ยังมีอีกสองสามขวดเลยนะ ไว้เจอกันคราวหน้าพี่จะให้ขวดใหม่อีกสองขวด”

หลิงอวิ๋นกล่าวอย่างขอบคุณ “อย่างนี้จะไม่ดีนะคะพี่ฉินเจียว เพิ่งจะรู้จักกันก็รับของขวัญจากพี่แล้ว”

ฉินเจียวกล่าวอย่างเกรงใจ “มีอะไรไม่ดีล่ะ พวกเธอนักศึกษาแพทย์ปกติก็ต้องสัมผัสกับยาเยอะแยะ หรือไม่ก็สารเคมีต่างๆ ทำร้ายมือมากเลยนะ รีบรับไว้เถอะ”

ตอนนั้นเองหลิงโหยวที่อยู่ข้างๆ ก็กล่าว “นี่ เพิ่งจะรู้จักกันก็รับของขวัญจากเธอจริงๆ ก็ไม่ดีนะ เสี่ยวอวิ๋นเอ๊ย”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฉินเจียวกับหลิงอวิ๋นก็พูดพร้อมกัน “พี่เงียบไปก่อนเลย”

หลิงโหยวส่ายหน้าแล้วหัวเราะขื่นๆ คิดในใจ ‘มิตรภาพของผู้หญิงนี่มันแปลกจริงๆ โดยเฉพาะสองคนนี้ ทำไมถึงได้สนิทกับคนง่ายขนาดนี้กันนะ’

ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ฉินเจียวกับหลิงอวิ๋นก็คุยกันตั้งแต่เรื่องการดูแลผิวไปจนถึงเรื่องรองพื้น แล้วก็จากเรื่องมาสคาร่าไปจนถึงเรื่องโลชั่นทาผิว เป็นต้น ทำเอาหลิงโหยวฟังแล้วงงไปหมด แทรกเข้าไปไม่ได้เลย

จนกระทั่งหลิงอวิ๋นตบไหล่ของเขา หลิงโหยวถึงเพิ่งจะรู้สึกว่าเด็กสาวสองคนนี้ตระหนักถึงการมีอยู่ของตนเองแล้ว

หลิงอวิ๋นกล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่คะ พี่ออกไปเที่ยวข้างนอก ไปรู้จักกับพี่สาวคนดีๆ แบบนี้ที่ไหนมาเหรอคะ”

หลิงโหยวทำหน้าทุกข์ “พี่สาวคนนี้ ดี...ดีมากเลยเหรอ?” หลิงโหยวพูดไปพลางก็ทำท่าทางไปทางฉินเจียว

หลิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างแรง “ดีมากเลยค่ะ แล้วก็เข้ากับพี่มากด้วยนะ”

หลิงโหยวชี้ไปที่ฉินเจียว แล้วก็ชี้ไปที่ตนเอง “เราสองคน? เธออย่าพูดจาเหลวไหลนะ”

หลิงอวิ๋นกางมือออก “หนูจะไปพูดจาเหลวไหลที่ไหนกันคะ? หลิงโหยว! ฉินเจียว! สองคนนี้ล้วนเป็นสมุนไพรวงศ์ดอกหรีดเขาทั้งนั้น นี่ยังไม่เข้ากันอีกเหรอ?”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูดนี้ ก็ทำเอาฉินเจียวที่เพิ่งจะดื่มน้ำเข้าไปสำลักออกมา ไอไปพลางกล่าวไปพลาง “พวกเธอ...พวกเธอสองพี่น้อง ช่างทุ่มเทให้กับอาชีพจริงๆ เลยนะ สามประโยคก็ไม่พ้นเรื่องอาชีพเดิม”