บทที่ 60: พอแค่นี้เถอะ ได้ไหม?

พูดจบฉินเจียวก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาศูนย์รับแจ้งความ

และหลังจากบอกสถานการณ์และสถานที่แล้ว เพิ่งจะกำลังจะวางสาย อีกฝ่ายก็พลันหยุดมือลง

อาเปียวเดินออกมาจากในบาร์ มองดูเด็กหนุ่มสิบกว่าคนที่ถูกตีจนลุกไม่ขึ้นอยู่ที่หน้าประตู แล้วหันไปถามลูกน้อง “ใครหาเรื่องก่อน?”

พนักงานเสิร์ฟคนนั้นมองไปรอบๆ แล้วก็ชี้ไปที่คุณชายหู่คนนั้นแล้วกล่าว “ท่านประธานเปียวครับ ก็ไอ้เด็กคนนี้นี่แหละครับ ใช้กำปั้นทุบรถของท่านประธานเซี่ย แล้วยังโทรเรียกคนมาอีก”

อาเปียวยื่นมือออกไป พนักงานรักษาความปลอดภัยภายในก็เข้าใจความหมายในทันที หยิบไม้กอล์ฟออกมาจากรถออฟโรดคันหนึ่งที่หน้าประตู แล้วก็ยื่นให้

“มือข้างไหนที่ทุบรถ?” อาเปียวถามเสียงเย็นชา

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้าไปดึงมือขวาของคุณชายหู่ออกมา “ท่านประธานเปียวครับ ข้างนี้แหละครับ”

อาเปียวยืนหยัดมั่นคง ทำท่าจะเหวี่ยงไม้ “เหยียบมือมันไว้”

เมื่อเห็นภาพนี้ หลิงโหยวก็รีบใช้มือข้างหนึ่งปิดตาทั้งสองข้างของฉินเจียว แล้วก็ประคองศีรษะของเธอมาวางไว้ที่บ่าของตนเอง

ฉินเจียวถูกทำเอาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อครู่ตอนที่เห็นภาพนั้น เธอก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อไปแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อซบศีรษะอยู่ในอ้อมแขนของหลิงโหยว เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ส่วนหลิงอวิ๋นตอนนี้กล่าวอย่างร้อนใจ “พี่คะ ทำอย่างไรดี? พี่ช่วยเขาหน่อยสิคะ”

เดิมทีหลิงโหยวไม่อยากจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เขาก็รู้ดีว่า ถ้าไม้กอล์ฟอันนี้ฟาดลงไป มือของชายหนุ่มคนนี้จะต้องแตกละเอียดอย่างแน่นอน ต้องพิการไปตลอดชีวิต เขาเป็นหมอ ทั้งชีวิตยึดมั่นในการรักษาโรคช่วยชีวิตคน และตอนนี้ถ้าหากเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย นี่ก็จะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

เขาจึงพูดกับหลิงอวิ๋น “พาพี่ฉินของเธอไปไกลๆ หน่อย”

พูดจบก็ปล่อยฉินเจียวแล้วรีบวิ่งเข้าไป ในตอนที่ไม้กอล์ฟของอาเปียวกำลังจะฟาดลงมา หลิงโหยวก็จับข้อมือของอาเปียวไว้ ฝีมือของเขามีเคล็ดลับ หลิงโหยวใช้นิ้วชี้จิกไปที่จุดฝังเข็มแห่งหนึ่งบนข้อมือของอาเปียว แล้วก็ใช้นิ้วโป้งบีบเส้นเอ็นที่มือของอาเปียวแน่น นี่ทำให้อาเปียวรู้สึกชาไร้เรี่ยวแรงในทันที ไม้กอล์ฟก็พลันหลุดมือลงมา

การกระทำของหลิงโหยวรวดเร็วเกินไป นี่ทำเอาทุกคนตามไม่ทัน ฉินเจียวยิ่งตกใจจนต้องปิดตาทั้งสองข้างของตนเอง เธอคิดว่าไม้กอล์ฟในวินาทีต่อมาจะต้องทุบมือของคุณชายหู่คนนั้นจนแหลกละเอียดแน่ๆ

แต่พอเห็นหลิงโหยวจับมือของผู้กระทำความผิดไว้ได้ หัวใจที่เคยหยุดเต้นไปแล้วของเธอก็เริ่มจะเต้นรัวขึ้นมา

“แกเป็นใครวะ?” ที่ข้อมือของอาเปียวมีอาการเจ็บปวดและชาอย่างรุนแรง

บอดี้การ์ดคนอื่นๆ รู้ตัวขึ้นมา ก็หยิบอาวุธขึ้นมาเตรียมจะลงมืออีกครั้ง

หลิงโหยวกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “เมื่อให้อภัยได้ก็ควรจะให้อภัย พวกคุณก็ตีเขาจนเป็นแบบนี้แล้ว พอแค่นี้เถอะครับ”

“แกเป็นใครมาจากไหน? ถ้าแกอยากจะตายฉันก็จัดให้ได้ ปล่อยมือ ปล่อยฉัน” อาเปียวจ้องมองหลิงโหยวอย่างโมโห

สายตาของหลิงโหยวก็ไม่แพ้กันเลยแม้แต่น้อย จ้องมองไปที่ดวงตาของอาเปียวโดยตรง พูดทีละคำๆ “ฉันบอกว่า พอแค่นี้เถอะ ได้ไหม?”

พูดจบมือก็ใช้แรงเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย อาเปียวก็ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่อาเปียวก็เป็นคนใจแข็งเช่นกัน ดึงดันไม่ยอมอ่อนข้อ “ฉันก็จะบอกแกเหมือนกันว่า ไม่ได้ ไอ้หนู บอกมาสิว่ามาจากไหน? แกไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?”

หลิงโหยวส่ายหน้า “พวกเราไม่ได้เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน เธอเป็นใครฉันก็ไม่สนใจที่จะรู้”

อาเปียวเจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว “นี่เป็นถิ่นของกลุ่มเทียนหลง ท่านประธานเซี่ยต้าหลง เซี่ยตอนนี้ก็อยู่ชั้นบน แกฉลาดหน่อยก็ปล่อยมือฉันซะ”

หลิงโหยวก็ยังคงส่ายหน้า แรงที่มือก็ยิ่งหนักขึ้นอีก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองไปที่ดวงตาของอาเปียวโดยตรง ส่วนคนทั้งสองคนสบตากันอยู่ครู่ใหญ่ สายตาของอาเปียวก็ค่อยๆ อ่อนลง ตามมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “แกให้หน้าท่านประธานเซี่ยหน่อยสิ แล้วก็ให้โอกาสตัวเองด้วย ปล่อยมือ”

หลิงโหยวหัวเราะเยาะ “แกให้หน้าแขนข้างนี้ของตัวเองหน่อยสิ แล้วก็ให้โอกาสเด็กหนุ่มสองสามคนนี้ด้วย ปล่อยพวกเขาไป”

พูดพลางก็เพิ่มแรงเข้าไปอีก อาเปียวเจ็บจนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ร้องออกมาเสียงดัง

“ท่านประธานเปียว!” บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งตะโกน แล้วก็จ้องมองหลิงโหยวอย่างโหดเหี้ยม

อาเปียวเจ็บจนหายใจหอบถี่ขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ปล่อยพวกเขาไป”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด เด็กหนุ่มสิบกว่าคนที่อยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ คุณชายหู่คนนั้นมองดูหลิงโหยว “พี่ชายคนนี้ ขอบคุณครับ”

หลิงโห่วมองดูคุณชายหู่ที่หน้าตาบวมปูดแวบหนึ่งแล้วกล่าว “รีบไปเถอะ”

คุณชายหู่และคนอื่นๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก็วิ่งออกไป หลังจากขึ้นรถแล้วก็สตาร์ทรถสปอร์ตแล้วก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนคุณชายหู่ขับรถไปพลางร้องไห้ไปพลางโทรศัพท์ “พี่ครับ พี่ครับ ผมถูกตี”

หลังจากขับออกไปไกลแล้ว คุณชายหู่ก็จอดรถไว้ข้างทาง รถซูเปอร์คาร์อีกสิบกว่าคันก็จอดลงเช่นกัน คุณชายหู่ลงจากรถ วางสายโทรศัพท์

ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเดินเข้ามา หอบหายใจแรงๆ แล้วถาม “คุณชายหู่ครับ จอดทำไมครับ?”

คุณชายหู่เช็ดน้ำตา “พี่ชายของผมบอกว่าเขาจะระบายความแค้นนี้ให้ผม พี่ชายคนนั้นช่วยพวกเราไว้ พวกเราจะทิ้งเขาไว้คนเดียวไม่ได้ เรื่องนี้ทำไม่ถูกต้อง”

ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินสีหน้ายิ่งน่าเกลียดขึ้นไปอีก “นายหมายถึงพี่เทียนเหรอ?”

คุณชายหู่พยักหน้า “อืม”

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของตู้เหิงที่เพิ่งจะขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มก็ดังขึ้น เขาเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาแล้วก็รับสาย “ท่านประธานเทียน”

ปลายสายชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ คนหนึ่งกล่าว “สารวัตรใหญ่ตู้ครับ อย่าหาว่าน้องชายไม่ช่วยพี่นะครับ ที่บาร์เซเว่น น้องชายของผมถูกอาเปียวลูกน้องของไอ้เซี่ยหัวล้านตีครับ”

ทันทีที่ตู้เหิงได้ฟังข่าวนี้ เกือบจะหัวเราะออกมา แต่ก็รีบปรับสภาพแสดงท่าทีตกใจแต่พูดด้วยน้ำเสียง “อะไรนะครับ? คุณชายหู่ถูกไอ้เซี่ยหัวล้านตี? บ้าเอ๊ย ไม่เห็นหัวกฎหมายแล้ว ผมจะนำทีมไปด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้เลยครับ”

หลังจากวางสายแล้วก็โทรหาหน่วยตำรวจพิเศษของสถานีตำรวจเมือง “รวมพลทั้งหมด ที่บาร์เซเว่นในเมืองมหาวิทยาลัย ภายในสิบนาทีให้ฉันไปถึง”

ส่วนท่านประธานเทียนที่วางสายแล้ว ก็พูดกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังสูบซิการ์อยู่ “ท่านประธานฉางครับ ความแค้นนี้ เสี่ยวเทียนระบายให้ท่านแล้ว แต่น้องชายของผมยังเป็นเด็กอยู่ ความน้อยใจนี้ จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้นะครับ”

ท่านประธานฉางคนนั้นสูบซิการ์ไปคำหนึ่ง ควันบุหรี่ปกคลุมใบหน้าของเขา หัวเราะ “เสี่ยวเทียน นายเป็นคนที่จะทำงานใหญ่ได้ โครงการที่หลินเจียงของฉันนั่นน่ะ ก็มอบให้นายแล้วกัน”

ท่านประธานเทียนได้ฟัง ก็ดันแว่นตากรอบทองบนใบหน้า ยิ้มอย่างไม่จริงใจยกถ้วยชาขึ้นมาคารวะ “ถ้างั้นก็ขอบคุณท่านประธานฉางแล้วครับ”

ส่วนตอนนี้หลิงโหยวก็ยังคงเผชิญหน้ากับอาเปียวและคนอื่นๆ อยู่ เขากำลังรอ รอให้ตำรวจมาถึง ถ้าหากตอนนี้ปล่อยมือปล่อยอาเปียวไป ลูกน้องของเขาสามสิบกว่าคนก็จะพากันกรูเข้ามา ตนเองต่อให้จะมีฝีมืออยู่บ้าง ก็ย่อมต้องรับมือไม่ไหวอย่างแน่นอน

ฉินเจียวที่อยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น หลิงอวิ๋นก็กำมือแน่น มองซ้ายมองขวารอคอยการมาถึงของตำรวจ

เวลาผ่านไปทีละนาทีๆ บนหน้าผากของหลิงโหยวก็มีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย ส่วนอาเปียวก็เหงื่อเม็ดโตหยดลงมาทีละเม็ดๆ

“เพื่อนครับ ปล่อยผมได้หรือยังครับ?”

หลิงโห่วมองดูบอดี้การ์ดเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง “รีบอะไรกันนักหนา?”

ผ่านไปอีกสองนาที เสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาจากไกลๆ แล้วก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รถตำรวจสีขาวสองคันจอดลง ตำรวจสองสามคนลงมา หลังจากเดินเข้ามาข้างหน้าแล้ว ตำรวจที่นำหน้าคนหนึ่งก็ใช้มือข้างหนึ่งจับเข็มขัดที่เอว อีกมือหนึ่งก็ยื่นมือชี้ไปที่หลิงโหยวแล้วกล่าว “ปล่อยมือ”